Ολοι

Σήμερα μπορώ να κάνω τα πάντα για εσένα. Μόνο για σήμερα. Ας πούμε μπορώ να κάτσω να τυλίξω τις καραμέλες όλες μία μία. Με αστραφτερά σελοφάν σε χρυσό και κόκκινο. Και στα πλάγια θα τις δέσω με σχοινάκια κομμένα σε μικρά κομμάτια που θα έχω βάψει κίτρινα. Σήμερα σου λέω είναι διαφορετικά. Ο πόνος στο πόδι με έχει αφήσει για λίγο. Εντάξει, όχι πολύ αλλά το έχω δέσει και μπορώ σιγά σιγά να το πατάω. Είναι από τις μέρες που ανοίγω το παράθυρο και αφήνω τον αέρα να έρχεται καταπάνω μου. Μου αρέσει πολύ. Ειδικά όταν ο αέρας με τσούζει στα μάτια. Εσύ όμως με αφήνεις απ έξω. Χωρίς λόγο. Κλειδώνεσαι και περιμένεις χωρίς να παίζεις με τις καραμέλες μου. Πατάω το κουμπί περνώντας δεξιά και αριστερά και καμιά φορά ακουμπάω στα ηλεκτροφόρα καλώδια αλλά ακόμα δε καίγομαι. Σα να ακουμπάς στο τοίχο νιώθοντας το κρύο περιμένοντας σώματα νερού να στο ζεστάνουμε. Το κίτρινο έξω πρασινίζει , εγώ το κοιτάω. Κόβω λίγο από το πράσινο και το κρατάω μέσα μου. Εγώ να δεις θα τα καταφέρω να το κάνω κόκκινο. Αντέχω ακόμα, θα το κάνω και μέχρι τότε θα δροσίζομαι από αυτό. Εσύ δε το βλέπεις, το κόκκινο ξέρεις δε πρέπει να το περιμένεις, πρέπει να το κυνηγήσεις. Γι αυτό σου λέω να ζήσεις το πράσινο. Άνοιξε επιτέλους τα μάτια σου.

*Όπου εσύ- εγώ.
*Όπου εγώ- εμείς.
*Όπου εσύ και εγώ – αυτοί και εμείς.