Κολοκυθάκια γεμιστά

εγκο καταρίσει τζάμια

2010-07-08T21:37:00.006+03:00

Έχω εξαιρετικά πάρε δώσε με τον πακιστανο που βλέπω καθε πρωί στη Καβάλας. Είναι εξαιρετικό ατομο. Μου λέει καλημερα κάθε πρωί , δεν επιμένει να μου καθαρίσει το τζάμι , παρά περιμένει νεύμα μου για να το κάνει. Δε του δίνω λεφτά κάθε φορά. Μια στο τόσο κανά πεντάευρο.

Πολλές φορές σκέφτομαι αν ήμουνα πακιστανός που καθαρίζει τζαμια , τι τύπος πακιστανού που καθαρίζει τζάμια θα ήμουνα. Οκ σε καμία περίπτωση δε θα ήμουνα από αυτούς που σου πετάνε το καθαριστήρι μες τα μούτρα , σου σπάνε τα νεύρα , τους λες και κανα γαμωσταυρίδι και μετά τους πιτσιλας με τους υαλοκαθαριστήρες.
Σίγουρα δε θα ημουνα και από αυτούς που ρωτάνε ευγενικά. Ουτε απο αυτούς που μαζεύονται σε πηγαδάκια και μιλάνε αναμεταξύ τους. Ουτε από τους χαμογελαστούς. Ούτε από τους μουρτζούφλιδες.

Θα καθόμουνα ακουμπώντας τη πλάτη στη κολώνα και θα κοίταζα τα αυτοκίνητα ενα ένα. Και θα πήγαινα να καθαρίσω μόνο τα αυτοκίνητα που μου αρέσουν. Αυστηρά και μόνο. Και θα τους τα καθάριζα. Σιγουρα θα τους τα καθαριζα, Και κάθε βράδυ θα μέτραγα τα λεφτά μου και θα τα ξόδευα σε τυρόπιτες κουρού.Ουτε ξέρω πόσες τυρόπιτες κουρού θα έτρωγα.

Ίσως όταν μεγαλωσω να φτιάχνω διαφημίσεις για τυρόπιτες. Ή μάλλον όχι, θα κάνω το μοντέλο στις διαφημισεις στις τυρόπιτες. Αλλά για ενα τέτοιο ρόλο θα έπρεπε να ήμουνα πιο αδύνατη. Ή πιο παχια.

Δεν έχω πολλά θέματα να λύσω. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ο πνευματικός μου κόσμος ειναι εξαιρετικά βαρετός ή ότι η συνείδηση μου είναι πολύ πιο μοχθηρή από ότι την είχα εκπαιδεύσει να γινει. Ίσως αν είχα ένα τσουβάλι με λιρες το μονο που θα εκανα θα ήταν να επαιζα πεντόβολα με τις λίρες ίσως πάλι αν είχα την ικανοτητα να διακρίνω τις αδερφές ψυχές μου να μη διάλεγα τα τσουβάλια με τις λίρες και τους χορούς με τις λύρες.

Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ είμαι ευγνώμων που εχω ότι ονειρεύτηκα. Κάποιες φορές μόνο σκέφτομαι μήπως ονειρεύτηκα κάτι λάθος.

Στρογγυλεμένες άκρες

2009-10-28T22:55:00.001+02:00

Είναι προφανές ότι άμα πατικώσεις πολλά φιστίκια μαζί θα παρασκευάσεις φιστικοβούτηρο.
Αυτό βέβαια το λέω χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρη μαζί με άλλα πολλά που έχω πει χωρίς να είμαι και πάλι απόλυτα σίγουρη.

Κάποιοι άλλοι όμως άνθρωποι διαφορετικοί από εμένα πιστεύουν ότι το φυστικοβούτηρο παράγεται ύστερα από μία χρονοβόρα , επίμονη και πολυσύνθετη διαδικασία.
Αυτό βέβαια το λέω χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρη μαζί με άλλα πολλά που δεν έχω πει και ας ήμουνα απόλυτα σίγουρη.

Και έρχεται η στιγμή που ένα μαγικό μαχαίρι υψώνεται από το πουθενά , βουτιέται από μόνο του μέσα στο βαζάκι και κάθεται στο χέρι σου. Και εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πας στο φούρνο να πάρεις ψωμί.

Αλλά δε πας.

Εύχεται να μην είχε το μαχαίρι στρογγυλεμένες άκρες, να ήταν κοφτερό με μικρά δοντάκια με ένα χιλιοστό κενό ανάμεσα σε κάθε δοντάκι. Να το αρπάξει , να μπει μέσα στο δωμάτιο με τα φρούτα , να τα κόψει και να τα φάει όλα. Να γίνουν χίλια κομμάτια , να στάζουν και να λιώνουν μέσα στο στόμα του. Να κυλιστεί μαζί τους, να γίνουν ένα, να γίνει κόκκινος από τα υγρά , να αισθανθεί στο φουλ τη γεύση. Αλλά φοβάται να μαχαίρια με τις κοφτερές άκρες.

Επ παρεκτρέπεστε. Εδώ μιλάμε για φυστικοβούτηρο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω φάει ποτέ φυστικοβούτηρο. Το βρίσκω αηδιαστικό και άγευστο.

Ούτε να κλάψει δε ξέρει ο μαλάκας. Κάθετε τόση ώρα και καλύπτει με τα χέρια του το πρόσωπο του και δε μπορεί να κλάψει. Ανατριχιάζει ολόκληρός , πιέζεται ,κοπανάει τα πόδια του και τίποτα. Και του είχα πει όταν πάει να αλείψει τη φέτα να παίρνει το μαχαίρι με τις στρογγυλεμένες άκρες. Ηλίθιε, ηλίθιε, ηλίθιε.

Έκανα φουλ του άσου. Πάντα μου άρεσε αυτή η έκφραση. Δε ξέρω από πιο παιχνίδι είναι. Μόνο μπιρίμπα ξέρω και αυτή τη βαριέμαι. Εμένα το μόνο που μου αρέσει να κάνω είναι να αλείφω τους τοίχους με φυστικοβούτηρο και να κολλάω από πάνω τους άσπρο αφρολέξ. Μετά να παίρνω μαχαίρια από αυτά που έχουν μικρά δοντάκια με κενό ένα χιλιοστό ανάμεσα και να τα καρφώνω από απόσταση τεσσάρων μέτρων στο αφρολέξ. Σκοπός είναι να πετύχω τα σημεία που πίσω από το αφρολέξ έχουν κενό από το πασάλειμμα με φυστικοβούτηρο. Το παίζω συχνά αυτό το παιχνίδι.

Ήρθε σπίτι μου ενώ εγώ ήθελα να δω τηλεόραση .Βαριόμουνα και δεν τον ήθελα εκεί. Έκαστε στο τραπέζι μου και έφαγε όλα μου τα φρούτα. Δε του έδωσα ποτέ το δικαίωμα να φάει τα φρούτα μου. Παρακαλούσα να έρθει η στιγμή που θα έφευγε και όταν έφευγε παρακαλούσα να έρθει η στιγμή που θα ξανάρθει. Κάθε φορά χωρίς να τον βλέπω έπαιρνε ένα μικρό κομμάτι αφρολέξ και το έβαζε στη τσέπη του.

Κάθε φορά πριν φύγω ξεχνάω να κλείσω τα πατζούρια. Μπαίνουν μέσα τα περιστέρια και χέζουν τα πάντα. Τσιμπολογάνε φυστικοβούτηρο από τα κενά που έχει το αφρολέξ. Κάθε φορά λέω να τα κλείνω αλλά πάντα τα ξεχνάω.

Αυτή τη φορά δεν έδειχνε καλά. Η μπούκλα στα μαλλιά του είχε ατονήσει . Το πράσινο χρώμα στα μάτια φαινότανε θαμπό. Μου την έσπαγε ακόμα και τότε. Και όσο τον έβλεπα να αλείφει φυστικοβούτηρο με το μαχαίρι με τα δοντάκια τρελαινόμουνα. Αν και κάθε φορά που έβλεπα το αίμα μου άρεσε όλο και περισσότερο. Επιτέλους έφυγε. Νυστάζω τόσο. Θέλω να σε κατηγορήσω που χάλασες το αφρολέξ μου , αλλά δε μπορώ.

roll

2008-09-01T20:59:00.001+03:00

Παρακολουθώ τα μυρμήγκια πάνω στο τσιμέντο και γίνεται το στόμα μου ίδιο με εκείνο, γκρι , θολό και βρώμικο. Τρίβεται στο μαύρο δέρμα το παντελόνι σου και εμένα τα πόδια μου γίνονται κόκκινα και τα φυσάω για να μη πονάνε. Πλησιάζω για λίγο και τρέχω μήπως προλάβω κάτι πριν το χάσω. Και στροβιλίζονται τα αλάτια πριν προλάβεις να δεις το κίτρινο χρώμα και παραπονιέσαι. Προσπαθούμε να τραβήξουμε το σχοινί μέχρι να σπάσει και γελάμε όταν βλέπουμε το γκρι ποντίκι να γελάει. Θέλεις να κάνεις , δεν αντέχεις όταν χάνεις. Ψάχνεις, χορεύεις στο σκοτάδι , ζωγραφίζεις και σβήνεις , περπατάς και κοιτάς αν τα δάχτυλα σου έχουν μεγαλώσει. Υποψιάζεσαι πως κάτι αρχίζει να αλλάζει και το πνίγεις πριν το νιώσεις. Παίζω κουτσό , πετάω το πετραδάκι στο δέκα , παραπατάω και δε με βλέπει κανένας. Συνεχίζω , τελειώνω, κερδίζω.
Ξαπλώνει ανάσκελα , κλείνει τα μάτια στο σκοτάδι και χάνει το αστέρι που πέφτει. Δε παλεύει τον εχθρό. Ικανοποιείτε όταν εκείνος χάνει από μόνος του. Ακούει τον τρίτο .Ξέρει τι θέλει και το αφήνει να φύγει. Κόβει κομματάκια τις ιλουστρατιόν σελίδες και φτιάχνει καραβάκια. Οι ζωντανές τρίχες κάνουν κυκλάκια. Πετάει τα ποτήρια, αποθηκεύει γκιγκαμπάιτ στο mp3. Ζει λίγο από όλα. Πατάει στο ξερό κράσπεδο με αλυσίδες και κλίνει το μέταλλο σφικτά στο χέρι μη το δει κανείς. Φοβάται.
Παρακολουθώ την ακινησία με αποχαύνωση μη ακούγοντας κανέναν. Αγγίζω τη στιγμή σα μαρμελάδα που παραβιάζει το ψωμί. Δε δέχομαι να περιμένω αν και νιώθω τον αέρα να έρχεται κατά πάνω μου. Νιώθω ακόμα το άγγιγμα στη φύτρα, σηκώνω το φρύδι για να μη λυγήσω. Κοιτάω τα χέρια μου, δεν είναι όσο μεγάλα νόμιζα. Ανοίγω το ηχείο , θέλω να σε δω να τρίβεται το δέρμα στο παντελόνι και να φυσάω για να μη πονάει.

Πρόσεξα ότι με είδες που παραπάτησα.

If I knew the way,
I wouldn’t turn desiring into causing pain.
Later we could find ourselves adored,
and spread away the reason that were simply gone.

(Monika )

Ordinary life 7 + 3

2008-01-14T22:16:00.001+02:00

Έχω την εντύπωση ότι βγήκα εκτός προγράμματος, δηλαδή το πρόγραμμα είχε να γράψω 10 «Ordinary life» και μετά να παρατήσω το δόλιο τούτου μπλογκ. Η αλήθεια είναι όμως ότι βαριέμαι ακόμα και να γράψω αυτά που μου μένουν.

Καλά , καλά οκ.

Ordinary life 7

Σήμερα μετά από τις πρώτες 6 ώρες που βρισκόμουν στον υπολογιστή έκλεισα τα μάτια μου και νόμιζα ότι ερχόταν κατά πάνω μου ένας τεράστιος ροζ κροκόδειλος. Άνοιξε το στόμα του και αντί για δόντια είχε πλαστική κακοφτιαγμένη μασέλα. Άνοιξα τρομαγμένη τα μάτια μου και τα ξαναέκλεισα αλλά ο κροκόδειλος δεν ερχόταν πάλι.

Ordinary life 8

Εχθές το βράδυ είχαμε οικογενειακό διπλό και ο μπαμπάς μου μας ανακοίνωσε ότι όταν ήταν μικρός ήθελε να γίνει φαροφύλακας. Θεώρησα ότι δε θα με χάλαγε να μεγάλωνα σε ένα φάρο. Σηκώθηκα από τα τραπέζι και πονάγανε τα πόδια μου. Γαμώτο πολύ υγρασία έχει έξω.

Ordinary life 9

Εχθές το μεσημέρι ήρθε ένας φίλος μου σπίτι για καφέ αλλά εγώ δεν ήθελα γιατί νύσταζα πολύ. Του έβαλα μια ταινία να δει στο dvd και εγώ πήγα για ύπνο. Όταν ξύπνησα ήταν μέσα στη καλή χαρά. Είχε στείλει σε μια εκπομπή ένα sms και κέρδισε ένα ταξίδι στο Θιβέτ.

Ordinary life 10

Δεν έχει νούμερα 10. Μη κοιτάς ντε. Δεν έχει σου λέω. Όχι όχι μη με πιέζεις.

………

Όταν άρχισα λοιπόν να γράφω εδώ μέσα είχα βάλει κάποια γκέτο στον εαυτό μου. (ρε γαμώτο άλλη λέξη ήθελα να βρω, το γκέτο δε πάει στη περίπτωση). Οκ γκέτο.

Τα άλλα δύο γκέτοςςςς παραλήφθηκαν σκοπίμος.

Γκέτο νούμερο 3: « θα γράφω μόνο όταν έχω κάτι να γράψω» .

Το παραπάνω μπορεί να εκληφθεί και ως λόγος αποπεράτωσης εργασιών. Καθότι λοιπόν εδώ και αρκετό καιρό ένιωθα σα δημόσιος υπάλληλος που πρέπει να γράφει για να μαζέψει ένσημα για να βγει στη σύνταξη. Και επειδή τίποτα από άλλα αυτά δεν είμαι αποφάθηκα να παραιτηθώ , να κάνω ιδιωτική ασφάληση και να φάω τα λεφτά μου στο Ντουμπάι. Δεν έχω τι να γράψω , δεν έχω φαντασία , δεν έχω όρεξη. Και εδώ έρχεται και κολλάει το email που είχα λάβει από έναν μπλόγκερ το οποίο έλεγε « καλά ρε κολοκύθι, πως μπορείς και είσαι πάντα τόσο χαζοχαρούμενη?» , τότε λοιπόν είχα πάθει ένα στιγμιαίο κοκομπλόκο θεωρώντας τραγικό τον χαρακτηρισμό αλλά μετά το θεώρησα ιδιαίτερο προσόν , αν και πιστεύω ότι δε το έχω. Νομίζω ότι σε αυτό το email δεν είχα απαντήσει. **

Βαριέμαι τόσο πολύ που βαριέμαι αφόρητα να γράψω αυτό το κείμενο και στο τέλος θα βαριέμαι ακόμα περισσότερο να μετρήσω πόσες φορές έχω γράψει τη λέξη βαριέμαι.

Α! Και σε ένα μπλογκοπαίχνιδο με είχαν ρωτήσει πιο είναι το μότο μου. Λοιπόν είναι το…. «Ποτέ δε ξέρεις!»

Καλή χρονιά, καλή συνέχεια, καλές Αποκριές, καλό Πάσχα , καλό σαββατοκύριακο, καλό βράδυ, καλημέρα, καληνύχτα, καλή όρεξη, καλά να περάσεις, καλή επιτυχία. Τα λέμε.

Κολοκύθι

** Η χαρά είναι ένα κλικ που είναι δίπλα στον καθένα.
( Κωνσταντίνος Βήτα)

Ordinary life 6

2008-01-09T12:21:00.001+02:00

Σήμερα έβαλα τα καινούρια μου παπούτσια. Άφησα το κορδόνια επίτηδες λυμένα. Μόλις βγήκα από το σπίτι σκόνταψα και χτύπησα το γόνατο μου. Μόλις σηκώθηκα έδεσα τα κορδόνια μου και προχώρησα. Μετά από πεντακόσια μέτρα δε πρόσεξα και έπεσα σε ένα βουναλάκι με ασβέστη.

Ordinary life 5

2008-01-04T09:40:00.001+02:00

Εχθές το βράδυ έπαιζα παντομίμα και μου έτυχε να περιγράψω τη λέξη σκορδοστούπι. Σκέφτηκα πρώτα να περιγράψω τη λέξη κοντοστούπης για να βρούνε το στούπι. Το βρήκανε στα 3 /4 του χρόνου αλλά μετά δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη σκόρδο.

Ordinary life 4

2007-12-27T15:13:00.001+02:00

Σήμερα το πρωί με το που ξύπνησα τάισα τον πίθωνα και τις ταραντούλες που εκτρέφω στο σπίτι , μετά ντύθηκα και έφυγα. Πήγα στο φούρνο και πήρα μία τυρόπιτα. Με το που βγήκα από το φούρνο είδα ένα σκυλάκι πεκινουά , τρόμαξα και μου έπεσε η τυρόπιτα κάτω.

Ordinary life 3

2007-12-21T21:44:00.000+02:00

Σήμερα το βράδυ είπα να κάτσω σπίτι μου μόνη να βρω λίγο τον εαυτό μου. Τα είχα ετοιμάσει όλα. Μαγείρεψα, νοίκιασα μια ταινία , άναψα κεριά και έβαλα μια ταινία στο dvd να δω. Μέσα σε πέντε λεπτά με είχε πάρει ο ύπνος.

Ordinary life 2

2007-12-20T09:19:00.000+02:00

Εχθές το βράδυ ήμουνα έξω με μία παρέα και βαριόμουνα πολύ. Σκεφτόμουνα πολύ ώρα να πάω μέχρι το περίπτερο για να περάσει η ώρα. Μετά από δύο ώρες αφού δε άντεχα άλλο σηκώνομαι και πάω. Το περίπτερο ήταν κλειστό.

Ordinary life

2007-12-18T11:58:00.000+02:00

Σήμερα το πρωί πήγα να κάτσω στη καρέκλα μου και άκουσα ένα κρατς. Συνειδητοποίησα ότι είχα αφήσει εκεί μια φρυγανιά με μαρμελάδα από τη προηγούμενη. Πήγα στη τουαλέτα και έπλυνα το παντελόνι μου. Ουφ πάλι καλά, τη προηγούμενη φορά που είχα αφήσει στη καρέκλα τη φρυγανιά είχα κάτσει πάνω στον παπαγάλο.

Λόφος με μυγολαμπάκια

2007-12-09T20:32:00.000+02:00

…. ναι και λοιπόν, η janis joplin μου αρέσει πολύ, θα έλεγα ότι μου αρέσει ακόμα περισσότερο και από τους james , και από τους radiohead και από τους iron maiden. Όχι όμως περισσότερο από τους cure και τον Σάκη. Δε ξέρω γιατί, δύο τραγούδια για μένα είναι αξεπέραστα. Το ένα είναι το burn και το άλλο είναι το τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, και ο λόγος είναι ο έξης:

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΩ:
Ο άνθρωπος που έχει καταφέρει να αντιλαμβάνεται το πότε αρχίζουν τα δύσκολα είναι αυτός που προλαβαίνει το burn, η ακόμα καλύτερα αυτός που burn-εται με ασπίδα και όλα τα σχετικά κομφορ και δεν κινδυνεύει, ή ακόμα καλύτερα αυτός που γίνεται burn-όμενος και το ευχαριστιέται.

ΜΥΓΑ – ΜΥΓΟΥΛΑ – ΜΥΓΑΚΙ:
Η μύγα όταν καίγεται κάνει πλαφ σλαφ σλατς. Ένας ήχος μόλις κατώτερος από τον ήχο που κάνουνε τα μπακακάκια όταν τα σκας. Η ακολουθία του γεγονότος αυτού μας οδηγεί στο ότι οι μύγες είναι φτιαγμένες για να καίγονται.
Μπορεί όμως και όχι.

ΜΥΓΕΣ ΣΠΕΣΙΑΛ:
Είναι μερικές μύγες , οι ρουφιάνες, που δε τεζάρουνε με τίποτα. Οι πιο έξυπνες είναι αυτές που χωράνε μέσα από τις τρύπες και μετά κάνουνε τις ζαλισμένες , και όταν εσύ όντας πεπεισμένος ότι καπουτ αυτές ξαναζωντανεύουν .

ΜΥΓΟΣΚΩΤΟΣΤΡΑ ΣΠΕΣΙΑΛ:
Δεν υπάρχει. Ο κλασικός τρόπος με το βιβλίο είναι μακράν ο πιο διαχρονικός και ο πιο αποτελεσματικός.

Πολλές φορές είμαστε σε ένα δωμάτιο με μύγες οι οποίες τυχαίνει να μην είναι ενοχλητικές. Παρόλα αυτά εμείς προσπαθούμε να τις εξοντώσουμε καθώς το σκότωμα των μυγών είναι ακόμα ένα από τα πολλά σύνδρομα κλισέ που κουβαλάμε όλοι από γεννησιμιού μας.
Μπορεί όμως και όχι.

ΤΥΧΑΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:
Πέρσι τα Χριστούγεννα ήταν μια μύγα που κυκλοφορούσε πάνω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, ξέρεις από αυτές τις μεγάλες τις παχιές. Όταν επιτέλους έκατσε πάνω στο άστρο ανέβηκα σε ένα σκαμνί να τη χτυπήσω , η μύγα πέταξε και βγήκε έξω από το ανοιχτό παράθυρο. Αποτέλεσμα: πέντε λεπτά χαμένα από τη ζωή μου.
Μπορεί όμως και όχι.

Και τώρα να τι έπαθα, θυμήθηκα ότι έρχονται τα Χριστούγεννα και ότι πρέπει να πάθω κατάθλιψη. Είναι και αυτό ένα από τα κλισέ του μυαλού μας που λέγαμε παραπάνω, όπως επίσης το να πηγαίνεις διακοπές των Δεκαπενταύγουστο, το να φιλιέσαι κάτω από τη βροχή, το να πρήζεται η κοιλιά σου όταν περιμένεις περίοδο, το να κάνεις μπάνιο πάντα πριν βγεις έξω , το να ζηλεύεις κάποιον που δεν αγαπάς πια , το να κάνεις ένα τσιγαράκι για να χαλαρώσεις, το να φτιάξω ένα καφεδάκι για να τα πούμε, το να παντρεύεσαι γιατί ο χρόνος περνάει, το να κουβαλάς ομπρέλα γιατί μπορεί να βρέξει, το να μαζεύεις τα πιατάκια από τη βενζίνη, το να βαριέσαι και να μη φεύγεις, το να ντρέπεσαι να φυσήξεις τη μύτη σου και η λίστα αυτή δε τελειώνει ποτέ.

Και μέσα σε όλα υπάρχει πάντα κάποιος λίγο πιο άτυχος από τους υπόλοιπους που για κάποια κλισέ παίρνει τον πούλο για λογαριασμό όλων.
Άδικο.

Μπορεί όμως και όχι.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ:
Η γαλοπούλα που παίρνουμε στο σπίτι είναι πολύ μεγάλη. Εμένα μου αρέσει η γαλοπούλα σε αντίθεση με το αρνί το Πάσχα που δε μου αρέσει. Πιο πολύ όμως θα μου άρεσε τα Χριστούγεννα να τρώγαμε μακαρόνια με κιμά, ή κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο ή φακές. Αλλά κάποιες φορές, κάποια πράγματα , για κάποιους ανθρώπους είναι αναντικατάστατα.
Μπορεί όμως και όχι.

--------
Ο καφές έκατσε στον πάτο του ποτηριού, είναι ώρα που τον έχω δίπλα μου και δε πίνω, αλλά είναι κρίμα να τον χύσω. Το μισάνοιχτο παράθυρο κάνει τη κουρτίνα να πεταρίζει. Μία μύγα μπαίνει μέσα στο ποτήρι μου. Τσαντίζομαι, γαμώτο ο καφές αυτός δεν είναι για πέταμα.

Υγ: Καμιά φορά στη περίοδο το ότι πονάς είναι ιδέα σου.
Καλή χρονιά.

Janis Joplin - Little Girl Blue

2007-11-17T21:41:00.001+02:00

It’s gonna feel just like those raindrops do
When they’re falling down, honey, all around you

Ημερομηνίες

2007-11-06T15:41:00.000+02:00

Η άγνωστη με προσκάλεσε να γράψω τις πιο σημαντικές ημερομηνίες της ζωής μου. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

05/09/1989
Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα θαρρώ που μικρή παιδούλα με το άσπρο μου φουστανάκι και τα πράσινα πεδιλάκια μου πέρασα για πρώτη φορά τις πύλες του σχολείου. Ο δάσκαλος έβαλε δίπλα μου στο θρανίο τον Πίτερ*, ένα ξανθομπούμπικο αγγλάκι που είχε ένα ψάθινο καπέλο. Εγώ δεν ήθελα να κάτσω με τον Πιτερ γιατί μυρίζανε οι μασχάλες του αλλά έκανα υπομονή. Ο δάσκαλος μου ο κύριος Βαγγέλης ήταν πολύ όμορφος και είχε και μούσια και θυμάμαι ότι μια φίλη που είχα Κινέζα τότε μου έλεγε ότι κάθε βράδυ πριν πέσει να κοιμηθεί σκεφτότανε τον κύριο Βαγγέλη και έβγαζε καρδούλες.* Μετά γύρισα σπίτι και η μαμά μου μου είχε φτιάξει κέικ με λεμόνι αλλά εμένα δε μου άρεσε το κεικ με λεμόνι και έτσι πήγα και έκανα πατίνια με τον γείτονα που ήταν μεγαλύτερος και με άφηνε να πηγαίνω μαζί του, που τώρα είναι παντρεμένος με ένα παιδί και έχει και καράφλα αλλά δε πειράζει. Ναι λοιπόν έλεγα ότι ήταν πολύ ωραία η πρώτη μέρα στην Α΄ Δημοτικού
29/05/1453
Το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και το τέλος της καριέρας μου στο μάθημα που λέγεται ιστορία. Προσπάθησα με χίλιους τρόπους να θυμάμαι την ημερομηνία αυτή αλλά ο εγκέφαλος* μου δε τη συγκρατούσε με τίποτα. Το έγραφα στους τοίχους, το είχα γράψει πάνω στη τσάντα μου τίποτα. Ακόμα και τώρα με βαριά καρδιά θα σας πω ότι το έψαξα στο google. ¨
11/04/1996
Η Πανάθα κερδίζει τη Μπαρτσελόνα στο Παρίσι και γίνεται πρωταθλητής Ευρώπης. Ο Αλβέρτης, χωρίς μούσια αλωνίζει τα γήπεδα και κάνει τους Ισπανούς σκόνη. Στο σχολείο είχα παίξει στοίχημα και κέρδισα ένα χιλιάρικο*. Ο τζόγος δεν έχει φύγει ακόμα από πάνω μου.
15/06/1994
Χορεύω πεντοζάλι στη γιορτή του σχολείου ντυμένη βασίλισσα Αμαλία και κερδίζω τα βλέμματα.
15/07/2001
Η γάμπα μου ακούμπησε σε εξάτμιση μηχανής* και έγινε πανιασμένο κοτόπουλο. Από τότε έχω σημάδι με διάμετρο τεσσάρων πόντων σα να με έχει κουτσουλίσει πέρδικα.
13/12/2004
Πάω στο Διογένης Παλλάς που τραγουδάει η Πέγκυ Ζήνα. Συγκλονιστική εμπειρία. Αφού είχα πιει μισό μπουκάλι ουίσκι για να αντέξω τα κατάφερα και ακολούθησα το πρόγραμμα των άλλων και έφυγα στις 5. Σημειωτέων στην αρχή έβγαινε ο Καραφώτης*.
25/11/2005
Μας έχει καλεσμένους για φαΐ η θεία η μου η Ελένη και μας βγάζει κουνέλι με σταφίδες *πολύ νόστιμο.
22/02/2007
Βλέπω τον Νίκο Ευαγγελάτο* και τη Τατιάνα Στεφανίδου στο σουβλατζίδικο κοτονοστιμιές να τρώνε γαρδούμπα.
26/06/2002
Πέφτει* το κινητό μου στη λεκάνη της τουαλέτας και χαλάει.
13/03/1992
Πάω στο show center* και παίρνω αυτόγραφο από τον Σάκη Ρουβά.
23/08/05
Στις διακοπές μου στην Ηγουμενίτσα γνωρίζω τον Αναξίμανδρο ο οποίος υπήρξε μεγάλος γητευτής της μετέπειτα ιδιοσυγκρασίας μου, με έγραψε στον εθνικό όμιλο μπριτζ , στο κατηχητικό και στο σύλλογο φιλοτελιστών.

* Πίτερ = Άγγλος ναυαγός που κέρδισε το Σαρβάιβορ του Ενωμένου Βασιλείου.
*Βγάζω καρδούλες = έχω καύλες
*Καραφώτης = αξιόλογος καλλιτέχνης.
*Εγκέφαλος= όργανο των ζωντανών οργανισμών που πολλές φορές υπολειτουργεί.
* Χιλιάρικο = παλιό σύστημα μέτρησης χρημάτων που αντιστοιχεί σε σημερινά 20 ευρώ.
*Μηχανή= μεταφορικό μέσο πολλά υποσχόμενο
*Σταφίδα= λέξη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μεταφορικά.
*Νίκος Ευαγγελάτος= δημοσιογράφος – γιδοβοσκός
*Πέφτει= άσχημο πράγμα
*show center= κέντρο διασκεδάσεως με ωραία φιστίκια.
*Γητευτής= σίριαλ με ατάλαντους ωραίους γκόμενους.

Ευτυχισμένο το 2038.

Λωρίδα κλειστή

2007-10-31T12:00:00.000+02:00

Στο δρόμο με τη καυτή άσφαλτο. Μαύρα πόδια κρατάνε με τα νύχια τους φτερά και πακέτα χαρτομάντιλα. Ο υπολογιστής τους φτύνει ακτινοβολία και στο λεωφορείο η γραβάτα ασφυκτιεί πιο πολύ από εσένα. Ανοίγεις το κουτί και γελάς. Γελάς καθώς ο οισοφάγος σου καταπίνει το ζεστό γιουβαρλάκι. Θέλει λίγο ακόμα λεμόνι. Για να μπορέσει να σε ανατινάξει. Να βγάλει σπίθες , λιγότερες από αυτές που προσπάθησες να αποφύγεις. Θα παίξεις κορώνα ή γράμματα και θα χάσεις όλα τα λεφτά σου στη λατέρνα. Θα σπάσεις τη βελόνα , θα κλείσεις τη μύτη σου όταν περνάς από δίπλα τους, θα αγαπάς κάθε μέρα ακόμα έναν άνθρωπο λιγότερο , θα τραγουδήσεις φορώντας το καλό σου φόρεμα , θα βάλεις στο ψυγείο το γιουβαρλάκι για να φας και αύριο και θα αφήσεις τη τηλεόραση ανοιχτή μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Στέκια

2007-10-24T22:49:00.000+03:00

Έχοντας κοινωνική συνείδηση σας παρουσιάζω και σας προτείνω τα μέρη που συχνάζω για μοναδικές και αξέχαστες στιγμές.

Σταθμός μετρό Εθνική Άμυνα

Αναμφισβήτητα ο καλύτερος σταθμός του μετρό μπάι φαρ. Κοσμικό σύμπλεγμα, παθαίνεις κοκομπλόκο και δε ξέρεις από πια έξοδο να βγεις. Από πίσω διαθέτει ωραιατο πάρκινγκ στο οποίο μπορείς να αράξεις και να φας τα πασατέμπο σου ενώ ταΐζεις τα περιστεράκια. Για τις λεύτερες και για τους λεύτερους να μη ξεχάσω να τονίσω πως κάνοντας μια βόλτα στο πεζοδρόμιο μπορείς να γνωρίσεις και βυσματούχο φαντάρο πολλά υποσχόμενο. Το καλύτερο μου να περιμένεις το λεωφορείο να περάσει. Βασική προϋπόθεση να ξέρεις πιο λεωφορείο θες γιατί περνάνε 186,4 διαφορετικά λεωφορεία και είναι κρίμα να φτάσεις στα Μελίσσια ενώ πηγαίνεις Αγία Παρασκευή.

Σκαλάκια μεγάρου μουσικής

Το συγκεκριμένο το προτιμώ Σάββατο για τη βραδινή μου έξοδο. Σε απόσταση αναπνοής από τη πλατεία Μαβίλης μπορείς να πάρεις και τη φρέσκια λουκανικόπιτα σου την οποία μπορείς να απολαύσεις ακούγοντας τον αγαπημένο σου Κοβάλεβιτς , αφιερώματα στον Στράους και φυσικά τον Γιώργο Νταλάρα. Τα σκαλάκια του μεγάρου έχουν κάτι το μαγικό και ευθύς νιώθεις άλλος άνθρωπος καθώς συναντάς κόσμο της αριστοκρατίας , της τέχνης και των γραμμάτων και τη κυρία Νίτσα που παίρνει τσάμπα εισιτήρια επειδή ο άντρας της είναι εφοριακός.

Λίμνη Βουλιαγμένης

Ενδείκνυται για καλοκαίρι, αυτοί όμως που ξέρουν την προτιμούν και το χειμώνα. Συνήθως βρίσκομαι εκεί τις Κυριακές 6:30 με 7:00 το πρωί φορώντας πουά μαγιό και άσπρα σονόνια από κάτω για να μη κρυώνω. Ξεκινάω με διατάσεις ενώ συνεχίζω πέφτοντας στη λίμνη και κάνοντας 100 διπλές. Βγαίνοντας νιώθω τρομερή ευεξία. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Έξω από κλειδωμένα σπίτια στην Ερέτρια.

Πρόκειται για ένα inside joke, σφήνα, χωρίς το joke.

Nαυτικός όμιλος Πειραιά.

Αυτό είναι ένα σύνδρομο που μου έχει μείνει από τότε που ήμουνα ναυτοπρόσκοπος. Πηγαίνω κάθε μέρα μετά τη δουλεία φορώντας νιτσεράδα και καπνίζοντας πίπα και μετράω τις βαρκούλες, τα ιστιοπλοϊκά και κυρίως τα γιοτ.

Οδός Πειραιώς με πατίνια

Αυτή είναι η γυμναστική της Κυριακής μου. Πιάνω ντουγρού τη Πειραιώς από το Καραϊσκάκη και τη παίρνω μέχρι την Ομόνοια. Στόχος μου, περνώντας έξω από τα μαγαζιά τους να αντικρίσω τα είδωλα μου, όπως τη Νατάσσα Θεοδωρίδου και τον Γιάννη Πλούταρχο και να τους αποσπάσω ένα αυτόγραφο. Επειδή συνήθως αποτυγχάνω καταφεύγω στο να κάθομαι στη πλατεία Ομονοίας στη θέση που ήταν ο δρομέας και να κλαίω με μαύρο δάκρυ.

Οικοκυρικός σύλλογος Αθηνών

Εκεί μαζευόμαστε όλα τα κορίτσια της γειτονιάς και μαθαίνουμε πλέξιμο, μπάλωμα, μαγείρεμα και άλλα χρήσιμα πράγματα που θα μας χρησιμεύσουν στο μέλλον. Κάθε Πέμπτη απόγευμα μας πηγαίνουνε και θέατρο στη λαϊκή απογευματινή και περνάμε πολύ ωραία.

Χαριλάου Τρικούπη 82

Εκεί βρίσκεται γνωστό ζαχαροπλαστείο το οποίο φτιάχνει κάτι κοκ τεραστία, άλλο πράγμα. Τα αγοράζω σε εικοσάδες και τρώω ένα το πρωί και ένα το βράδυ.

Πλανητάριο

Επειδή έχω μία αγάπη για τα άστρα αποφάσισα να το εκμεταλλευτώ. Προμηθευμένη με παστέλια και ποπ κορν στο ξύνινο τελάρο βγάζω κάθε Σάββατο πρωί το χαρτζιλίκι μου. Το μεσημέρι πάω και τα τρώω στον ιππόδρομο ποντάροντας στον Αρζόρ το νούμερο 4.

Να ανησυχώ?

Just magic

2007-10-23T22:32:00.000+03:00

Πρωτοάκουσα το όνομα Bruce Springsteen όταν ήμουνα σε μία ιδιαίτερη δήθεν αντιαμερικάνικη φάση, και τον προσπέρασα με ιδιαίτερη ευκολία. Όταν λίγο καιρό αργότερα άκουσα για πρώτη φορά το “The river” , ένα τραγούδι που μπαίνει μέσα σου όπως λίγα, θεώρησα ότι ανακάλυψα μια από τις πιο σπάνιες φωνές του πλανήτη. Από τότε έκανα τη φυσαρμόνικα του δικιά μου. Ο σύγχρονα « αριστερός» αμερικάνος καουμπόι επιστρέφει με ένα album που απλά γαμάει. Το magic τον βρίσκει ίσως σε μία από τις πιο δημιουργικές του φάσεις και χαίρομαι που είναι από τους λίγους που δεν έπεσε στη γούβα τον χρόνων του. Ο γοητευτικός τύπος επιστρέφει στον thunder road του και η κατά τη γνώμη μου , μία από τις πιο ερωτικές φωνές του πλανήτη ξεδιπλώνεται ξανά.

We're livin' in the future and none of this has happened yet

Possibilities on the rocks

2007-10-02T00:07:00.000+03:00

Η Στατιστική είναι επιστήμη που επιχειρεί να εξαγάγει γνώση χρησιμοποιώντας εμπειρικά δεδομένα.

Επεξήγηση:
Τα εμπειρικά δεδομένα ενδέχεται να είναι διάφορα. Τα πάντα εξαρτώνται από τον « συλλέκτη» των δεδομένων αυτών και λιγότερο από τον αναλυτή τους. Διότι αν ο συλλέκτης είναι μάγκας τότε ο αναλυτής παραγκωνίζεται. ( εδώ κολλάει έξοχα και η φράση παίρνει τον πούλο)

Το παραπάνω δεν ήταν επεξήγηση παρά μόνο μία ευκαιρία να χρησιμοποιήσω τη λέξη συλλέκτης που σκέφτηκα και θεώρησα ότι ήταν πολύ έξυπνη για να τη κοτσάρω εδώ.

Ζητάω εξηγήσεις κυρία κολοκύθι:
Είναι Δευτέρα 11 το βράδυ. Διασχίζεις την Κηφισού προς τα κάτω, βγαίνεις Ποσειδώνος και κολλάς σε κίνηση μεγέθους τραβηγμένης ουράς γαϊδάρου. Προχωρώντας ανακαλύπτεις ότι ο σύλλογος ανώνυμων εναλλακτικών πλοιάρχων έχει σύναξη στη μαρίνα του Φλοίσβου και έχει κλείσει όλη τη λεωφόρο.
Δε γίνονται αυτά τα πράγματα αναφωνείς. Δευτέρα βράδυ ο κόσμος βλέπει τηλεόραση. Ποτέ δεν έχει κίνηση τέτοια ώρα.
Πριν μία ώρα:
- Ναι ρε φίλε σου λέω. Σε ένα τεταρτάκι θα είμαι εκεί σου λέω. Άδειος ο δρόμος.

Σε περίπτωση που σε κουτσουλίσει και νυχτόβιο πουλί παίρνεις μακράν έξτρα πόντους.

Το να παίζεις με τις πιθανότητες , λοιπόν, είναι ένα παιχνίδι το οποίο μπορεί να αποβεί εξαιρετικά κερδοφόρο αν δεν αψηφήσεις τον παράγοντα της μη ολοκλήρωσης.*

Το να μη γίνει λοιπόν αυτό που περιμένεις να γίνει είναι το ίδιο πιθανόν με το να αλλάξεις στη διαδρομή γνώμη για αυτό που ήθελες να γίνει.
Είναι ας πούμε σα να ακούς το perfect day , ένα τόσο γλυκό, ευχάριστο, χαρούμενο και –επιτέλους-βγήκα-από-το-λάκο -με-τα-φίδια τραγούδι και να πλαντάζεις στο κλάμα., πιθανότατα επειδή η day δεν ήταν τόσο πέρφεκτ.
Θεωρητικά οι πιθανότητες του να κλάψεις με ένα τέτοιο τραγούδι είναι ελάχιστες. Πιο λίγες και από τις πιθανότητες που υπάρχουν όταν έχεις μπλέξει με παντρεμένο δισεκατομμυριούχο χασάπη να παρατήσει τη γυναίκα και το χασάπικο και να σε ακολουθήσει στις Μαλβίδες.

Συμπέρασμα από τα παραπάνω που καταρρίπτει κάθε μαθηματικό συλλογισμό:
Όταν έχεις 75 % πιθανότητες να σου συμβεί κάτι , έχεις επίσης 75% πιθανότητες να σου συμβεί ακριβώς το αντίθετο.

Επειδή τούτο όμως το μπλογκ το διαβάζουν εκατοντάδες περιβόητοι λογιστές , εφοριακοί, στατιστικοί αναλυτές, καθηγητές, πρυτάνεις και ο πρόεδρος του μαθηματικού ινστιτούτου δικαιολογούμαι και λέω ότι όλα τα παραπάνω εντάσσονται σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσω αυτό το μπλογκ ,το οποίο έχει μία συνεχή και αδιάκοπτη φθίνουσα πορεία ,από τον απόλυτο μηδενισμό καθώς ο συγγραφικός μου οίστρος βρίσκεται σε πέλμα. **

Άσχημο παιχνίδι , στατιστικά αποδεδειγμένο, μπορεί να παίξει η επιλογή καρυδών. Σύμφωνα πάντα με εξακριβωμένες έρευνες ο μέσος άνθρωπος επιλέγει καρύδες σύμφωνα με το σχήμα και κυρίως με το αν το καφέ μαλλί απ έξω είναι έντονα και δε πρασινίζει. Η αλήθεια είναι ότι η φρεσκότητα και η γεύση της καρύδας δεν έχει καμία σχέση με το απ έξω καθώς το 75% των καρυδών που αγοράζουμε από τα σούπερ μάρκετ είναι τζίφος αν και είναι ευπαρουσίαστες.

Συμπέρασμα:
Αν θες να φας καλή καρύδα η μόνη σου ελπίδα είναι να πας στη Μαλαισία, αλλιώς προτίμησε τα σοκολατάκια μπάουντι.

Στοιχηματίζω:
Το 20% των σχολίων θα αναφέρονται στο πόσο τους αρέσει η καρύδα και το 35% για τη κατάθλιψη που τους πιάνει όταν ακούνε το πέρφεκτ ντάι.

Άλλο πράγμα σου λέω.
*μη ολοκλήρωση: Άσχημο συναίσθημα που μπορεί να σε οδηγήσει στη παράνοια,

**Το πέλμα μου σε σετάκι με τη πατούσα και τα δάχτυλα μου στο 75 % των καθημερινών μου δραστηριοτήτων.

2007-09-21T10:23:00.001+03:00

Κάπου ανάμεσα στο πραγματικό και το ψεύτικο υπάρχει το μισό. Βολέψου τώρα.

Ένα σκυλί που περνάει,γαβγίζει, και ξεκουμπίζεται.

Εξιτ πόλος

2007-09-17T21:50:00.000+03:00

Οι εκλογές όπως τις είδα με την άκρη του ματιού μου.

Βραβείο συγκινητικότερης στιγμής:

Συγκίνηση νάμπερ γουαν:

Ο Κωστάκης βγαίνει στο περβάζι να χαιρετήσει τον λαό του, όλη η Ελλάδα είναι μπλε ζητωκραυγάζει το πλήθος και η Νατάσσα γέρνει γλυκά και ακουμπάει στον ώμο του. Τι γλυκό, μα τι γλυκό.

Συγκίνηση νάμπερ γουαν:

Ο Γιωργάκης παραδέχεται την ήττα του, αναλαμβάνεις τις ευθύνες του και το ξημέρωμα τον βρίσκει αγκαλιά με μία μπουκάλα Τζόνι να κλαίει που δε θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός.

Βραβείο μανουλομάνουλου:

Εδώ επειδή δηλώνω καθαρά αναποφάσιστη θα σας παραθέσω τους υποψηφίους και το κρίμα στο λαιμό σας.

Μανουλομάνουλο νάμπερ γουαν: Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης

Στη πρώτη υποψηφιότητα συναντάμε τον ιδανικό γαμπρό για την κόρη της κάθε μάνας που σέβεται τον εαυτό της. Σοφιστικέ και γιάπης , είναι ο άντρας που δε θα σε ξεπετάξει με ένα διπλό πυτόγυρο. Κλασικός εκπρόσωπος του αντρικού πληθυσμού της εποχής μας, βοήθεια μας, είναι αθλητικός τύπος , αγαπάει τα ζώα, προσέχει τη διατροφή του, σέβεται της γυναίκες και όλα τα καλά του κόσμου έχει. Υποψιάζομαι ότι κάνει σεξ φορώντας τριπλό προφυλακτικό, για παν ενδεχόμενο.

Μανουλομάνουλο νάμπερ του: Νάσος Αλευράς

Εδώ έχουμε ένα τύπο ιντελεκτουελ ,με όνομα βαρύ σαν ιστορία. Φετιχ του η άρνηση του να προφέρει το ρ. Επειδή δε, ανήκει και σε μία παράταξη που είναι και αριστερή, και προοδευτική, και φιλελεύθερη, και σύγχρονη ( κάποιος ξέχασε να τραβήξει χειρόφρενο) , έχει ένα μιξ τύπου « η μαμά μου λέει τι να ψηφίσω». Κανένα πρόβλημα. Τον βάζεις για ύπνο και ξεμπερδεύεις.

Μανουλομάνουλο νάμπερ θρι: Αδωνης Γεωργιάδης ( θες και φωτό?)

Εδώ κάνε τη προσευχή σου, ρίξε αλάτι, βάλε τη σκούπα πίσω από τη πόρτα και ο θεός μαζί σου.

Μανουλομάνουλο νάμπερ φορ: Αλέξης Τσίπρας

Βρήκες το ευαίσθητο σημείο μου και αυτό είναι μείον μου και αυτό είναι μείον μου. Συναρπαστικός γκόμενος, θα σε πάει στο γήπεδο, στον αγρό να μαζέψεις μαργαρίτες και κάθε πρωί που ξυπνάς και τον βλέπεις δίπλα σου θα αναφωνείς « καλημέρα κύριε κάστορα». Πάει αγκαζέ με τον Αλαβάνο κάτι που με κάνει να τον ταυτίζω με τον Κιμούλη επί εποχής Δαμανάκη. ( Τι θα φάμε Αλέκο μου σήμερα? Ότι θες εσύ Αλέξη μου) Τον βλέπω μελλοντικό πρωθυπουργό. ( με το πασοκ)

Μανουλομάνουλο νάμπερ φάιβ: Κυριάκος Μητσοτάκης ( απομακρύνεται τα μικρά παιδιά από την οθόνη)

Τελευταίος και καλύτερος ένας άνθρωπος με σφραγίδα εγγύησης. Ομορφιά και οξυδέρκεια τρέχουν από τα μπατζάκια, ο γλυκός μας Κυριάκος με τη φάτσα του Μυρμηγκοφάγου σας υπόσχετε μοναδικές στιγμές.

Βραβείο συμπαθέστερου δημοσιογράφου:

Γιώργος Τράγκας. Σα λαχανούλης. Σου έρχεται να τον ζουλήξεις. ( μέχρι να σκάσει)

Βραβείο αντικειμενικότερου δημοσιογράφου:
- Έλλη Σταη
- Νίκος Χατζηνικολάου
- Όλγα Τρέμη
- Νίκος Ευαγγελάτος

Εδώ δε ξέρω τι να ψηφίσω ρε γαμώτο. Όλοι τους είναι τόσο ουδέτεροι που δε μπορείς να διακρίνεις. Δύσκολο, πολύ δύσκολο.

Βραβείο νεοεκλεγέντος βουλευτού:
Λίλα Καφαντάρη. Γιατί όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας.

Βραβείο σκεπτόμενου Έλληνα:
Στους ψηφοφόρους του ΛΑΟΣ. (Γιατί μπορεί να μη ξέρουμε που είναι τα Σκόπια αλλά ξέρουμε ότι πρέπει να τα λέμε Σκόπια)

Hey Houston, We've Got a Problem

Η επόμενη μέρα:
Αρχές Οκτώβρη ξεκινάνε τα καινούρια σήριαλ. Μεγκαλίσιους.

Ο τρομοκράτης, η βαλίτσα και το σαλαμάκι.

2007-09-09T22:42:00.000+03:00

Αυτή η βδομάδα που διανύουμε διαισθάνομαι ότι θα είναι συνταρακτική. Ήδη έχω μπει σε προεκλογικό φίλινγκ. Εδώ και δέκα μέρες κάθε βράδυ που γυρνάω σπίτι παίζω πεντόβολά. Έχω βάλει βελάκια και ανάλογα με το που θα πέσουν οι μπίλιες θα ψηφίσω. Από σήμερα όμως λέω να το αλλάξω. Σκέφτομαι να οργανώσω βραδιά μουσικές καρέκλες. Θα καλέσω φίλους μου και θα μοιράσω χειροποίητα καπελάκια με ονομασίες κομμάτων. Αυτός που θα νικήσει , θα είναι και ο τυχερός που θα πάρει τη ψήφο μου. Για ακόμα περισσότερο εφέ σκέφτομαι να πάρω και το καπελάκι μαζί μου στο εκλογικό κέντρο.
…….

Ψέμα τρελό.
ΞΕΡΩ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΩ.
( μου έχουν τάξει ένα τρελό ρουσφέτι σε περίπτωση που κάνω 2 παιδιά ότι θα πάρω το επίδομα πολυτέκνων και ότι αν είναι αγόρια θα υπηρετήσουνε στην Εθνική Άμυνα)

(Πάλι εσύ?)
Εχθές το βράδυ ονειρεύτηκα τον βομβιστή πάλι. Ηρθε και μου πήρε τα παπούτσια μου μέσα από τα χέρια. Αυτά που έχω με τη διπλή αερόσολα. Αυτά με τα ελαστικά κορδόνια.
- Αυτά είναι γι’ αυτούς που τρέχουν, δεν είναι για σένα.
- Μα τρέχω και εγώ.
- Εσύ τρέχεις έχοντας ένα αυτοκίνητο της ασφάλειας να σε παρακολουθεί, δε τρέχεις ελεύθερη.

Τέλος πρώτης πράξης, άνοιγμα μπουκαλιού, κατάπτωση νερού, αλλαγή πλευρού, τρελός ύπνος.
( Να θυμηθώ να πω στον σκηνοθέτη των ονείρων μου άλλη φορά να βλέπω μόνο τον Τζακ του λοστ)

Κάτι πήρε το αυτί μου ότι κάηκε η Πελοπόννησος. Πολύ στενοχωρήθηκα. Πιο πολύ όμως στενοχωρήθηκα που δε πήγα στη διαδήλωση. Αυτή με τα μαύρα. Αλλά το μαύρο μου το παντελόνι ήταν στα άπλυτα και δεν ήθελα να είμαι άουτ οφ φάσιον ρε παιδιά.

Για να απαλαγώ από τις τύψεις μου έχω στείλει 25 γραπτά μηνύματα και θα στείλω και άλλα τόσα ,αλλά σκέφτομαι ότι θα μου έρθει ο λογαριασμός πολύ υψηλός και μετά θα πρέπει να κόψω τους καφέδες για να τον πληρώσω και να μη πάρω και ένα τζιν που είδα πολύ ωραίο, οπότε κομμένα τα μηνύματα.
( Να τώρα δες ρε πούστη μου, αν είχα πάει στη διαδήλωση θα είχα ησυχάσει και δε θα ήταν ανάγκη να κάνω όλα αυτά)

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΤΕΣΤ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ :
Έχουμε ένα προφιτερόλ με σαντιγί, φρέσκο ψωμάκι, γλυκόπικρη σοκολάτα και κομματάκια σοκολάτας. Δίπλα ακριβώς έχεις ένα κομμάτι ( ένα μόνο) γλυκό κυδώνι. Έστω ότι είσαι διαβητικός και ο χώρος στον οποίο βρίσκεται παρακολουθείτε από κλειστό κύκλωμα από τον γιατρό σου. Τι θα φας? Πόσο θα φας? Και τι θα πεις μόλις βγεις έξω?

ΠΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΠΑΕΙ Η ΒΑΛΙΤΣΑ:
Βαλίτσα= βολικός αποχετευτικός χώρος μέσα στον οποίο μπορούμε να βάλουμε διάφορα πράγματα και να τα μεταφέρουμε. Κυκλοφορούν σε διάφορα μεγέθη και σχήματα για να εξυπηρετούν όλες τις ανάγκες. Η βαλίτσα πάει πολύ μακριά αν και εφόσον ο κάτοχος της έχει δύναμη στα πόδια και θέληση για μεγάλα ταξίδια. Αν όχι η βαλίτσα μένει στο συρτάρι και ο κάτοχος με το όνειρο του ταξιδιού.
(Ηθικό δίδαγμα: Αν έχεις τα κότσια μπορείς να τη κάνεις. )

Οι γονείς μου όταν ήμουνα μικρή μου έλεγαν ότι ψηφίζουν άκυρο. Μετά από χρόνια συνειδητοποιώ πως ότι και να ψηφίσω άκυρο θα ναι. Μπορεί όμως και όχι.

(Ο τρομοκράτης στο όνειρο μου πριν δεκαπέντε χρόνια)
- Χέι τρομοκράτη, γιατί εσύ δε βάζεις φωτιές και δε σκοτώνεις κόσμο όπως οι άλλοι τρομοκράτες?
- Γιατί εγώ είμαι καλός τρομοκράτης.
- Και τι σημαίνει καλός τρομοκράτης?
- Καλός τρομοκράτης είναι αυτός που αντέχει τον τρόμο και προσπαθεί να τον αλλάξει.
- Δε κατάλαβα τίποτα.
- Μπορεί να καταλάβεις κάποτε.

(Σχεδόν άδικο)

Into the empty storm, into the formless loss of hope,
Where we can forget the game
And I still believe in nothing
Will we ever see the cure for our sorrow?
(nevermore)

* όπου σαλάμι, το κλασικό μπανάλ αστείο με το σαλάμι και το ψηφοδέλτιο.

Ζώνη

2007-09-02T17:30:00.001+03:00

Να πατάμε πάνω στα πλαστικά πατουσάκια και να πιτσιλάμε καθώς η ζώνη του μπουρνουζιού να τυλίγεται γύρω μας. Και να σε ακουμπάω στον ώμο και να ακούγεται το κρακ καθώς εκείνη σε φέρνει τρυφερά στο στήθος της. Και να είναι τα μάτια του γαλανά , τόσο γαλανά που η άσπρη πούδρα στο δέρμα του μωρού να παφλάζει. Να τρίζουνε τα δόντια καθώς προσπαθώ να σε τραβίξω από τον γκρεμό. Να πιάνω τα πόδια σου λίγο πριν φτάσω το 1. 50 και να κάνω ότι κολυμπάω ενώ με πας εσύ. Δίπλα στο ωραίο να είμαι σίγουρη ότι είμαι κάτι καλύτερο. Να μετράω τις ρυτίδες σου και εσύ να μου σκεπάζεις τα πόδια για να μη κρυώνω. Να κοιτάω τους βαθμούς μου με αγωνία και εσύ να μου κρατάς το χέρι. Τρέχοντας να μη λαχανιάζω όταν ξέρω ότι θα φτάσω. Να περιμένεις και εγώ να σε κοιτάω. Να νιώθω τη ζέστη σου στο μέτωπο μου όταν καίγομαι από τον πυρετό. Να είμαστε κολλημένοι και εσύ να μη βιάζεσαι γιατί εγώ θα ξέρω. Να κλείνεις τα μάτια και να σε οδηγώ. Να μη βλέπεις και να σου μεταφράζω τα γράμματα. Στημένη στην ουρά να ξέρω ότι σε πείθω. Όταν φεύγεις να ξέρω ότι θα γυρίσεις και ας μη ξέρω την ώρα. Αναπνοή στο λαιμό μου σαν να είναι δική μου. Να με σηκώνεις ψηλά στα χέρια σου να πιάσω το μπαλόνι και να μένω εκεί για ώρες. Να κάνεις τσουλήθρα και εγώ να σε περιμένω από κάτω. Και αυτό εγώ το λέω παιχνίδι εμπιστοσύνης.

Γκιβ μι ε μπρείκ

2007-08-28T12:59:00.000+03:00

Η αλλιώς κάτι αναπάντεχο που μου συνέβη στις διακοπές.

*** Πληγωμένος αβάσταχτα ο Αναξίμανδρος και αφού του είχε προκληθεί στυτική δυσλειτουργία μετά την αποτυχία και της σχέσης του με τη Σούλα ξεκίνησε για τη Κρήτη.

Μέσα στο διαμέρισμα του έκανε πακετάκι τα ρούχα του και αφού τα είχε βάλει ένα ένα σε σακούλες τα τοποθέτησε στις γωνίες της βαλίτσας. Πήρε μαζί του και το μαγικό του καπέλο το οποίο έκρυψε στο ντουλαπάκι του σουμπαρού του για ασφάλεια. Το μαγικό αυτό καπέλο του το δώρισε ένα μέντιουμ στη Ζάκυνθο στην οποία είχε πάει ως εθελοντής για τη σωτηρία της θαλάσσιας χελώνας.

Μπήκε στο καράβι και κοιμήθηκε και τις 9 ώρες πάνω στη πλαστική καρέκλα. Όταν έφτασε στο λιμάνι και πήρε παγωτό μπανάνα και προσπάθησε να βγάλει το αυτοκίνητο του από το τρίτο υπόγειο γκαράζ του λιμανιού. Πάτησε το συναγερμό. Το αυτοκίνητο ήταν παραβιασμένο.

Άνοιξε το πορπαγκάζ. Οι απώλειες πολλές. Ένα σετ μπλε βατραχοπέδιλα, ένα τάπερ με μανιταρόπιτα, δυο τόμοι σκούμπι ντου, μισό κιλό σοκολατάκια καρύδας, μουχλιασμένες πετσέτες θαλάσσης, μία πλαστική ομπρέλα με σύστημα συσπανσιόν και κάτι άσπρες απαίσιες παντόφλες Nike με λαχανί διχάλα.

Έβαλε μπρος τη μηχανή αφού πρώτα τη βούλωσε από το πολύ γκάζι, άνοιξε το ντουλαπάκι και έμεινε σαστισμένος. Το μαγικό καπέλο είχε κάνει φτερά.

Το έπιασε πανικός . Από τη τρομάρα του κόντεψε να πατήσει έναν καραφλό αγροφύλακα. Δυνάμωσε το βόλιουμ για να καλύψει ο Θάνος Καλλίρης το κλάμα και τα αναφιλητά του. Έξυσε τα μούσια του και έβγαλε ένα κομμάτι κερί από τα αυτιά του. Ότι και αν γινότανε έπρεπε να βρει το καπέλο.

Κατευθύνθηκε στο νομό Ρεθύμνου καθώς η μετεωρολογική υπηρεσία προέβλεπε ανέμους νοτιοδυτικούς. Αφού στρίγκλιζε το σαραβαλάκι του περνώντας φαράγκια, γκρεμούς και δρόμους με κουνέλια, έφτασε σε ένα πελώριο ροζ κτίριο. Είχε πια βραδιάσει και αναζητούσε μάταια μια στέγη. Μπήκε μέσα και άκουγε αχνά ένα ήχο μουσικής jazz . Προχωράει και βλέπει σε ένα δωμάτιο έναν τύπο μισόγυμνο να παίζει πλήκτρα ενώ ντουμάνια από καπνούς τον τυλίγανε. Στο κήπο του κτιρίου με θέα όλο το λιβικό πέλαγος υπήρχε ένα κιόσκι με χαμηλά ,χρωματιστά παιδικά σκαμπουδάκια , αρωματικά φίλτρα, δύο κούνιες, φοίνικες και σε ένα πέτρωμα εξωτερικά κρεμόντουσαν δύο χοντρά παλαμάρια. *

Ξαφνικά άκουσε τη σιδερένια πόρτα να κλείνει. Τρόμαξε και ο ιδρώτας του έσταζε στα άτριχα μαγουλά του. Φορούσε ένα σορτσακι λίγο πάνω από το γόνατο με αυτή την άσπρη κυψελοτή επένδυση από μέσα, ένα άσπρο μπλουζάκι με τον Φοίβο και την Αθηνά και σαγιονάρα πλαστική από αυτές με τα χριτς – χρατς. Η εικόνα του έγινε ακόμα πιο αηδιαστική.

Ένας τύπος με μαλλί που άγγιζε το αριστερό του κωλομέρι, φορώντας μωβ σαλβάρι τον βούτηξε από πίσω και τον ακινητοποίησε. Τον έδεσε στα σχοινιά που είχαν στην αυλή και τον κρέμασε ανάποδα. Σε δευτερόλεπτα εμφανίστηκαν και άλλοι από το ίδιο συνάφι.

Ο Αναξίμανδρος με το που τους είδε να τον πλησιάζουνε κατουρήθηκε από το φόβο του. Μοναδικό πρόβλημα το ότι ήταν κρεμασμένος ανάποδα. Ο νόμος της βαρύτητας δε κάνει διακρίσεις.

μάθαμε ότι έχασες το καπέλο σου.
Ναι! Που ξέρετε εσείς για το καπέλο μου?
Το καπέλο αυτό θα γίνει δικό μας.
Ώστε εσείς το έχετε πάρει!
Όχι. οι πληροφορίες μας λένε ότι το καπέλο το πήρε ο νταλικέρης που είχε παρκάρει δίπλα στο αυτοκίνητο σου στο γκαράζ του πλοίου για να το κάνει δώρο στη κόρη του.
Και από εμένα τι θέλετε?
Θα πας στο μέρος που θα σου πούμε. Είναι το εργοστάσιο που θα ξεφορτώσει ο τύπος. Θα το πάρεις πίσω και θα μας το φέρεις.
Και γιατί να το κάνω αυτό?
Γιατί αλλιώς θα έρθεις μαζί μας στο Θιβέτ να σε χρησιμοποιήσουμε για το πείραμα του βατράχου.

Είχε είδη βραδιάσει και ο Αναξίμανδρος ξεκίνησε. Είχε μπροστά του 152,86 μίλια. (τρελή μαγκιά, το word μετατρέπει αυτόματα τα χιλιόμετρα σε μίλια). Έφτασε στο χωριό ξημερώματα. Το πρώτο πράγμα που είδε μπροστά του ήταν ένα BAKERY. Σταμάτησε και πήρε τρεις τυρόπιτες. Ρώτησε για το εργοστάσιο και σε δέκα λεπτά ήταν εκεί. Εντόπισε τη νταλίκα αμέσως. Ο οδηγός κοιμότανε πάνω στο τιμόνι. Κύκλωσε τη νταλίκα και είδε ότι το καπέλο ήταν στη τελευταία καρότσα πίσω από το πανί.

Έλυσε διεξοδικά τα σχοινιά με απόλυτη ησυχία ένα ένα. Πάει να τραβήξει το καπέλο και δε μπορούσε. Ήταν δεμένο. Συντόνισε όλη του τη ψυχραιμία. Ο κόμπος ήταν πολύ γερός. Μετά από μισή ώρα προσπάθεια το λύνει. Το πιάνει στα χέρια του και το φοράει. Αμέσως ένιωσε άλλος άνθρωπος.

Με προσεκτικά βήματα βγαίνει έξω. Την ώρα που κλείνει τη πόρτα νιώθει ένα τράνταγμα στη πλάτη. Γυρνάει απότομα το κεφάλι του και βλέπει έναν γάιδαρο να έχει κολλήσει τη μούρη του στη δικιά του. Το ζώο ανοίγει το στόμα του, βουτάει το καπέλο και καθώς ήταν γάιδαρος σε τούρμπο σπόρτυ έκδοση, γκάζωσε και χάθηκε στο δάσος.

Ο Αναξίμανδρος λιποθύμησε.

….

Ξύπνησε θολωμένος και με πυρετό. Άνοιξε τα μάτια του και βρέθηκε σε ένα στάβλο. Μάταια έψαχνε να βρει μέσα στα άλλα ζώα τον γάιδαρο. Η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα μία γιαγιά με κοτσίδες και μαντίλα στο κεφάλι. Στο χέρι της είχε ένα τατουαζ με τον αριθμό 2030. Το μάτι του Αναξίμανδρου καρφώθηκε εκεί. Σίγουρα πρόκειται για έναν κωδικό που θα με οδηγήσει στο καπέλο μου, σκέφτηκε, θα μείνω εδώ μέχρι να το βρω.

Οι μέρες του Αναξίμανδρου περνούσαν δημιουργικά. Κάθε πρωί άρμεγε τις αγελάδες, τάιζες τις κότες και το μεσημέρι έτρωγε μαζί με τη γιαγιά. Δε τη ρωτούσε τι συμβόλιζε ο αριθμός στο χέρι της. Το απόγευμα έσκαβε στα χωράφια και έφτιαχνε με το μυαλό του χάρτες προσπαθώντας να το αποκωδικοποιήσει. Έτσι πέρασε ένας μήνας όταν εκεί που τάιζε το μικρό άλογο καρπούζι τον επισκέφτηκε ο αρχηγός από τον σύλλογο γιόγκα….

Καθόμουνα αμέριμνη στη παραλία και έθαβα τα πόδια μου στην άμμο. Σηκωνόμουνα έκανα πλατς στη θάλασσα , μάζευα κοχύλια και πετούσα πέτρες στη θάλασσα. Σκέφτηκα να κάνω μία βόλτα. Κάτι χρωματιστό λαμπύριζε μέσα στο νερό. Πλησίασα και βλέπω να ξεβράζει το κύμα ένα καπέλο. Μα τι όμορφο που ήταν!!!

Η ώρα είναι 20:30. Ευτυχώς που η γιαγιά έχει σημειωμένη την ώρα που παίρνει το χάπι για τη πίεση.

Το κάπελο του Αναξίμανδρου όπως βρέθηκε στα πόδια μου.

Μπάμπης ο βάτραχος περιμένοντας ανυπόμονα να σφίξει στην αγγαλιά του τον Αναξίμανδρο.

*παλαμαρι=χοντρο ναυτικο σχοινι σε ποικιλα μεγεθη

Run

2007-08-25T18:22:00.000+03:00

Φοβάμαι...

και ο μόνος τρόπος να νιώσω ασφαλής είναι να ζήσω εδώ μέσα....

... και αυτό με κάνει να φοβάμαι ακόμα περισσότερο.

ΤΖΑΤΖΙΚΟΛΟΚΥΘΟΤΟΥΡΤΑ

2007-08-06T14:02:00.000+03:00

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ:

(αρχές Αυγούστου 2006)

Ανώνυμος: τι είναι αυτή η σελίδα που κάθεσαι και γράφεις?
Διάσημος και καταξιωμένος μπλόγκερ: Είναι το μπλογκ μου. Είναι κάτι σα προσωπικό ημερολόγιο. Κάθεσαι και γράφεις ότι θέλεις.
Ανώνυμος: Α ωραίο. Ζήλεψα. Θα κάνω και εγώ.
Διάσημος και καταξιωμένος μπλόγκερ: να κάνεις. Να κάνεις.
Ανώνυμος: τι όνομα να βάλω δε μου έρχεται τίποτα.
Διάσημος και καταξιωμένος μπλόγκερ: βάλε ότι σου έρθει μωρέ και όταν γυρίσεις από διακοπές το αλλάξεις.
Ανώνυμος. Έβαλα κολοκυθάκια γεμιστά, που έφαγα το μεσημέρι! Χα. Άστο τώρα και θα το αλλάξω.

ΠΡΩΤΟ ΠΟΣΤ- ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΟ ΝΟΥ ΜΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΦΑΓΗΤΟ:

Μπλιαχ λέμε

Εντάξει τα κολοκύθια μου αρέσουνε. Και βραστά μου αρέσουνε και τηγανιτά με τζατζίκι μου αρέσουνε και γεμιστά. Τα γεμιστά μου αρέσουνε βέβαια κυρίως το χειμώνα με αυγολέμονο. Αλλά η εποχή τους είναι το καλοκαίρι και το χειμώνα είναι θερμοκηπίου και δεν είναι τόσο νόστιμα.

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ:

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να φτιάξω ένα κηπάκι που να καλλιεργώ κολοκύθια , και όχι μόνο κολοκύθια, έτσι ώστε να τα έχω όλα στην εποχή τους.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΛΑΧΑΝΟΚΗΠΟΥ:

-Θα έχω και μπρόκολα. Τρελαίνομαι για τα μπρόκολα. Πολύ οικία μου γεύση. Φιλική θα έλεγα.
-Θα έχω και πατάτες. Δεν έχω δει ποτέ τις πατάτες φυτεμένες αλλά είναι σα να τις έχω δει. Τις τρώω καθημερινά.
-Θα έχω και κουνουπίδια. Τα αγαπάω τα κουνουπίδια αλλά τώρα τα άτιμα δε φυτρώνουνε συχνά. Μερικά ειδικά στον κήπο μου δε φυτρώνουνε καθόλου.
-Θα έχω και μελιτζάνες που είναι αντεργκράουντ φυτά. Μαύρα και γευστικά.
-Θα έχω και λάχανα. Ε λάχανα παλιά δεν έτρωγα καθόλου. Τώρα τρώω συνέχεια. Τα υπόλοιπα πια είναι ιστορία.
-Θα έχω και σέλινα που έχουν μια ιδιαίτερη μορφή. Είναι ρε παιδί μου σα να έχουνε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα.
-Θα έχω και κρεμμύδια γιατί με συγκινούνε και κλαίω. Γιατί είναι ωραίο καμιά φορά , ακόμα και για τα κολοκύθια.
-Θα έχω και ντομάτες που είναι ποιητικό λαχανικό. Και γουστάρω να καλλιεργώ με ποίηση.
-Θα έχω και καρότα γιατί τα καρότα έχουν μια κοκκινίλα όμορφη και γιατί κάνει και καλό στο μαύρισμα. Και γιατί έχουν ιδιαίτερο σχήμα και αυτό αρκεί.
-Θα έχω και μανιτάρια που ποτέ δε κατάφερα να προσδιορίσω. Αλλά τα μανιτάρια ξεφυτρώνουν και ταιριάζουν παντού.
-Θα έχω και μαρούλια γιατί είναι από τα αγαπημένα μου. Γιατί πάνω από όλα έχουν στιλ.
-Θα έχω και παντζάρια γιατί είναι ζουμερά και σου κοκκινίζουν τη γλώσσα.
-Θα έχω και αγγούρια γιατί είναι απλό. Άλλοι τα τρώνε και δροσίζονται και άλλοι τα τρώνε και ζορίζονται.

Κολοκύθι: στα νορμάλ μου. Μα τι χαριτωμένο όνομα!!
Κολοκυθάκι: οτιδήποτε σε α κι με εκνευρίζει γιατί με μικραίνει. Θυμίζει αηδιαστικές προσφωνήσεις, τύπου μωρουλίνι, ζουζουνάκι, κουρκουμπινέλι και τα ρέστα. Ήρθε η ώρα να το αποκαλύψω. ( οκ τώρα μπορείτε να συνεχίσετε να με λέτε κολοκυθάκι- κατά βάθος μ αρέσει)
Κολοκύθα: για τους φίλους.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗΣ:

Απονέμετε στη Μανταλένα Παριανός η οποία κατά καιρούς με έχει πει:
-κολοκυθούλι
-κολοκυθίνιο
-κολοκυθούπμι
-κολοκυθομορφη (πάρτα τανίλα πάρτα πάρτα πάρτα!)
-κολοκυθοσυμφορα
-κολοκυθοβλημα

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΜΟΥ ΟΙ:

-fukury- ως αδερφός μου. Θα με έπαιρνε πάντα μαζί του όταν έβγαινε έξω και θα σκάγαμε τα λάστιχα τον αυτοκινήτων.

-τανίλα- ως η αδερφή της γιαγιάς μου που έχουμε στο γεροκομείο και επειδή τα έχει χάσει δε της δίνουμε σημασία.

-φαιτ μπακ- ως τρίτος μου ξάδερφος. Βρισκόμαστε τα καλοκαίρια λέει ιστορίες , πάμε μαζί στην Ανάσταση, του σπάω τα αυγά και κλαίει.

-ρέντον- ως θεία που είναι ψυχολόγος και έρχεται στο σπίτι μία φορά το μήνα και μου δίνει συμβουλές. Να τονίσω ότι η γνώμη της έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.

-ιδίμον-ως άντρας ξαδέρφης μου που όταν τον καλούμε σπίτι μας τα σπάει γιατί βλέπει συνέχεια τη σούπερ – μπάλα.

-αγνωστη- ως η αδερφή μου που είναι ρομαντικιά και τρώει συνέχεια τα μούτρα της. Σύνηθες φαινόμενο να τη σφαλιαρίζω για να συνέλθει.

-πετέφρης- ως μπαμπάς μου που με αποκληρώνει και περνάει τα γεράματα του σε ένα ράντζο στη Νεμπράσκα για να συνειδητοποιήσει τι λάθος έκανε και του βγήκε έτσι το παιδί.

ΕΊΝΑΙ ΣΥΓΓΕΝΗΣ ΜΟΥ Η:

ΜΙΣΙΡΛΟΥ ΜΑΓΙΚΗ ΞΩΤΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ.

( Συγκινητική στιγμή η αποκάλυψη)

ΖΩΔΙΑΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ:

Αυτό το μπλογκ ανήκει στον αστερισμό του λέοντα.
6/08/07 (πηγή pathfinder)

Ιδανική περίοδος για ταξίδια ( σωστό- το μπλογκ πάει διακοπές)
Η διαχείριση ωστόσο των οικονομικών σας, χρειάζεται προσοχή (μεγάλη, γι αυτό θα φτιάχνω κοτσιδάκια στους τουρίστες για να βγάλω χαρτζιλίκι)
Μην κάνετε επιπόλαιες και αλόγιστες σπατάλες, φίλοι! ( τα πάμε ντε)
Ο Αρης δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις σας ( με ένα απλό βλέμμα κουταβιού μας αγαπάνε όλοι εμάς τους λέοντες)

Τα αισθηματικά σας απογειώνονται *Ευνοείστε κυρίως οι αδέσμευτοι από την αλλαγή αυτή *Χαρείτε την καλοκαιρινή περίοδο με τους αγαπημένους σας *Όσοι είστε σε μια φθαρμένη σχέση, που όμως εξακολουθεί να σας ενδιαφέρει, βρείτε τρόπους να την αναζωπυρώσετε, φίλοι μου (όσα μπλογκς θέλετε να βρείτε το ταίρι σας στο πρόσωπο του μπλογκ κολοκυθάκια γεμιστά, μη χάνετε χρόνο, είναι η ιδανική περίοδος)

Προσέξτε την διατροφή σας γιατί οι καταχρήσεις θα φανούν στο σώμα σας!( εδώ κάτι θέλει να πει ο ποιητής αλλά το αντιπαρέρχομαι και συνεχίζω να τρώω τη μπουγάτσα μου)

ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑΟΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΓΙΑ:

-ΤΟΝ ΜΠΑΤΜΑΝ ( ΌΤΑΝ ΤΟΝ ΕΝΣΑΡΚΩΝΕΙ Ο ΤΖΟΡΤΖ ΚΛΟΥΝΕΙ)
-ΤΟΝ ΣΟΥΠΕΡ ΓΚΟΥΦΗ
-ΤΟΥ ΜΠΟΜ ΤΟΥ ΣΦΟΥΓΑΡΑΚΗ
-ΤΩΝ ΠΑΚΙΣΤΑΝΩΝ ΣΤΑ ΦΑΝΑΡΙΑ
-ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΡΟΥΒΑ
-ΤΗΣ ΛΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΛΕΙΒΑΔΙ

ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΑ ΜΠΛΟΓΚ:
Χωρίς λόγο.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΕΣ:
Θεωρητικά τα πάντα είναι θέμα τακτικής, θεωρώ ότι το να μαθαίνεις μπάνιο χωρίς μπρατσάκια αν και είναι λίιιιιιιιιιιιγο επικίνδυνο σίγουρα έχει καλύτερα αποτελέσματα. Μπορεί και όχι όμως.

Ωρε μανούλαμ!

Τι να ναι αυτό ρε παιδιά?

Με αγάπη
Κολοκύθι

Χωρίς κάλτσα.

2007-07-30T12:35:00.000+03:00

Από μικρή είχα ένα πρόβλημα , όταν περπατούσα πάταγα τα κορδόνια μου και έπεφτα κάτω. Το πρόβλημα αυτό με καταδυναστεύει μέχρι και σήμερα, έχω δοκιμάσει τα πάντα, προσπαθώ να συντονίσω τα πόδια μου, δένω πιο σφιχτά τα κορδόνια αλλά τίποτα. Πάντα πατάω την άκρη , προσγειώνομαι με τα γόνατα και ματώνουν.

Εχθές το βράδυ λοιπόν είχα μία κοινωνική υποχρέωση. Ο γείτονας μου που μεγαλώσαμε μαζί πήρε ένα υπέρογκο ποσό ως επίδομα μικρών επιχειρήσεων και αποφάσισε να πάει στη Βιέννη να επεκτείνει το χασάπικο βιολογικών προϊόντων που διατηρούσε στον Κολωνό για χρόνια. Μας είχε καλέσει λοιπόν το βράδυ σε ένα σουαρέ ευρωπαϊκών προδιαγραφών στο ρουφ γκάρντεν του σπιτιού του. Εγώ ήθελά να βάλω τα καινούρια μου παπούτσια , αυτά που δένουνε με κορδέλες μέχρι το γόνατο. Και τα έβαλα.

Κρατούσα στο χέρι το τεράστιο κουτί με τον φιόγκο , φτάνοντας με μία ώρα καθυστέρηση. Φίλησα τον γείτονα και τη γυναίκα του και του ευχήθηκα καλή σταδιοδρομία και καλή δύναμη στη ξενιτιά. Κάθισα λίγο να ξαποστάσω δίπλα στη πισίνα πίνοντας το μπλάντι- μέρι μου. Τότε με πλησίασε ένας άντρας γύρω στα σαρανταπέντε με και μου έδωσε τη κάρτα του λέγοντας μου ότι είναι παραγωγός σε ένα από τα μεγαλύτερα τσίρκα του κόσμου και με ήθελε να συμμετάσχω στο πρόγραμμα του ως θηριοδαμάστρια.

Βρήκα τη πρόταση του δελεαστική, έκρυψα τη κάρτα του στη κωλότσεπη και συνέχιζα να καταβροχθίζω καναπεδάκια. Έκανα σχέδια για τη καινούρια μου ζωή η οποία θα διαδραματιζότανε μέσα σε ένα αυτοκινούμενο τροχόσπιτο. Κάτι τέτοιο πάντα με δελέαζε. Βέβαια θα άφηνα πίσω τον Χαρίλαο, τη δουλειά μου και 7 γκαρσονιέρες που νοίκιαζα σε Ρωσίδες.

Εκείνη τη στιγμή από το πουθενά βρέθηκε μπροστά μου μια γυναίκα. Ήταν ψηλή, φορούσε ένα μαύρο μακρύ φόρεμα και κόκκινο κραγιόν. Μου είπε ότι ήταν η γραμματέας του παραγωγού και μου ζήτησε να την ακολουθήσω για να γνωρίσω το υπόλοιπο επιτελείο. Έχοντας στο μυαλό μου ξεκάθαρο στόχο γι αυτό που θέλω να κάνω την ακολουθώ χωρίς καμία άρνηση. Βγαίνουμε μαζί έξω από το κτίριο ενώ εκείνη με κοιτάζει βλοσυρά. Μόλις κλείσαμε τη πόρτα πίσω μας με αρπάζει ένας χοντρός νεαρός ενώ κρατώντας μου τα χέρια προσπαθούσε να με βάλει σε ένα βανάκι. Για κακή του τύχη όμως έχοντας μια πλήρη γκάμα γνώσεων από πολεμικές τέχνες του έριξα μια κλωτσιά στο μάτι και τον αφήνα αναίσθητο ενώ εγώ μπόρεσα να του ξεφύγω. Τότε βγήκανε από το βανάκι τέσσερις ντακλαράδες και άρχισε ένα ανθρωποκυνηγητό σε όλο το κτίριο. Καθώς έτρεχα ιδρωμένη και πανικόβλητη ευχαριστούσα το γούστο μου που με έκανε να διαλέξω ένα τόσο γερό και βολικό παπούτσι που ήταν ότι πρέπει για τέτοιες καταστάσεις που συνηθίζεται να μου συμβαίνουν.

Ανέβηκα έξι ορόφους και κρύφτηκα μέσα στο λεβητοστάσιο. Προσπαθούσα να συγχρονίσω την αναπνοή μου με τον ήχο του ασανσέρ για να μη γίνω αντιληπτή. Δε μπορούσα να καταλάβω τι θέλανε αυτοί οι άνθρωποι από εμένα. Από ψηλά έβλεπα το σπίτι μου και τον Χαρίλαο να βλέπει σε επανάληψη το Καφέ της Χαράς και ευχόμουν όσο τίποτα άλλο να ήμουν εκεί. Όταν αντιλήφθηκα ότι είχαν χάσει τα βήματα μου βγήκα και κατευθύνθηκα ξανά στο χώρο της δεξίωσης. Κοιτώντας δεξιά και αριστερά πήγα στο μπαρ και ήπια μονορούφι ένα ακόμα μπλάντι μέρι και πέντε σφηνάκια τεκίλα κίτρινη.

Νιώθω ένα τράνταγμα στη πλάτη μου, γυρίζω και βλέπω τον άγνωστο άντρα.
- Απόψε θα γίνεις δική μου.
- Τι θέλεις από εμένα?
- Τα πόδια σου.
- Τα πόδια μου?

Μου έγνεψε θετικά με ένα τρομακτικό χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη του ενώ μου έδειχνε το όπλο του με ακτίνες λέιζερ από το μπέρμπερις σακάκι του.

Πίνω ένα μπλάντι μέρι ακόμα και τον προσκαλώ να πάμε στο δωμάτιο της υπηρεσίας. Θα έφτανα ως το τέλος.

Μπαίνουμε μέσα.
- Λοιπόν καριόλη, πες μου τι θέλεις από εμένα.
- Είναι απλό κουκλίτσα. Θέλω τα παπούτσια σου. Στο κάτω μέρος της σόλας υπάρχει ένας μυστικός κωδικός που ανοίγει μια θυρίδα με χρυσά φλουριά.
- Δε σου δίνω τίποτα.
- Σε εσένα είναι άχρηστα. Δεν μπορείς να αποδικωποιησεις τον κωδικό.
- Από εμένα δε θα πάρεις τίποτα καριόλη.

Πριν τελειώσω τη τελευταία μου πρόταση τον κλωτσάω αιφνίδια στα απόκρυφα και του αρπάζω το όπλο. Τον σημάδεψα στα πόδια και έκλεισα τη πόρτα πίσω μου αφήνοντας τον να αιμορραγεί.

Παίρνω την εσάρπα μου, χαιρέτησα τον γείτονα και πέρασα το δρόμο γελώντας για να πάω στο σπίτι μου. Ο Χαρίλαος κοιμότανε. Έπλυνα το πρόσωπο μου και πήγα στη κουζίνα για να πιο νερό. Ένα συναίσθημα πλήρους ικανοποίησης διέγειρε όλα τα κύτταρα μου. Βάζω το μπουκάλι στο ψυγείο και την ώρα που πήγα να βάλω το φορτιστή του κινητού μου στη πρίζα , πάτησα τα κορδόνια μου και χτύπησα το πόδι μου στη γωνία του φούρνου.

Coyness is nice, and Coyness can stop you

From saying all the things in Life you'd like to

So, if there's something you'd like to try

If there's something you'd like to try

Ask me I wont say no, how could I?

(The Smiths )

Φρασολαγνεία

2007-07-19T22:53:00.000+03:00

Μαλακία παιχνίδι. Με προσκάλεσε στην αρχή ο καλλιτέχνης Μπιλιζούκας και μετά ο σοβαρός μπλόκερ νεόφυτος και επειδή τους έχω και υποχρέωση το δόλιο ζαρζαβατικό γράφω:

Φράση διασημότητας:

• «Έμαθαν όλοι ότι γαμιόμασταν πλακώσανε και οι γύφτοι»
Διάσημος άγνωστος

Καταπληκτικό ρητό που συμβολίζει τους ταχύτατους ρυθμούς της σύγχρονής ζωής, τη σεξουαλική απελευθέρωση που μας έχει καταβάλει καθώς και το πάθος μας να μπλέκουμε τα μπούτια μας. Την ενστερνίζομαι πλήρως , τη χρησιμοποιώ συνεχώς. Εναλλακτικό quote το « δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ΄ ανέβει στο κρεβάτι» και το «κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε». Είναι αυτό που λέμε το ένα συμπληρώνει το άλλο.

• «I'm astounded by people who want to 'know' the universe when it's hard enough to find your way around Chinatown.»
Διάσημος Woody Allen

Εδώ δεν έχω λόγια. Τα παθαίνω και εγώ κάτι τέτοια. Δηλαδή μια φορά είχα πάει στο χωριό και έχασα το ψιλικατζίδικο. Γενικότερα πιστεύω ότι το να χάνεις τα αυγά για τα πασχάλια είναι κρίμα και άδικο. Κατά τα άλλα εδώ ο Γούντη μας το φέρνει πλαγίως. Άλλον που θα μπορούσε να αφορά το συγκεκριμένο είναι ο Ξεφτέρης από τα στρουμφάκια.

Φράση διασημότητας μπιλιζούκας:

• «ε φακ γιου πουλακι μου!»

Απλά καταπληκτικό, τι να πω. Τα λέει όλα με πέντε λεξούλες. Αν και προσωπικά προτιμώ το « ε δε μου γαμιέσαι λέω εγώ» σέβομαι την ευγενική φύση του μπίλζουκ και την αποδέχομαι. Να τονίσω ότι συνδυάζεται άψογα σα φούστα μπλούζα με την πρώτη έκφραση, αφού και αυτή εμμέσως πλην σαφώς τονίζει την ανυπαρξία της βούλησης με διαφορετική έναρξη αλλά με την ίδια κατάληξη.

Φράση διασημότητας νεόφυτος:

• “πυρ, γυνή και θάλασσα μου έλεγαν κάποτε.
το πυρ μας καίει το οξυγόνο
η θάλασσα παλεύει να κρατηθεί ζωντανή
μια γυνή μας σώζει μόνο.
κι εκείνη όχι μόνιμα. μόνο τις νύχτες για να μας κλείνει τα μάτια να μην βλέπουμε το αίσχος μας και να μας κοιμίζει σε αγκαλιές με όνειρα απατηλά για μια εποχή καλύτερη”

Η συγκεκριμένη γκουμούτσα παράγραφος (και ούχι φράση αγαπητέ νεόφυτος) μου έπεσε λίγο βαριά αλλά θυμήθηκα τα νεοελληνικά κείμενα που κάναμε στο λύκειο (λαλεί πουλί , παίρνει σπυρί και η μάνα το ζηλεύει) και παραθέτω τους συμβολισμούς:
- το πυρ μας καίει το οξυγόνο (στη χημεία εδώ παίρνουμε άριστα)
- η θάλασσα παλεύει να κρατηθεί ζωντανή ( σας ομιλει η ελεύθερη πετραιλεοκυλίδα, νται νται νται!)
-μια γυνή μας σώζει μόνο (που είναι η Βέρα Λάμπρου οεο?)
-το τελευταίο το ρίχνω όλο μαζί γιατί το έβαλα στο λεμονοστύφτη. Αν έχεις λοιπόν πάντα κάτι στη μασχάλη να το πετάς έξω να σε φυγαδεύει όταν σου έρχονται οι μαλακίες (οι δικές σου κυρίως) κατακέφαλα καλύτερα είναι να έχεις προβλέψει για ηχομονωμένο υπόστεγο για να γλυτώνεις μια και καλή. Για τα απατηλά όνειρα δε ξέρω, δεν είναι το στιλ μου.

Φράση κολοκυθιού:

Εδώ ευτυχώς που έχουμε τον κατωπλαγιά που κάνεις συλλογή από δάυτα.

"Γιατί το μόνο πράγμα τελικά στη ζωή μας που είναι μόνιμο είναι η συνήθεια. Αλλά τα χρώματα όσο και να τα συνηθίζεις πάντα είναι όμορφα."

Βασικά αυτό το πράγμα που είπα δε το πιστεύω. Μοναδικός λόγος που το έγραψα ήταν για να κάνω εφέ και να δημιουργήσω εντυπώσεις.
Παρόλα ταύτα δε θα με χάλαγε ένα κουτί τέμπερες με όλα τα χρώματα αρκεί να έχω ένα μπλέντερ να τα ανακατεύω.

Προσκαλώ στο παιχνίδι τους:
- φαιτ μπακ (που πάει διακοπές και δε θα απαντήσει)
- καμπαμαρού (που είναι διακοπές και δε θα απαντήσει)
- μισιρλού (που είναι διακοπές και δε θα απαντήσει)
- άγνωστη (που είναι διακοπές και δε θα απαντήσει)
- τανίλα (που έχει διακοπτόμενο εγκέφαλο και δε θα απαντήσει)

Αυτά. Πάω για επισκευή στις ζάντες, το αμορτισερ , να σφίξω λίγο τα γρανάζια και να κουρέψω τον λαχανόκηπο.Επιστρέφω.

Κολοκύθι

Γουγλαρε με

2007-07-16T11:43:00.000+03:00

Κολλημένοι στους τράκερς μας παρακολουθούμε τους ανωμαλιάριδες που ψάχνουν στις τέσσερις το πρωί για «γιαγιά πόρνη σεξ από πίσω» . Σήμερα θέλοντας να ψάξω κάτι και εγώ στον γούγλη είδα απορημένη όλες τις προηγούμενες αναζητήσεις μου. Και να φανταστείτε πρόκειται μόνο για τον υπολογιστή της δουλειάς. Τι άτομα κυκλοφορούνε δηλαδή, δε το πιστεύω.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ : ΚΟΛΟΚΥΘΙ ΖΩΟΦΙΛΙΑ

donkey
duck
ασβος
μουλαρι
παπια
σκαντζοχειρος
σκιουρος
γαλα κατσικας

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:ΚΟΛΟΚΥΘΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

oscar wild
ελλυτης
αλμαδοβαρ ολα για τη μητερα μου
2 παπαιωαννου παραταση
γυαλινο μουσικο θεατρο
jesus super star 18 απριλιου
Midnight ronkers City slickers
ben winshow
φεστιβαλ θεσσαλονικης
progressive metal
the smiths

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:ΚΟΛΟΚΥΘΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

ψηλες κοντες χαριτοδιπλωμενος
αλεξης κωσταλας
κωστας μαρτακης
σακης ρουβας
τερμα ευριδικη στιχοι
αννιτα πανια
γιωργος λιάγκας

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:ΚΟΛΟΚΥΘΙ ΤΡΕΛΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ –ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥ

sp yachtining
κυνηγι τσιχλας (είμαι άσος στη σκοποβολή)
μελλισοκομια
μακροβουτι
παραγαδι
τυροκομια
πεντοβολα (πολύ ενδιαφέρον)
στολη σουπερ γκουφυ (το άλτερ έγκο μου)
καρουζελ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:ΚΟΛΟΚΥΘΙ ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΜΑΘΗΣΗ

heat transfer
σκυροδεμα
ψυκτικος κυκλος
υπολογισμος αντλιας θερμοτητας
σπετσες θερμοκρασιες
εξωτερικες θερμοκρασιες ελλαδας
θερμοκρασια συρος
ιδριτης του τηλεφωνου
ιδρυτης του ρευματος
συντελεστης θερμοπερατότητας για δομικα στοιχεια

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:ΚΟΛΟΚΥΘΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΜΑΘΗΣΗ

αντισυλληπτικα
τεχνικο σπερμα (πόσο πάει το λίτρο?)
σπηλαιο νταβελι
ανακυκλωση (μαζί με τον Αβραμόπουλο)
γονιδιακος ελέγχος
αναμοιξη χρωματων
δωδεκαθεο
κρυφο σχολειο

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:ΚΟΛΟΚΥΘΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ
εγκαυμα απο εξατμιση (όποιος δε το έχει νιώσει δε μπορεί να καταλάβει γιατί δε το έχω ξεπεράσει ακόμα)
air grill (φτιάχνω μπιφτεκάκια στον ατμό και τα πουλάω, παίζει πρόβλημα?)
over dose (να δεις που εκείνη τη μέρα θα τα είχα τσούξει)
sport billy vana ( μου είχαν πει κάποτε ότι της μοιάζω γι αυτό)
απο τι πεθανε ο σωτηρης μουστακας (ε μα δεν ήξερα ρε παιδιά)
ακριβεια και εκμεταλευση( ανάθεμα και αν θυμάμαι τι έψαχνα)
ΑΣΕΠ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ (ορκίζομαι ότι δεν ήταν για εμένα)
Τυροκροκετες (πεντανόστιμες)
Συρμα (πόσο πάει το μέτρο)
αν δεις στον υπνο σου τρακαρισμα (συγκεκριμένα στη γέφυρα της Αμφιθέας. Ξέρετε τι σημαίνει?)
λημνος (είχα ένα φίλο φαντάρο εκεί. Χάλια έτσι?)
μπεζεδες ( απλά κοιλιόδουλια)
νεος προεδρος εθνικου θεατρου (εμείς οι καλλιτέχνες έχουμε τις ανησυχίες μας)
ξανθος ηλιοκαμμενος (τι να σας πω ρε παιδιά. Δε ξέρω σε τι φάση βρισκόμουνα)
παραπονα πολιτων ( ξυπνάει μέσα μου ο συνδικαλισμός)
αντιφασιστικά φεστιβαλ (το ίδιο)
παταγωνια (εκεί πρέπει να είναι ωραία)
πλαστικα ποτηρια ( παιδικό πάρτι)
που κοντα ειναι το πικερμι (δε με βοήθησε και απλά χάθηκα)
σκουπιδοντενεκες ( δεν έχω, πετάω τα σκουπίδια από το μπαλκόνι)

Πάντα τέτοια. Σας αφήνώ τώρα γιατί έχω βάλει όλους τους υπολογιστές του γραφείου να κάνουνε search στο my documents για να βρουν το αρχείο. « ηλιοκαμένος mr bean κρυφή φαντασίωση κολοκυθιού σε σπίτι από σκυρόδεμα στο πικέρμι με ανοιχτό σκουπιδοντενεκέ χαλαρώνοντας μετά από το κυνήγι τσίχλας»

junk food

2007-07-12T23:16:00.000+03:00

Χτυπάει τα μπούτια της σαν υστερική συνταξιούχος μαζορέτα. Πίνει κόκα κόλα λάιτ μέχρι να φουσκώσει και να ξεφουσκώσει σε κλάσματα δευτερολέπτου κάνοντας το εκκωφαντικό της ρέψιμο να ακουστεί μέχρι τον παππού στην απέναντι γκαρσονιέρα. Ξυρίζει τα πόδια της μέχρι να τα κόψει σίριζα και τα δύο η ηλίθια. Ο από κάτω της βγάζει τα φρύδια του με εκνευριστική υπομονή και στοχάζεται νησιά. Να γαμιέται πάνω στα νησιά και να λιώνει κάτω από τον ήλιο. Τότε εσύ θα του βάζεις πεπανθόλ για να τον ανακουφίσεις και θα ρουφάς τη κοιλιά σου μπας και φανείς λίγο πιο αδύνατη. Θα ανάψεις τσιγάρο και θα κάψεις τις αφέλειες σου. Θα γεμίσει κάπνα το δωμάτιο και εκείνη θα φύγει μισή ώρα νωρίτερα από τη δουλειά για να σε σώσει. Θα τραβάει τα βυζιά του να μεγαλώσουν σαν γουόναμπι τραβεστί ενώ ταυτόχρονα θα σε κολλάει στο τοίχο κάνοντας σου κύκλους με τη γλώσσα του. Θα παντρευτείτε και θα αλείφεται βιτάμ σοφτ στο ψωμί κάθε πρωί και θα εύχεσαι να μην είχε γίνει βιταμ και η ζωή σας. Εκείνος θα βάζει μπρος με δευτέρα και θα κοπανάει το καπό γιατί κάποτε απλά τόλμησε να θέλει κάτι άλλο. Θα κολλάει καρτ ποστάλ στους τοίχους, θα ζορίζεται κάθε πρωί στη τουαλέτα , θα προσπαθεί να βγάλει το δάχτυλο της από το καλαμάρι , θα χτυπάει παλαμάκια στο τσίρκο , θα παχαίνει και θα αδυνατίζει, θα επιπλέει σα ψόφιο χρυσόψαρο, θα ροχαλίζει από μέσα του, θα παινεύεται για τη προαγωγή, θα φουσκώνει σα ρόδα ποδηλάτου και μετά θα σκάει. Ένα γαμημένο κίτρινο αχλάδι που θα σαπίζει νομίζοντας ότι έχει χρόνο.

ashes

2007-07-09T23:01:00.001+03:00

You claim I don't know you, but I know you well
I read in those ash eyes we've been through hell
I've walked with the weakest just to feel strong
You've given your body just to belong

Let's burn together
Let's burn together

This pain will never end
These scars will never mend

I taste your sorrow and you taste my pain
Drawn to each other for every stain
Licking the layers of soot from your skin
Your tears work my crust to let yourself in

Touching you harder
Touching you harder now

As we walk through the ashes
I whisper your name
A taste of pain to cling to
As we walk through the ashes
You whisper my name
Who's the one with the sickest mind...
now?

This pain will never end
Our scars will never mend
Cleansing sweat
We are just using each other
Too depraved to stay alive
But too young to die
And we hurt
Thus we hurt

Scrubbing it harder
Too late to back out now
Scrubbing it even harder
As these two broken barren desolate disordered words collide

As we walk through the ashes
I whisper your name
A taste of pain to cling to
As we walk through the ashes
You whisper my name
Who's the one with the sickest mind...

Matching luggage

2007-07-02T23:37:00.000+03:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα το πρωί ξύπνησα και πονούσε όλο μου το σώμα. Μια φίλη μου όταν ξυπνάει έτσι λέει ότι ξυπνάει σα να την έχουν βιάσει στον ύπνο της 3 μαύροι. Ε λοιπόν εμένα χθες το βράδυ με βιάσανε 3 μαύροι, 5 λοχαγοί από τα τεθωρακισμένα, και 10 κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι. Τέτοιο πράγμα έπαθα.

Τώρα που είπα τεθωρακισμένα θυμήθηκα ένα φίλο μου που τώρα είναι στη Λίμνο καλή του ώρα και μια περίοδο του είχε καυλώσει και έκανε το μαλλιά του ανταύγειες και έμοιαζε στον Λάκη Γαβαλά αλλά στο πιο άσπρο. Προσωπικά πάντα έτρεφα μια εκτίμηση στους ξανθούς γιατί στο απέναντι σπίτι έμενε ο Ντένις που ήταν ξανθό παιδάκι και μια φορά στα γενέθλια μου που είχε χιονίσει ,το 1991 πρέπει να ήταν ,παίζαμε χιονόμπαλες και εκείνος μου έσκασε μια χιονόμπαλα στη μούρη και η μύτη μου ήταν πρησμένη για τέσσερις μέρες. ( σχόλια της τανίλας για τη μύτη μου παρακαλώ να λείπουνε) ..

Προχθές στο γυμναστήριο ( και καλά έμμεση δήλωση ότι πάω γυμναστήριο) ταυλιάστικα και όχι τίποτα άλλο αλλά έλειπε και η ξανθιά να τρέχει πανικόβλητη και να μου ρίχνει ένα λίτρο νερό λουτρακίου στη μάπα για να συνέλθω ενώ ταυτόχρονα θα μου σήκωνε τα πόδια ψηλά ( κάποια πράγματα είναι θεσμός) και εγώ θα γέλαγα. Αλλά παράπονο δεν έχω γέλασα την επόμενη μέρα που καταίβενα τη σκάλες στο γραφείo και πάτησα τα λαστιχάκια της παντούφλας μου και σαβουρώθηκα μέχρι το ψυγειάκι, από αυτά που βάζεις ευρώ και σου βγάζουν σοκολάτες. Αν έτρεχα λίγο πιο γρήγορα θα έπαιρνα και σοκολάτες χωρίς να βάλω ευρώ. Σημείωσε το αγαπημένο μου ημερολόγιο στις μαλακίες μου.

Στις μαλακίες να καταχωρηθεί παρακαλώ και ένα Γ που είχα πάρει στη γλώσσα στην Τετάρτη δημοτικού . Η μαλακία δεν είναι το Γ , η μαλακία είναι ότι όλα τα άλλα παιδάκια που είχανε πάρει Γ κλαίγανε και η δασκάλα τους τα έκανε Β αλλά εγώ το ζώον δεν έκλαιγα. Ε μετά έκλαιγα στο σπίτι που η μαμά μου μου φώναζε και μετά τη κυνηγούσα με τη παντόφλα γύρω γύρω από τη τραπεζαρία , τέλος πάντων για να μη τα πολυλογώ η μαμά μου μέχρι να τελειώσω το δημοτικό πετσί και κόκαλο είχε μείνει.

Ωραία περνούσαμε τότε, πήγαινα και εκδρομές με τον φίλο μου το Γιάννη στην Αγία Μαρίνα εκεί που πάνε οι αξιωματικοί του ναυτικού που ήταν ο μπαμπάς του. Εγώ του έλεγα τι κάνει ο μπαμπάς σου ο ναύτης και πολύ τον εκνεύριζα και πέρναγα πολύ ωραία. Εκείνος μόλις είχε πάρει ένα αεροβόλο και με σημάδευε στη γάμπα και εγώ μια φορά που κοιμότανε έφτιαξα μπαλάκια από αλουμινόχαρτο και του τα έβαλα στο στόμα. Ε ο Γιάννης δε με αγαπάει πια.
Το καλύτερο από όλα ήτανε σήμερα που χάθηκα στο Γέρακα , (γέρακας= πρώην βουνό). Ωραία σπίτια εκεί και οι δρόμοι ρε παιδιά πολύ προσιτοί. Μόνο νταλίκα περνάει από εκεί, τριαξονική πάντα. Ε καμιά δεκαριά χιλιόμετρα γύρω από τον γέρακα πρέπει να έκανα. Όποιος μένει εκεί και διαβάζει να ξέρει ότι έχω περάσει έξω από το σπίτι του, χάλια οι ζαρντινιέρες. Στο γυρισμό βρέθηκα στα Βριλήσσια ο θεός και η ψυχή του κολοκυθιού πως βρέθηκα εκεί και σταμάτησα σε ένα περίπτερο να πάρω μια αμίτα , από αυτές που πίνει ο Τσαλίκης. Καλά ο περιπτεράς είχε μια ασημένια καδένα στον καρπό και ανοιχτό πουκάμισο , τα χάλια του είχε και μας το παίζουνε και χαικλασάτοι οι Βριλησσιώτες. ( τρελή υπόνοια για μούφα νίντζα- ονόματα δε λέμε). Αφού διέσχισα το κάθε στενό και μίλησα με το κάθε γατί της περιοχής αντίκρισα μπροστά μου τη Κηφισίας. Σαν όαση μου φάνηκε , σα την όαση που αντίκρισε η Βλαχοπούλου στη ταινία με το Βαγγέλη άνοιξε. Χάθηκα λοιπόν αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα άτομο που στις πανελλήνιες έγραψε 19 μαθηματικά, 15 έκθεση, 10 βιολογία και 3 ιστορία?

Πάντως κάθε καλοκαίρι που έρχεται αντιλαμβάνομαι γιατί μας πιάνει μανία για αδυνάτισμα. Όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά για να χωράμε στις παραλίες. Γιατί όσο να πεις όσο πιο μικρές διαστάσεις έχεις τόσο μεγαλώνουνε και οι πιθανότητες να βρεις τετραγωνικό εκατοστό να απλώσεις τη πετσέτα σου. Γι αυτό από εδώ και πέρα λέω να τις κόψω τις πετσέτες. Θα αγοράσω μαγιό με φορητά ανεμιστηράκια που θα λειτουργούν με ηλιακή ενέργεια και θα μου στεγνώνουν το μαγιό ενώ εγώ θα φτιάχνω ανενόχλητη αμμολόφους με τα κουβαδάκια μου.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο σε αφήνω τώρα γιατί πρέπει να πάω να τρίψω τις φτέρνες μου. Τα λέμε άλλη φορά αν δεν έχω σαλτάρει η αν δε βρίσκομαι στη Νιεμβέργη.

Το παντοτινά δικό σου,
Κολοκύθι

edit γιατί ξέχασα να βάλω τραγούδι:

Θέλω επειγόντως διακοπές
Κάτω απ’ την πανσέληνο βουτιές
Πες μου πως και εσύ πολύ το θες
Να σ’ αγαπήσω
(Kώστας Μαρτάκης)

Σπασμένα πτυελοδοχεία

2007-06-26T13:04:00.000+03:00

Είναι κάποιες φορές που φουσκώνεις από περηφάνια σα φραγκόκοτα. Μία τέτοια φορά ήρθε και σήμερα που ο συνταξιούχος πια μπλόκερ averel αποφάσισε να στείλει επιστολή στα ειδάλματα του. Και αυτό το έκανε στο

TASPAM.

Και εμείς του απόψε κάνεις σπαμ έχουμε φουσκώσει τόσο πολύ σα να έχουμε πιει πέντε κιβώτια μπύρες.

Τζέρκινγκς

2007-06-21T00:06:00.000+03:00

- Έχεις μια τσίμπλα στο μάτι σου.
- Που?
- Ε τρίψτο λίγο να δεις. Χαζό είσαι?
- Λες?
- Κάντο και άσε τις βλακείες τώρα.

(τρίψιμο ματιού)

- Έφυγε?
- Ναι
- Ευτυχώς που το είδες. Θα πήγαινα να ζητήσω αύξηση και θα γινόμουνα ρεζίλη.
- Νομίζεις ότι θα το αποφύγεις?
- Άντε ρε. Χαζό είσαι?
- Άσε τις βλακείες τώρα.

(γουλιά καφέ)

- Έχω ταχυπαλμίες τελευταία.
- Πήγες στο γιατρό?
- Δε χρειάζομαι γιατρό.
- Και τι χρειάζεσαι?
- Που να σου λέω τώρα.
- Να πας στο γιατρό. Μπορεί να πεθαίνεις.
- Καλά, άσε τις βλακείες τώρα.

(καθαρισμός παπουτσιού)

- Που λες να πας διακοπές?
- Δεν έχω ιδέα ακόμα. Εσύ?
- Θα πάμε Αμοργό με το αμόρε.
- Α ωραία είναι. Είχα πάει πέρσι με το αμόρε.
- Φέτος?
- Πάλι με το αμόρε θα πάω και εγώ.
- Που?
- Δε με ενδιαφέρει.
- Είναι δυνατόν?
- Ναι
- Πως?
- Θα ήθελα κάτι άλλο.
- Όπως?
- Άργησα. Άσε τις βλακείες τώρα.

(κοίταγμα ρολογιού)

- Άργησες ε?
- Έχω άγχος τρελό.
- Ε εντάξει. Δε χάθηκε και ο κόσμος.
- Εντάξει όχι βέβαια.
- Πόσα παραπάνω θα πάρεις?
- Εκατόν πενήντα ευρώ.
- Πόπο ρε μάγκα μου.
- Λες να με απολύσει?
- Μη στεναχωριέσαι. Μπορείς να γίνεις σκουπιδιάρης.
- Άσε ρε τις βλακείες τώρα.

( κάλεσμα ασανσέρ)

- Πάμε το βράδυ για κανά ποτό?
- Που λες?
- Ε πάμε κέντρο.
- Μακριά είναι βαριέμαι.
- Γιατί , τι έχεις να κάνεις?
- Θα πάω γυμναστήριο , θα έχω ψοφήσει.
- Αμάν πια και εσύ.
- Καλά να περάσετε.
- Καλά οκ, θα πάμε και εσύ θα μας βλέπεις στον ύπνο σου.
- Άσε τις βλακείες τώρα.

( βάζοντας γυαλί ηλίου)

- Λέω να πάω με τα πόδια να πάρω αέρα.
- Καλή επιτυχία.
- Σε ευχαριστώ.
- Λοιπόν το βράδυ θα σε περιμένουμε.
- Δε νομίζω. Καλά θα δούμε.
- Γεια.
- Στο καλό.

Χιλιομετρική απόσταση : ενάμιση χιλιόμετρο.
Θερμοκρασία: 38 βαθμοί Κελσίου.
Ψυχολογία: συνηθισμένη.
Έργα οικοδομής: στα πεντακόσια μέτρα.
Λακκούβα με ασβέστη: στα πεντακόσια πενήντα μέτρα.
Βάθος λακκούβας. Εξήντα εκατοστά.
Παντελόνι: Μπεζ.

Πακέτο φίλε.

«It might just be, clear simple and plain
That’s just fine, that’s just one of my names
Don’t let the days go by, Could’ve been easier on you
Glycerine»
( bush)

Οπερα σταιλ

2007-06-15T10:46:00.000+03:00

Χορεύοντας καρσιλαμά μαζί με τον fight back.

Γαρδένιες και γαρύφαλλα

2007-06-14T11:51:00.000+03:00

Όλοι σε αυτή τη ζωή έχουμε ένα πάθος, ένα κόλλημα , μία εξάρτηση μία εμμονή.
Ο Λεξλούθορ κάθε Κυριακή βράδυ βάζει τα καλά του σκαρπίνια , κάνει το μαλλί χωρίστρα και πάει στο Alter όπου στριμώχνεται για μια θέση στα πλατό ζητοκραυγάζοντας και σκίζοντας το πουκάμισο του.

Και φυσικά

ΤΑ ΣΠΑΕΙ

TASPAM

2007-06-13T00:25:00.000+03:00

Εχθές είδα στον ύπνο μου ότι έφτιαχνα ομελέτα μαζί με τους:

Fight Back

Misirlou Oubliez

Lex luthor

Ξαφνικά τα αυγά μας έπεσαν και σπάσανε. Και όλο αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του TΑΣΠΑΜ.

Κάντε κλικ. Οι εκατό πρώτοι κερδίζουν πλούσια δώρα.

Remote?

2007-06-12T10:35:00.000+03:00

Μπήκε μέσα και θόλωσε από τις εικόνες. Έβλεπε το σκήνωμα να στέκεται μισοκαμμένο και τα κεριά να λιώνουνε σιγά σιγά και ανατρίχιασε. Είχε να ανατριχιάσει πολύ καιρό. Δε σταμάτησε προχώρησε και άλλο και κρύφτηκε σε μία γωνία. Σχεδόν διπλώθηκε για να μη φαίνεται. Η μυρωδιά του λιβανιού του δημιουργούσε μια αίσθηση πείνας.
Ετοίμασα το τυροπιτάκια προσεκτικά. Τα τύλιξα όλα ένα ένα. Δε μου ξέφυγε καμία γωνία. Έκαψα το λάδι και τα πέταξα όλα μέσα. Όταν τελειώσανε περίμενα να κρυώσουν και τα έβαλα μέσα σε ένα αλουμινόχαρτο.
Τον βρήκα μισοκοιμισμένο. Του χάιδεψα το πρόσωπο και άφησα τα τυροπιτάκια δίπλα του. Δε του μίλησα. Έκλεισα τη πόρτα , μπήκα στο αυτοκίνητο και πήγα σπίτι μου κατευθείαν.
Ξύπνησε και έγλειψε τα χείλια του. Κοίταξε δίπλα και είδε το αλουμινόχαρτο. Το άνοιξε και έφαγε ένα τυροπιτάκι. Διάολε! Δεν ήθελε να φάει. Απλά διψούσε. Έβγαλε το ραδιοφωνάκι και έβαλε μουσική. Το έβαλε στο τέρμα, όσο πιο δυνατά μπορούσε. Τραγουδούσε πιο δυνατά για να καλύψει τη φωνή του τραγουδιστή.
Σηκώθηκα απότομα , κάπου είχα βάλει το τηλεκοντρόλ. Όλο αηδίες έχει και αυτή η γαμημένη η τηλεόραση. Προσπάθησα να αλλάξω κανάλι από το κουμπί δίπλα στην οθόνη. Δε λειτουργεί η μαλακία. Μπούμπι ένα εδώ! Μπορείς να μου βρεις το κοντρολ σε παρακαλώ??
Άκουγε φωνές απ έξω . Δε μπορούσε όμως να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά. Έγειρε ξανά κρατώντας τη σακούλα σφιχτά.
Έκανα ένα μπάνιο στα γρήγορα μη τυχόν και δε προλάβω. Τον σκεφτόμουνα κάθε τόσο αλλά δε μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο. Άραγε θα του αρέσουν τα τυροπιτάκια μου? Έλα ρε συ άκουσα τη φωνή δίπλα μου. Σε όλους αρέσουν τα τυροπιτάκια σου.
Ανοίξανε τη σιδερένια πόρτα βίαια και τον βρήκανε εκεί. Και έμεινε εκεί. Ακίνητος, μαύρος και άψυχος. Πήρανε τη σακούλα , του σκεπάσανε το πρόσωπο με ένα πανί και έφυγαν. Με τα κεριά να λιώνουνε πάνω του.
Στέγνωσα τα μαλλιά μου, έβαλα μάσκαρα και πήγα να κλίσω το πορτατίφ. Πάλι πάνω στο τηλεκοντρόλ καθόμουν η ηλίθια.

Ολοι

2007-05-28T14:15:00.000+03:00

Σήμερα μπορώ να κάνω τα πάντα για εσένα. Μόνο για σήμερα. Ας πούμε μπορώ να κάτσω να τυλίξω τις καραμέλες όλες μία μία. Με αστραφτερά σελοφάν σε χρυσό και κόκκινο. Και στα πλάγια θα τις δέσω με σχοινάκια κομμένα σε μικρά κομμάτια που θα έχω βάψει κίτρινα. Σήμερα σου λέω είναι διαφορετικά. Ο πόνος στο πόδι με έχει αφήσει για λίγο. Εντάξει, όχι πολύ αλλά το έχω δέσει και μπορώ σιγά σιγά να το πατάω. Είναι από τις μέρες που ανοίγω το παράθυρο και αφήνω τον αέρα να έρχεται καταπάνω μου. Μου αρέσει πολύ. Ειδικά όταν ο αέρας με τσούζει στα μάτια. Εσύ όμως με αφήνεις απ έξω. Χωρίς λόγο. Κλειδώνεσαι και περιμένεις χωρίς να παίζεις με τις καραμέλες μου. Πατάω το κουμπί περνώντας δεξιά και αριστερά και καμιά φορά ακουμπάω στα ηλεκτροφόρα καλώδια αλλά ακόμα δε καίγομαι. Σα να ακουμπάς στο τοίχο νιώθοντας το κρύο περιμένοντας σώματα νερού να στο ζεστάνουμε. Το κίτρινο έξω πρασινίζει , εγώ το κοιτάω. Κόβω λίγο από το πράσινο και το κρατάω μέσα μου. Εγώ να δεις θα τα καταφέρω να το κάνω κόκκινο. Αντέχω ακόμα, θα το κάνω και μέχρι τότε θα δροσίζομαι από αυτό. Εσύ δε το βλέπεις, το κόκκινο ξέρεις δε πρέπει να το περιμένεις, πρέπει να το κυνηγήσεις. Γι αυτό σου λέω να ζήσεις το πράσινο. Άνοιξε επιτέλους τα μάτια σου.

*Όπου εσύ- εγώ.
*Όπου εγώ- εμείς.
*Όπου εσύ και εγώ – αυτοί και εμείς.

Δε στορυ σοου φαρ

2007-05-26T11:06:00.000+03:00

Η μπεμπέ με κάλεσε σε ένα παιχνίδι το οποίο δε πολυκατάλαβα κιόλας για να πω και τη μαύρη μου αλήθεια. Διαλέγεις λέει πέντε ηθοποιούς κατά προτίμηση γκομενάκια και τους πλέκεις όλους σε μία ιστορία. Αυτά βέβαια δεν είναι για εμένα. Εγώ δεν έχω χρόνο για τέτοια πράγματα. Να μόλις προχθές την ώρα που καθάριζα σκάλες έπεσα και έκανα μια μελανιά στον αγκώνα μου. εντάξει σε εσάς θα πω την αλήθεια. Δεν έπεσα. Ο κύριος μου ο Μάρκος Λέζές με έσπρωξε και έπεσα, γιατί λέει δε καθάριζα καλά τις γωνίες. Ήταν πολύ αχώνευτος από τη πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου σε αυτή την έπαυλη. Η μόνη μου αποδοχή που είχα από τη δουλειά μέρα- νύχτα ήταν ένα πιάτο φαί το μεσημέρι , χωρίς ψωμί και τυρί και ένα σάπιο ράντζο για να κοιμάμαι τα βράδια μέσα σε ένα δωμάτιο που έσταζε από υγρασία. Ήταν πολύ σιχαμερός τύπος , φόραγε συνέχεια ένα μπλε κουστούμι με ένα κόκκινο φουλάρι στο λαιμό και χρυσό ρολόι. Είχε δύο κόρες που με φθονούσανε και ένα γιο τον Άνθιμο Ανανιαδη που ήταν ο ιδανικός άντρας για κάθε γυναίκα. Ύψος 1,50 , φρύδια βγαλμένα, αμούστακος, βλέμμα της αγελάδας , χάρμα οφθαλμών. Ο Άνθιμος όταν τη πρώτη στιγμή που έπιασα το σφουγκαρόπανο ήθελε να με εκμεταλλευτεί έτσι όπως με έβλεπε άβγαλτη, αθώα και καλοσυνάτη. Με δελέαζε με ακριβά δώρα και κοσμήματα αλλά εγώ έχοντας πάνω από όλα το κεφάλι μου ψηλά δεν ενέδιδα. Ώσπου ο μικρός μου αδερφός ο Βασίλης Καίλας που ήταν βιρτουόζος στο βιολί έπαθε ένα ατύχημα στο χέρι του και δε μπορούσε να κουνήσει το ματζαφλάρι και να παίξει. Αναγκάστηκα να θυσιαστώ και να παντρευτώ τον Άνθιμο. Έχοντας έναν γάμο λευκό πέρασα μια ζωή μαρτύριο στα χέρια του, ενώ ανά πάσα στιγμή με εξευτέλιζε και μου θύμιζε την ασήμαντη καταγωγή μου. Ο Μάρκος που ποτέ δε με ήθελε για γυναίκα του γιου του έκανε τα πάντα για να με βγάλει από τη ζωή του. Το κατάφερε όταν είπε στον άντρα μου ότι ευθύνομαι για την απώλεια του δαχτυλιδιού της πολυαγαπημένης του γιαγιάς. Ο Άνθιμος που είχε αδυναμία στη γιαγιά του τον πίστεψε και δε με άφησε να του δώσω καμιά εξήγηση. Έτσι εγώ ξαναγύρισα βρώμικη , φτωχή , χωρίς φαί και χωρίς ξυραφάκι να ξυρίσω τα πόδια μου στους πέντε δρόμους. Καθώς γυρνούσα τα βράδια στις κακόφημες γειτονιές μη έχοντας κάπου να κουρνιάσω σα σπουργίτι αντίκρισα μπροστά μου ένα αλήτη τον Γιώργο Σειταρίδη ή όπως τον φωνάζανε στη πιάτσα Περιστερόπουλο. Όπως ήμουνα καθισμένη στον υπόνομο και έτρωγα μία τυρόπιτα που μου είχαν πετάξει κάτι παιδάκια μου επιτέθηκε , μου έκσισε τα ρούχα και με βίασε τρις φορές. Το σοκ που επέστη δε με άφηνε να αντιδράσω και να αντισταθώ οπότε εκείνος πάτησε πάνω σε αυτό και με βίασε ακόμα δύο φορές. Με άφησε σχεδόν αναίσθητη και γυμνή στο έρημο σοκάκι και εξαφανίστηκε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ένιωθα πολύ μόνη και σκεφτόμουνα τα έξι μου αδέρφια που δεν είχανε ούτε φαί να φάνε ούτε πεντόβολα να παίξουνε. Μάζεψα τα κομμάτια μου και προχώρησα. Για να βγάλω λίγα λεφτά και να αγοράσω λίγο ψωμάκι χόρευα χιπ-χοπ στους δρόμους. Περαστικοί με προσπερνάγανε και μου ρίχνανε κάποια κέρματα ενώ στο βλέμμα τους έβλεπες πόσο με λυπόντουσαν. Αφού μάζεψα αρκετά για να αγοράσω μισό εισιτήριο για το τρένο ξεκίνησα για την Ορεστιάδα. ( το άλλο μισό εισιτήριο το ξεπλήρωσα κόβοντας τα νύχια των επιβατών). Για καλή μου τύχη με το που πάτησα το πόδι μου στην Ορεστιάδα γνώρισα ένα πολύ καλό κύριο τον Βασίλη Χαλακατευάκη που πούλαγε κουλούρια στο σταθμό. Ήταν τόσο καλός άνθρωπος και μαζί με τη καλή του τη κυρά με περιλθάψανε στο φτωχικό τους. Επιτέλους και εγώ έκανα ένα ζεστό μπάνιο και έβγαλα από πάνω μου τη μαυρίλα και έφαγα και ένα ζεστό πιάτο ψωμί. Ένα πρωί την ώρα που καθάριζα φασολάκια μαυρομάτικα άκουσα μία κόρνα. Βγήκα έξω και είδα δύο αστυνομικούς αλλά δεν έδωσα σημασία. Άκουσα για μία δολοφονία ενός γιου από τον πατέρα του. Ναι ήταν αλήθεια, ο Μάρκος σκότωσε τον γιο του γιατί πάντα με ήθελε δικιά του. Μπήκα στο φτωχικό του κύριου Βασίλη και έβαλα το πιο ωραίο μου φουστανάκι, αυτό με τα πράσινα πεύκα και βγήκα έξω. Εκεί με περίμενε ο Μάρκος στο υπερπολυτελές του αυτοκίνητο. Άνοιξα τη πόρτα μπήκα μέσα και ξεκίνησα τη καινούρια μου ζωή ενώ μετά από δέκα χρόνια και κρατώντας από το χέρι το οκτάχρονο παιδί μου χειροκρότησα τον αδερφό μου στο πρώτο του κονσέρτο ως μαέστρος.

Βατραχοπόδαρα

2007-05-20T16:27:00.000+03:00

Εχθές το βραδύ κουβεντιάζοντας με κάτι φίλους από τη Σπάρτη μου είπανε για το κόλπο με τον βάτραχο το οποίο ήταν κάτι που με συγκλόνισε. Κάθεται λέει το βατράχι αμέριμνο και χαρωπό πάνω στο νούφαρο και κάνει κουαξ κουαξ. Πας εσύ με ένα τσιγαράκι αναμμένο και του το βάζεις στο στόμα. Ο δόλιος ο βάτραχος δε μπορεί να το φτύσει και το κρατάει και το καπνίζει. Ρουφάει , ρουφάει και ρουφάει καπνό τον οποίο δε μπορεί να βγάλει παρά μόνο από τα αυτιά. Η ολοκλήρωση του θεάματος αυτού γίνεται όταν το βατράχι πaθαίνει νικοτινίαση , φουσκώνει από τον καπνό και σκάει κάνοντας πλαφ.

Ο εφιάλτης με τον βάτραχο.

Ο βάτραχος του πήρε απόφαση επιτέλους. Θα το σκάσω από αυτό το κωλόσπιτο, είπε. Δεν είναι δυνατόν να με κρατάνε κλεισμένο εδώ μέσα εγκλωβισμένο σε μία μπανιέρα, παρέα με δύο μπουκάλια σαμπουάν δύο σε ένα , ένα πιστολάκι 2000 watt και τρία πλαστικά παπιά. Είναι κρίμα δηλαδή. Την ώρα που όλη η οικογένεια έλειπε από το σπίτι θα έπαιρνε των ομματίων του και θα έφευγε για το χωριό. Έτσι από βραδύς άρχιζε να ετοιμάζει τη βαλίτσα του. Έβαλε μέσα τα βατραχοπέδιλα του, τη τσατσάρα για τη χωρίστρα του, ένα σοκολατάκι τσοκόντα, ένα κασκόλ για το κρύο του χειμώνα, το βιβλίο η Πολυάννα παντρεύεται, την ενυδατική κρέμα για τους μαύρους κύκλους, τη πλαστική του κορώνα και δέκα ευρώ για τα εισιτήρια προς Γήθειο. Αφού ήταν έτοιμος πήγε στο κρεβάτι που κοιμόταν το μικρό Μαράκι το αποχαιρετήσει. Το Μαράκι τον αγαπούσε πολύ, ήταν κρίμα να φύγει έτσι χωρίς ένα αντίο. Πήγε και της έδωσε ένα φιλί στο κούτελο ενώ στο προσκεφάλι της άφησε ένα σημείωμα. « Μη μου κακιώνεις καλό μου Μαράκι, το καυσαέριο μου προκάλεσε πρόβλημα στο αναπνευστικό και πρέπει να φύγω. Θα σε αγαπώ για πάντα».
Κλαίγοντας με μαύρο δάκρυ και αφού σκούπισε τις μύξες του με το κασκόλ άφησε πίσω του το διαμέρισμα των Πατησίων και πήρε το δρόμο για το πρακτορείο των κτελ. Επειδή είχε συνηθίσει να βγαίνει βόλτα στους δρόμους μόνο δεμένος με λουράκι κόντεψα δύο φορές να γίνει ένα με την άσφαλτο. Τη μία φορά πήγε να τον πατήσει μία μοτοσικλέτα και τη δεύτερη γλίστρησε και έπεσε μέσα σε ένα υπόνομο. Ευτυχώς εκείνη την ώρα περνούσε μία γιαγιά και της έπεσε η τσάντα πάνω στις σχάρες. Εκείνος γαντζώθηκε πάνω στο λουρί της τσάντας και εξφεντωνίστηκε πάνω στο πρόσωπο της γιαγιάς η οποία άρχισε να οδύρεται και να φωνάζει.
Έτσι λοιπόν κατάφερε να επιβιβαστεί στο κτελ, αφού κρύφτηκε στη κούτα που είχε μέσα ένα πολυέλαιο που ήταν το δώρο για ένα γάμο. Δε το θυμόταν το χωριό. Τον είχαν μαζέψει από εκεί νεογέννητο. Ούτε η λίμνη ήξερε που ήταν. Με το που κατέβηκε από το λεωφορείο συνάντησε τη Σουλτάνα ή οποία των πήρε στο κυνήγι για να τον φιλήσει. Εκείνος έτρεχε σα τρελός κάνοντας κουαξ κουαξ και εκείνη ξύνοντας που και που και το κεφάλι της από πίσω. Ξάφνου και αφού ο βάτραχος είχε κρεμάσει τη γλώσσα έξω από την εξουθένωση ρίχνει ένα σάλτο , προσγειώνεται στην αγκαλιά της Σουλτάνας και εκείνη πλησίασε τα χείλη της στο στόμα του. Το φίλησε με πάθος σε φιλί διάρκειας 39 δευτερολέπτων και ο βάτραχος από την ηδονή έπεσε λιπόθυμος. Η Σουλτάνα έβλεπε καρδούλες να ξεχύνονται από τα μάτια του και περίμενε να μεταμορφωθεί. Όταν εκείνος συνήλθε ήθελε να μείνει για πάντα μαζί της και έτσι τον φυγάδευσε στο κοτέτσι μέχρι να γίνει πρίγκιπας. Ο βάτραχος θέλοντας φαί και ζεστασιά δε τολμούσε να της αποκαλύψει ότι είναι ένα απλό και καθημερινό αμφίβιο.
Το πρωί της Κυριακής η Σουλτάνα κατάλαβε το ψέματα που της είχε αραδιάσει και του έριξε μία κλοτσιά μαζί με την Κυριακάτική εφημερίδα. Ο βάτραχος δε το έβαλε κάτω και κάθισε στο καφενείο του χωριού και ήπιε ένα ελληνικό σκέτο ενώ διάβαζε τα αθλητικά. Εκεί γνώρισε τον Βασίλη που του υποσχέθηκε να τον κρατήσει και να του δίνει φαί ενώ θα τον έβαζε να εργάζεται στα κτήματα τρώγοντας κουνούπια. Οι μέρες περνούσαν και ο βάτραχος έγινε δουλευταράς και καλοαναθρεμμένος. Οι μέρες του περνούσαν ήσυχα και τα πήγαινε καλά και με τον Βασίλη και με τη γυναίκα του. Ένα απόγευμα που έβρεχε θυμήθηκε ότι ο σκοπός που είχε έρθει στο χωριό και έφυγε από τα Πατήσια ήταν για να μάθει να επιβιώνει μόνος του. Έτσι αποχαιρέτησε τον Βασίλη και πήρε και δύο μισθούς μπόνους κάτι ροφούς.
Ο δρόμος για τη λίμνη ήταν δύσκολος και μακρύς. Όταν πέρασε από τις πατατοκαλλιέργειες είδε ένα τρακτέρ να έρχεται κατά πάνω του. Γλύτωσε τη τελευταία στιγμή όταν έπεσε σε μία γεώτρηση. Καθώς περπατούσε συνάντησε ένα σκιάχτρο και του κόπηκε η ανάσα από τη τρομάρα. Τότε αφιλοκερδώς τον πλησίασε ένας πελαργός και του έδωσε το φιλί της ζωής για να σωθεί.
Μέρες περνούσαν και εκείνος ήταν νηστικός και είχε αρχίσει να ξεραίνεται από τον ήλιο. Τη πέμπτη μέρα αφού διέσχισε δύο χιλιόμετρα καλαμιές βρέθηκε σε μια όαση που φαινόταν να ήταν ο ιδανικός τόπος διαμονής του. Άφησε τη βαλίτσα του και μονομιάς έπεσε στη λίμνη. Κουαξ κουξ κολύμπησε μία ωρίτσα περίπου. Βγήκε έξω χωρίς να στεγνώσει τα μαλλιά του με το πιστολάκι και έκατσε αναπαυτικά σε ένα ανατομικό νούφαρο. Ένα μαύρο σύγνεφο φάνηκε στον ουρανό. Μία αστραπή έπεσε πάνω στον βρεγμένο βάτραχο και τον έκανε γκάγκανο.

Υγ: Το καινούριο album της Tori Amos είναι από τα καλύτερα που έχω ακούσει τον τελευταίο χρόνο.
Just take a closer look
Take a closer look
At what it is that's really haunting you
(digital ghost)

Πα-πα

2007-05-16T10:40:00.000+03:00

Έχεις κάνει πίσω τελευταία. Σε βλέπω από τα κιάλια μου και νομίζω ότι είσαι συνέχεια στο ίδιο σημείο χωρίς να με πλησιάζεις. Ούτε μπρος, ούτε πίσω. Γιατί? Καμιά φορά αν κοιτάξεις λίγο δίπλα σου θα βρεις ένα μηχανάκι. Ναι! Ένα μηχανάκι από αυτά με τις δύο ρόδες που κάνουνε βρουμ βρουμ και πηγαίνουνε με σαράντα. Έχει ζέστη τώρα το ξέρω είναι δύσκολο να κάθεσαι κάτω από τον ήλιο. Αλλά να, ξέρεις, μπορείς να το πάρεις στο κήπο σου και να κάνεις πέρα δώθε στη σκιά. Νομίζω ότι θα τα πιάσει τα σαράντα εκεί. Αν όχι δε πειράζει. Άστο και πήγαινε με τα πόδια. Θα σου πω ένα μυστικό. Καμιά φορά με τα πόδια πας πιο γρήγορα αλλά μη σου ξεφύγει σε κανέναν. Είναι γλυκό το παπάκι. Το ξέρω. Το έχεις σε μια κουτα και τα κίτρινα πατουσάκια του χτυπάνε στην εφημερίδα όταν περπατάει. Και σου αρέσει να το ταΐζεις και το αγαπάς. Θα πεθάνει το παπάκι το ξέρεις ε? Θα μείνει από βενζίνη. Πριν αυτό γίνει θέλω να το βγάλεις μια φωτογραφία. Μην ανησυχείς, θα σε αφήσω να μου τη δείχνεις. Κοίτα είναι καλοκαίρι, να μπεις στη θάλασσα και να κολυμπήσεις, κρατάει λίγο το καλοκαίρι και είναι όμορφο. Φοβάσαι ? Μη φοβάσαι. Θα σου πω και ένα άλλο μυστικό. Εχθές που κοιμόμουνα άκουγα ένα ροχαλητό και τρόμαξα. Βγήκα έξω και ήταν μια κουκουβάγια που κοιμόταν. Αστείο δεν είναι?

"There is always something other,
something more than this"
(the cure)

Τρομερά πράγματα

2007-05-08T00:28:00.000+03:00

Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν άκρως εποικοδομητική. Ιδού τα είκοσι + ένα συμπεράσματα που έβγαλα.

1. Υπάρχουν άνθρωποι που κυκλοφορούν ακόμα με την εμφάνιση των εθελοντών του 2004. Προφανώς επειδή είναι άτομα με σχεδιαστικές ανησυχίες το συνδυάζουν έξοχα με φούξια σορτσάκι οι γυναίκες και με μπεζ παντελόνι και ασορτί σκαρπίνι οι άντρες. Για τρέντυ εμφανίσεις συνδυάζεται με τζιν και ζώνη δερμάτινη, λεπτή με χρυσή αγκράφα.
2. Υπάρχουν άνθρωποι ( νέοι άνθρωποι) που όταν είναι σε μετρό- λεωφορείο και βλέπουν ένα πρεζάκι να έρχεται να κάτσει δίπλα τους σηκώνονται.
3. Η μηχανή ψωμιού κάνει το πιο νόστιμο ψωμί έβερ. Η μαμά μου που βαριέται να μαγειρέψει φτιάχνει 3 φρατζόλες την ημέρα. Μου έχει στουμπώσει το έντερο.
4. Μερικοί έχουν χαρεί που ο Σαρκοζί κέρδισε τις εκλογές στη Γαλλιά. Αλλά τι να λέμε , . εδώ άλλοι ψηφίζουν τον Γιακουμάτο.
5. Πάτησα το ακουστικό του I pod μου και χάλασε. ( η παρατήρηση είναι ότι δε μπορώ να συγχρονίσω τα πόδια μου)
6. Ο Περιστερόπουλος των singles είναι ο πιο καυλιάρικος τύπος άντρα που έχει παίξει ever στην ελληνική τηλεόραση.
7. Ότι όσο πιο κομπλεξικιά είναι κάποια τόσο πιο λίγο τρώει. Το αγαπημένο μου σκηνικό διαδραματίζεται σε κρεπερί όπου ενώ όλοι τσακίζουν από δύο κρέπες μερικές τρώνε μαρούλι ραντισμένο με βαλσάμικο.
8. Ότι καλοκαιριάζει και ο κόσμος δε ξυρίζει τις μασχάλες του. Δε θα πω παραπάνω γιατι έχω φάει και στιφάδο.
9. Ένας δεκαπεντάχρονος που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να έχει ξασμένο μαλλί, να φοράει μαύρο t- shirt με γραβάτα, να επικοινωνεί στα αγγλικά και να συχνάζει στο decadence. ( όποιος σκοπεύει να πάει να έχει μαζί μάσκες οξυγόνου και αντιολισθητικές αλυσίδες.)
10. Επιβεβαίωσα την άποψη μου ότι όσοι πιστεύουν στις αδερφές ψυχές πιστεύουν σε πίπες.
11. Το πιο αραχτο επάγγελμα είναι να είσαι μπάτσος σε αστυνομικό τμήμα και κολλάς χαρτόσημα.
12. Ο παναθηναϊκός στο μπάσκετ είναι η καλύτερη ομάδα τα τελευταία 15 χρόνια και θα συνεχίζει να είναι.
13. Ότι η ελευθερία είναι το πιο παραγωγικό πράγμα.
14. Ότι οι φοιτητές κοπανιόντουσαν τόσο καιρό και πήρανε τον πούλο. Μαζί με τους συνταξιούχος, τους συμβασιούχους και τη καλλιτεχνική ομάδα του ζεταιμ.
15. Ότι έχω τα ίδια all star 10 χρόνια και πρέπει να τα πετάξω.
16. Όταν πετάς τα σκουπίδια πρέπει να έχεις αδειάσει τα ζουμιά γιατί μέχρι να τα φτάσεις έξω από τη πόρτα έχεις κάνει τα παρκέ λιωμένο παγοδρόμιο. Εκτός και αν έχεις προσλάβει φορητή Φιλιπινέζα.
17. Έμαθα να στρώνω το κρεβάτι.
18. Ότι όταν δε σου σηκώνεται πρέπει να το αφήνεις στη μοίρα του.
19. Οι ανταύγειες στο μαλλί είναι σκέτη ταλαιπωρία και μέχρι να το επαναφέρεις στο φυσικό τους μπορείς να το παίξεις Παπαχαραλάμπους στους ψύθιρους καρδιάς.
20. Οι τρίχες όταν σφίγγουν οι ζέστες δυναμώνουν.
21. Το να πηγαίνεις Σάββατο πρωί για καφέ σε περιοχές όπως Θησείο, Γλυφάδα, Κολωνάκι είναι σα να πηγαίνεις στο γάμο της Κανά και να μην έχεις προλάβει να πάρεις δώρο από τη λίστα γάμου.

Πολλαπλές χρήσεις

2007-05-01T21:11:00.000+03:00

( ένα ποστ 100% αυτοβιογραφικό)

Είναι αποδεκτό σχεδόν από το 99 % των ανθρώπων ότι όλα τα αντικείμενα έχουν πολλαπλές χρήσεις.

Παραδείγματος χάρη:

• Με ένα κουτάλι μπορείς να ανακατέψεις το φαγητό , να φας τη σούπα σου, να αλείψεις τη χαλάουα, να το χρησιμοποιήσεις ως σφεντόνα, να παίξεις κρουστά, να κάνεις διάφορα ερωτικά παιχνίδια για τους πιο progressive τύπους , να σπρώξεις το παπούτσι που σε στενεύει και πάει λέγοντας.
• Με έναν φελλό μπορείς να ταπώσεις ένα μπουκάλι ή ένα στόμα, να κάνεις μαθήματα ορθοφωνίας, να περάσεις την ώρα σου ξεφλουδίζοντας τον, να κάνεις χειροτεχνίες και πάει λέγοντας.
• Με ένα μαντήλι μπορείς να χορέψεις καραγκούνα, μπορείς να σταματήσεις μια αιμοραγία, μπορείς να ντυθείς γιαγιά, χωριάτισα ή νίντζα, μπορείς να σκουπήσεις τον ιδρώτα σου , να παίξεις τυφλόμυγα ή απλά να κάθεσαι να τα κοιτάς κάνοντας συλλογή.
• Με τις λέξεις μπορείς να πεις μαλακίες, μπορείς να δώσεις στον άλλον να καταλάβει, μπορεί και όχι. Μπορείς να τραγουδήσεις ή μπορείς να γράψεις ένα κείμενο που αντιστοιχεί στη πραγματικότητα ή όχι με τη προοπτική η διαφορά αυτή να γίνει αντιληπτή. Λέμε τώρα.

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι, λίγο πιο έξυπνοι από τους υπόλοιπους που αντιλήφθηκαν αυτή τη διαφορά και εκμεταλλευτήκανε αυτό ακριβώς το γεγονός ανακαλύπτοντας τα πολυμηχανήματα και κολυμπήσανε στο χρήμα.

Πάνω στη κατάλληλη στιγμή λοιπόν και αφού είχα κουραστεί από το συνεχόμενο σεξ με τον Αναξίμανδρο έρχεται η Μαντάλο που μου τα έχει κάνει τσουρέκια με τις προσκλήσεις και με ρωτάει. Βασικά δεν ήθελα να απαντήσω γιατί φοβάμαι αυτή τη λεπτή γραμμή του πολυμηχανήματος που ανέφερα παραπάνω αλλά επειδή τη συμπαθώ θα το κάνω. Φώτα, μακιγιάζ , πάμε.

1)Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να έχω μπροστά μου ένα πιάτο χωριάτικη σαλάτα και να παίζω με το λάδι κάνοντας κυκλάκια με το πιρούνι μου.

2)Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Η ενοχλητική δόνηση του κινητού και η περιέργεια για το τι καιρό έχει έξω.

3)Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Μπορώ να το κάνω συνέχεια.Αρκεί να φέρω κάτι στο μυαλό μου.

4)Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Πράσινη, μεγάλη και σκληρή.

5)Το βασικό ελάττωμά σας;
Σκαλίζω τη μύτη μου συνέχεια αλλά ποτέ κανείς δε με έχει δει να το κάνω.

6)Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα δικά μου.

7)Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τον σούπερ γκούφι.

8)Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ο Μπάτμαν.

9)Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Ο γύρος την Ευρώπης με το αυτοκίνητο.

10)Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Διαβάζω πλέον ελάχιστα.

11)Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Το να τσαλακώνεται και να κυνηγάει.

12)... και σε μια γυναίκα;
Το να καταλαβαίνει και να ξεχωρίζει.

13)Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Μανος Λοιζος.

14)Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Συνήθως επειδή με αντικρίζω γυμνή τραγουδάω το « δε χωράς πουθενά, παντού περισσεύεις , δε χωράς πουθενά»

15)Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Κανένα.

16)Η ταινία που σας σημάδεψε;
Καμιά.

17)Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Δεν έχω ιδέα.

18)Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το κίτρινο.

19)Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το δέκα στα μαθηματικά στη Τρίτη δημοτικού.

20)Το αγαπημένο σας ποτό;
Το γάλα.

21)Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για το ότι φεύγω αμέσως όταν είμαι κλεισμένη κάπου που δεν έχει παράθυρα.

22)Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Το να είμαι κλεισμένη κάπου που να μην έχει παράθυρα.

23)Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να φτιάχνω φούσκες από χαρτί, να κάνω κοτσιδάκια τα μαλλιά μου, να τρώω τα πετσάκια από τα δάχτυλα και να παίζω με τη κοιλιά μου.

24)Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ότι κάποια στιγμή θα με πάρουνε χαμπάρι.

25)Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Σε οποιαδήποτε περίπτωση μου κάνει τα πράγματα πιο εύκολα.

26)Ποιο είναι το μότο σας;
Δεν έχω.

27)Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Δε το θέλω και δε το σκέφτομαι.

28)Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Πόσο πάει το μαλλί.

29)Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Στη συνηθισμένη.

Σημείωση:

Οι παραπάνω απαντήσεις είναι 100% προσωπικές και αφορούν 100% τις συνήθειες του κολοκυθιού το οποίο αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε προσωπικό τετ α τετ με ένα τσούρμο μπάμιες. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στο υπουργείο γεωργίας στο email : astonapaeinagamithei @gmail.com

Επίσης έχω να σας προσκαλέσω στο πιο in πάρτυ όλων τον εποχών που θα διεξαχθεί στη Καστοριά το επόμενο Σάββατο στο οποίο όπως έχω αναφέρει θα είμαι ντυμένη μπαλαντέζα.

Ένα ξεκάθαρο μήνυμα ως conclusion:

"Το παν δεν είναι να αγοράσεις το πολυμηχάνημα αλλά να ξέρεις πότε πρέπει να χρησιμοποιείς τη κάθε λειτουργία του."

Εγώ ( το μακρύ δίπλα στο κίτρινο φύλο) παρέα με τα φιλαράκια μου εξουθενωμένη από την εξάσκηση μπιρίμπας και την επεξήγηση των κανόνων.

- Μη με κοιτάς εμένα με αυτό το βλέμμα γιατί θα γίνει εδώ μέσα του ολοκαυτώματος.

Σας αγαπώ ( μερικούς λίγο περισσότερο)
Κολοκύθι

Χάπι - ideas

2007-04-26T23:50:00.001+03:00

Εχθές το απόγευμα και ενώ έπινα τον καφέ μου στα στάρμπακς της Φωκίωνος είχα μια φοβερή ιδέα. Σκέφτηκα ότι θα είναι πολύ ενδιαφέρων να πάω να μάθω μπατμιντον. Η αλήθεια είναι ότι ξέρω λιγάκι, έχω και ρακέτες και τα φτερωτά μπαλάκια , όλο το σετ κομπλε. Ο μπαμπάς μου το λέει φεντερμπαλ ή κάπως έτσι αλλά μάλλον κάτι λάθος θα κάνει και αυτός.

Μαθημα 1

Τον καθηγητή τον λέγανε Αναξίμανδρο. Χάλια γκόμενος, είχα βάλει και εγώ τις φουστίτσες μου τις ωραίες και τα αθλητικούλια μου που έδωσα μισό μισθό για να τα αγοράσω και τζάμπα όλα. Αλλά εντάξει, δε τρέχει και τίποτα., ( όπου και = πλεονασμός). Εκεί γνώρισα τη Τριανταφυλλιά που ξεκίνησε μπάτμιντον για να χάσει 25 κιλά και αμέσως μου έφτιαξε το κέφι. Δε κάναμε και τίποτα ιδιαίτερο. Απλά τρέχαμε πέρα δώθε και κάναμε τις κινήσεις με τη ρακέτα. Άχρηστα πράγματα.

Μάθημα 2

Στο δεύτερο μάθημα πήγα άλουστη γιατί λέω αφού θα ιδρώσω που θα ιδρώσω να μη χαλάσω τζάμπα νερό και δύο σταγόνες σε μέγεθος στραγαλιού σαμπουάν. Η μαλακία είναι ότι μας έβαλε να κάτσουμε κάτω και μας έλεγε θεωρητικές αλούμπρες οπότε ούτε θερμίδες έχασα και μετά πήγα και μες τη βρώμα στη συνάντηση που είχαμε για να δούμε το καινούριο επεισόδιο του lost (δεν έχω ιδέα τι είναι αυτό αλλά μετά από βάσιμες πληροφορίες θεωρώ ότι είναι τουλάχιστον τρέντυ) .

Μάθημα 3

Ήμουνα πολύ κουρασμένη από τη δουλειά και δεν είχα καμία όρεξη. Αλλά είχα υποσχεθεί στη Τριανταφυλλιά να πάμε μαζί και δεν ήταν σωστό να το ακυρώσω. Εκεί που πετάγαμε τα μπαλάκια ψηλά και προσπαθούσα η κατακαημένη να πιάσω το μπαλάκι από τη σωστή μεριά για να μη το στείλω στις βάρκες δίπλα στη θάλασσα η Τριανταφυλλιά ταυλιάστικε κάτω. Είδα και έπαθα η γυναίκα να τη σηκώσω. Αφού τη σήκωσα και υπερηφανευόμουνα μετά από λίγο με έπιασε η μέση μου και έκατσα στο κρεβάτι τέσσερις μέρες με κομπρέσες. Αφήστα τα, δράμα.

Μάθημα 4

Εκείνη την ημέρα ήρθε στο μάθημα ο Βλαδίμηρος για πρώτη φορά. Ο Βλαδίμηρος σε δύο μήνες παντρευότανε και ξεκίνησε μπατμιντον για να φτιάξει κοιλιακούς γιατί ο γάμος λέει πέφτει καλοκαίρι και θα φοράει χαμηλοκάβαλο παντελόνι να είναι και στη μόδα. Βέβαια το πρόβλημα δεν ήταν εκεί. Το πρόβλημα ήταν ότι στη νύφη έλειπε το μπροστινό δόντι, όπως βλέπεις τον κυνόδοντα τέρμα δεξιά. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα ο Βλαδίμηρος να γίνει σούπερ γκόμενος και η Τριανταφυλιά να τον ερωτευτεί σφόδρα. Έτσι κλεφτήκανε και πήγανε να μείνουνε για πάντα στη Ζιμπάμπουε και εγώ συνέχισα τα μαθήματα μόνη με τον Αναξίμανδρο.

Μάθημα 5

Για κακή μου τύχη και εκεί που περίμενα ένα σούπερ ντούπερ άτομο για παρέα στις προπονήσεις μου ήρθε η Παγώνα. Η Παγώνα ήταν η κουτσοδόντα πληγωμένη του από πάνω και ήρθε στα μαθήματα για να αρχίσει πρωταθλητισμό και να τη δει ο άλλος στους ολυμπιακούς του 2008 σε δορυφορική σύνδεση στη Ζιμπάμπουε και να μη του ξανασηκωθεί έκτοτε με τη τριανταφυλλιά.
Λίγο μετά λοιπόν το πρώτο διάλλειμα εκεί που έχω χαλαρώσει και είχε αρχίσει και να βραδιάζει έρχεται ο γλοιώδεις Αναξίμανδρος και μου τη πέφτει ο γελοίος. Με στριμώχνει ο δικός σου σε μία γωνία και εγώ μη ξέροντας πώς να αντιδράσω παίρνω τη ρακέτα που και αρχίζω να τη προσγειώνω στο κεφάλι του. Για κακή της τύχη όμως η Τριανταφυλιά βρισκόταν από πίσω του και όταν εκείνος έσκυψε έφαγε εκείνη τη ρακετιά στη μάπα με αποτέλεσμα να της πέσουν όλα τα μπροστινά δόντια, όπως βλέπεις τους κυνόδοντες δεξιά και αριστερά.

Μάθημα 6

Πάει και η Παγώνα λοιπόν και μετά μου φέρανε για ζευγάρι μία καλή κοπέλα, νορμάλ μου φαινότανε, επιτέλους είπα. Βέβαια αμέσως κατάλαβα ότι η Πηνελόπη αν και μια χαρά κοπέλα ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα τον Αναξίμανδρο. Του αναξίμανδρου βέβαια καθότι αγάμητος του τρέξανε τα σάλια και μετά εμένα με παρατάγανε και πασπατευόντουσαν συνέχεια και εγώ έκλαιγα τα λεφτά μου. Βέβαια ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι η Πηνελόπη θα τον παρατούσε όπως και έγινε.

Μάθημα 7ο

Απαρηγόρητος ο Αναξίμανδρος έκλαιγε συνέχεια στον ώμο μου και εμένα μου ερχόταν να τον τσουτσουρομαδιάσω από τα νεύρα μου αλλά βέβαια δε το έκανα γιατί είμαι καλός άνθρωπος. Αφού είχα χάσει πολλές μέρες λόγω παρηγοριάς και συμπόνιας μου φέρανε τον Πατρίκιο. Τρελό γκομενάκι ο Πατρίκιος. Ψηλός, αρρενωπός γυμνασμένος με άσπρα δόντια και καθαρά παπούτσια. Έπαθα τη πλάκα μου η δικιά σου αλλά δε του το έδειχνα για να μη με πει και λυσσάρα. Βέβαια ο πατρίκιος είχε και γκόμενα αλλά αυτό καθόλου δε με ένοιαζε .Εντάξει τελικά μου έκατσε αλλά δεν ήταν όπως το περίμενα οπότε του είπα να τη κάνει και όταν αυτός δε ξεκουμπιώτανε με τίποτα τον απείλησα ότι θα τα πω όλα στη κοπέλα του και τότε εκείνος με άφησε στην ησυχία μου.

Μάθημα 8

Πήγα στο μάθημα πολύ στεναχωρημένη και με κομμένα τα φτερά γιατί δεν είχα καμία βελτίωση . Ήμουνα τόσο στεναχωρημένη και συνειδητοποίησα ότι δεν έχω καθόλου ταλέντο και ότι ξεκίνησα και λάθος άθλημα γιατί δε μου άρεσε καθόλου. Ήμουνα έτοιμη να πω στον Αναξίμανδρο ότι θα σταματούσα αλλά εκείνη τη στιγμή είδα τον ένα τον καινούριο φαροφύλακα και ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα. ( το γήπεδο βρισκόταν κοντά σε φάρο, παίζει πρόβλημα?) . Ο έρωτας αυτός παρέμεινε πλατωνικός και εγώ συνέχιζα να πηγαίνω στα μαθήματα μόνο και μόνο για να τον βλέπω.

Μάθημα 9-21

Καμία εξέλιξη.

Μάθημα 22

Έφερα στο μάθημα τη φίλη μου τη Ζαφειρία για να ξεχαστεί γιατί είχε πολλά οικογενειακά προβλήματα επειδή ο μπαμπάς της ήταν τρελός και τα βράδια νόμιζε ότι ήταν ο Κάπταιν Χουκ και καλλιεργούσε τα ψάρια Κάπτεν Ιγκλο και τους έκανε τη ζωή κόλαση. Η Ζαφειρεία πολύ με εκνεύριζε γιατί δε προσπαθούσε καθόλου να μάθει τη τεχνική και όλο έκανε ότι μάζευε τα μπαλάκια για να χάνει χρόνο η τεμπέλα. Εγώ από την άλλη δεν την ήθελα μέσα στα πόδια μου αλλά δεν ήταν σωστό να της πω να φύγει οπότε είπα στον Αναξίμανδρο να της πει ότι διέκρινε σε αυτή μία έμφυτη τάση προς το βιολί και να πάει να καλλιεργήσει αυτό. Ε και η χαζή πήγε.

Μάθημα 23

Είχα αρχίσει να αποκτώ μια σωστή τεχνική και η εξέλιξη μου ήταν ραγδαία. Ο Αναξίμανδρος έφερε τη κυρία Σουλα η οποία ήταν πενήνταέξη χρονών χωρισμένη και με ένα αγόρι γύρω στα είκοσιπέντε. Ήταν από αυτές τις κλασικές παχουλές κυρίες με τα κοντά μπουκλέ μαλλιά , τα περλέ νύχια και του ένα κιλό ρουζ στα μάγουλα. Όταν έφτασα στο μάθημα δεν έβρισκα θέση να παρκάρω και έτσι πήγα να το διπλοπαρκάρω μπροστά από το αυτοκίνητο της αλλά οι αισθητήρες παρκαρίσματος δεν έπιασαν και έτσι τη στούκαρα . Σηκώθηκα και έφυγα και έκανα τη πάπια και μετά πήγα στο μάθημα με μία αυτοπεποίθηση άλλο πράγμα και μετά πολύ γέλασα που έβλεπα τη κυρία Σούλα να οδύρεται, αν και λίγες τύψεις τις ένιωσα, ψέματα δε λέω.

Μάθημα 24

Είχα χάσει δέκα κιλά και είχα γίνει σα το σκήνωμα του αγίου Διονυσίου στη Ζάκυνθο. Ο κύριος Θρασύβουλος που ξεκίνησε προπόνηση μαζί μου ήταν πολύ καλός κύριος. Ήταν και μάνατζερ σε μία εταιρεία και πολύ συμπαθητικός, πραγματικά. Μια φορά με είχε καλέσει και στο σπίτι τους για φαγητό και πήγαινα με πολύ κέφι αλλά έκανα τη μαλακία και οι πάστες που πήγα δώρο ήταν ληγμένες και τους έπιασε όλους κόψιμο και μετά έτρεχα να κρυφτώ και τα έριξα όλα στις γόπες που φάγαμε αλλά μάλλον κανείς δε με πίστεψε.

Μάθημα 25

Βαριόμουνα και το έκανα με τον Αναξίμανδρο.

Εχθές το απόγευμα και ενώ έπινα τον καφέ μου στα στάρμπακς της Φωκίωνος είχα μια φοβερή ιδέα. Ωραία θα ήταν να αρχίσω κανά σπορ. Σκέφτηκα το μπάτμιντον.

Φθοριούχο

2007-04-13T21:26:00.000+03:00

Ανέβασε τη σακούλα με τα μήλα στη ζυγαριά. Τέσσερα κιλά μήλα. Τα μισά ήταν σάπια αλλά δεν έπαυαν να είναι τέσσερα. Πήγε στο ψιλικατζίδικο και μαζί με τα τσιγάρα πήρε και ένα πακέτο νερομπογιές. Δεν ήξερε να ζωγραφίζει. Άνοιξε το ψυγείο και πήρε το μπουκάλι με το κόκκινο κρασί. Ήπιε μια γουλιά και το υπόλοιπο το έχυσε. Άνοιξε το παράθυρο να μπει ο ήλιος. Έκατσε όρθια δίπλα στη κουρτίνα. Έβρεξε το πινέλο και άρχισε να ανακατεύει το κίτρινο με το κόκκινο. Έριχνε πιτσιλιές πάνω στο μπουκάλι. Μετά έκανε σχέδια. Πολλά. Διαφορετικά σχέδια. Όταν το τελείωσε το έβαλε δίπλα. Άνοιξε τη πόρτα και μπήκε λίγος αέρας. Μαζί του μπήκε και μία μύγα. Από αυτές της μεγάλες τις μύγες που ζουζουνίζουν δυνατά γύρω από το αυτί σου. Προσπάθησε να τη βγάλει έξω αλλά εκείνη πήγαινε πιο γρήγορα από αυτή. Σταμάτησε να την κυνηγάει και συνέχισε να ζωγραφίζει. Η μύγα έκατσε δίπλα στο ντουλάπι και δε ξαναζουζούνισε.

Η μύγα καθόταν ακίνητη και κολλημένη στο ντουλάπι. Όταν εκείνη έστριψε το βλέμμα της τότε πέταξε και κόλλησε πάνω στο καφέ πατζούρι. Έβλεπε τη χαραμάδα και υπολόγιζε αν χωράει να περάσει. Φοβήθηκε μη της κινήσει τη προσοχή και τη χτυπήσει με τη μυγοσκοτώστρα. Η κοπέλα τελείωσε το βάψιμο. Άνοιξε τη μπαλκονόπορτα και βγήκε έξω να πάρει το βερνίκι. Η μύγα αυτή τη φορά το σκέφτηκε σοβαρά. Προχώρησε προς τη πόρτα. Λίγο πριν φτάσει πέρασε από τον νεροχύτη. Εκεί είδε ένα πιάτο με μία μισοφαγωμένη φέτα ψωμί με μέλι. Χωρίς δεύτερη σκέψη πήγε και κόλλησε πάνω της. Η κοπέλα γύρισε με το μπουκαλάκι στα χέρια και έκλεισε τη πόρτα. Αλλά τη μύγα δε την ένοιαζε πια. Έφαγε το μέλι και έπινε σταγόνες νερό. Έπαιζε με τα χρώματα στους τοίχους και ζουζούνιζε όλο και λιγότερο. Η πόρτα άνοιξε και έμεινε ανοιχτή. Μέσα στο δωμάτιο μπήκανε και άλλα ζωύφια. Κάνανε παρέα στη μύγα και μετά έβγαιναν πάλι έξω. Η μύγα έκατσε εκεί μέχρι το βράδυ κολλημένη πάνω στη λάμπα φθορίου.

Άρχισε να βραδιάζει. Το μπουκάλι είχε στεγνώσει. Ήταν τόσο όμορφο! Μπήκε στη κουζίνα να το δει. Ήθελα να το δει καλύτερα. Άνοιξε το φως. Κάτι έπεσε πάνω στα χέρια της. Χα σκέφτηκε, να η μύγα που κυνηγούσα όλο το πρωί. Το πήρε στα χέρια της και το θαύμασε. Πρώτη φορά θαύμαζε κάτι τόσο πολύ. Στην αρχή φοβήθηκε μη σπάσει και σκέφτηκε να το κρύψει για να μη σπάσει. Τελικά το έβαλε στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι της. Γιατί το μόνο πράγμα τελικά στη ζωή μας που είναι μόνιμο είναι η συνήθεια. Αλλά τα χρώματα όσο και να τα συνηθίζεις πάντα είναι όμορφα.

It's a place where you will learn
To face your fears, retrace the years
And ride the whims of your mind
Commanding in another world
Suddenly you hear and see
This magic new dimension
(queensryche)

Embarrassment to the selfish

2007-04-02T22:15:00.000+03:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα κατάλαβα ότι είμαι ένα άτομο που αυτοαναιρείται. Πολύ όμως. Ας πούμε είχα δηλώσει ότι δε πρόκειται να δω τον Λεωνίδα και τους τριακόσιους του που να με πηγαίνανε σηκωτή και να μου κερνάγανε και γρανίτα φράουλα. Και τελικά όχι μόνο το είδα αλλά πλήρωσα και ένα ευρώ παραπάνω για την σούπερ ντούπερ αίθουσα. Πάντως εντάξει , δε μπορώ να πω. Και μια χαρά κοιλιακούς είχανε τα παλικάρια από το spartis universal studios, και το ποδαράκι αποτριχωμένο μια χαρά, και η μπερτούλα η κόκκινη στη τσάκιση , και το γενάκι τριών ημερών, και η προφορά στο Λεονίντας τέλεια και ο Ξέρξης μπατζανάκης της Ντάνα ιντερνάσιοναλ, τα άξιζε τα λεφτά του, παράπονο δεν έχω. Μαζί με όλα είδα και τη διαφήμιση για μια ταινία που παίζει ο Ρουβάς λέει και δηλώνω ευθαρσώς ότι θα πάω να τη δω γιατί πολύ μου άρεσε ο Σάκης με το τσουλούφι να γέρνει στα αριστερά και από ότι έκοψα πρέπει να κάνει και το πρεζάκι- αλήτη και όσο να πεις του πάει του Σάκη μας ο ρόλος γιατί μια έμφυτη αγριάδα κάτω από το δερμάτινο την έχει.

Πάντως τη τελευταία φορά που αυτοαναιρέθηκα έτσι ήταν στο δημοτικό που στα διαλύματα τρώγαμε αυτές τις μερεντούλες που ήταν σε κάτι κουτάκια σε σχήμα καρδιάς και επειδή η μαμά μου δε με άφηνε να τρώω σοκολάτες παρά μόνο μία κουκουρούκου τη βδομάδα εγώ έπαιρνα κρυφά κανά δυο για το σπίτι και μετά ξεχνούσα να τις φάω και μια φορά λιώσανε μέσα στο μπουφάν μου – το οποίο είχα ξεχάσει στον ήλιο και πολύ είχα στενοχωρηθεί γιατί δεν έβγαινε από το μπουφάν με τίποτα και ήταν και το αγαπημένο μου. Βέβαια εδώ δεν υπάρχει αυτοαναίνερη αλλά όσο να πεις υπάρχει μια σύνδεση μερέντας – μπουφάν με άλλα διάφορα που δεν είμαι σε θέση να αναλύσω τη συγκεκριμένη στιγμή είναι πιστεύω εμφανής.
Τώρα που είπα γλυκά θυμήθηκα αυτή τη κτηνωδία που συνέβη πριν λίγες μέρες στο σπίτι μου όταν μαζευτήκαμε πέντε κουρίτσια και είχαμε μπροστά μας μία τυραμισού και δύο τούρτες. Επειδή αυτές οι συγκεντρώσεις είναι πάντα μα πάντα επιτυχημένες ,εκεί που είχα βουλιάξει στο καναπέ και τα χέρια μου είχαν αρχίσει να τρέμουμε από το ζάχαρο που είχε φτάσει 300 ( οου οου μάι λάκι νάμπερ), έβλεπα σαν οπτασία τον Πάνο Σόμπολο με τη χαρακτηριστική πάντα φωνή του. « πέντε νεαρές κοπέλες βρέθηκαν σε ημικοματόδη κατάσταση από υπερβολική δόση τιραμισού σε διαμέρισμα των Αθηνών»

Αγαπημένο μου ημερολόγιο σήμερα γύρισα από τη δουλειά χωρίς αυτοκίνητο. Μπήκα στο μετρό το οποίο σιχαίνομαι. Το σιχαίνομαι όμως. Ασφυκτιώ εκεί μέσα για να μη πω ότι είμαι και στα όρια του πανικού. Έτσι τις σπάνιες φορές που το χρησιμοποιώ πια είμαι όρθια και ακουμπάω στο πίσω μέρος του βαγονιού, δε βγάζω τα γυαλιά ηλίου , ρίχνω και το μαλλί όλο μπροστά και παρατηρώ τον κόσμο ακούγοντας μουσική. Σήμερα είδα πολλά. Είδα ένα τριανταπεντάρη με μπλουζάκι manowar και ασορτί τζάκετ που μου φάνηκε πολύ γελοίος, μία έγκυο, γιαγιάδες, παππούδες, εκνευριστικά παιδάκια ακόμα πιο εκνευριστικά ζευγαράκια με το εκκωφαντικό σιχαμερό τους σμουτςςςςςςςς –σματς- πλατς-σλαρπ να ηχεί στα αυτιά μου και διάφορους τύπους που ήταν λες και βγήκανε από ταινία εποχής Σταμάτη Γαρδέλη , καμικάζι αγάπη μου.

Βγήκα στο πανεπιστήμιο και ανάσανα. Έκατσα ένα μισάωρο έξω από τη βιβλιοθήκη και έφαγα και το κουλούρι μου, τάισα και τα περιστεράκια ,με χτύπαγε και ο αέρας. Όλα μια χαρά, μου έφυγε το ψυχολογικό τραύμα του μετρό. Για λίγο όμως γιατί μετά θυμήθηκα ότι τα Χριστούγεννα περπατώντας με μια φίλη μου ήρθε μία γύφτισσα να μου πει τη μοίρα μου και με διάφορα τεχνάσματα και κόλπα του στιλ βάλε ένα χαρτονόμισμα και αυτό θα κάνει φτερά αλλά Ντέιβιντ Κόπερφιλντ , έχασα το ζώων 20 ευρώ.

Τέλος πάντων αγαπημένο μου ημερολόγιο το θέμα μου δεν είναι αυτό. Το θέμα μου είναι ότι είμαι πολυτάλαντο πλάσμα. Ναι καλέ, αλήθεια σου λέω. Εντάξει, μπορεί να μη παίζω βιόλα , ούτε να χορεύω κλακέτες. Δε ξέρω γκολφ , ούτε να φτιάχνω τσουρέκια με κόκκινο αυγό στη μέση αλλά εκτός από το ότι μπορώ να φτύσω τη τσίχλα δύο μέτρα μακριά έχω και το καλό να ακούω τον πόνο του άλλου. Σίγουρα αν μου δυνατόν ξανά η ευκαιρία δε θα πήγαινα σχολείο. Θα παρουσίαζα κατευθείαν τα παρατράγουδα της Πάνια. Κάθομαι η δικιά σου ήσυχα ήσυχα, τσουκ μου έρχεται ένας ένας και ζητάει συμβουλές. Η αλήθεια είναι ότι εκπέμπω μια ψυχραιμία και μια ηρεμία ως άνθρωπος. ( σα τη Βίκη Φλέσσα ένα πράγμα) αλλά πέραν του ότι δείχνω ξεκάθαρα ότι βαριέμαι να ακούω , συν το ότι οι συμβουλές μου είναι καταστροφικές, συν το ότι άμα με εκνευρίσουν αυτά που ακούω γίνομαι χειρότερη και από τον Λεονίντας απορώ γιατί δε το έχω κάνει επάγγελμα να χεστώ στο τάλιρο.
Στο γραφείο λοιπόν λέω να απαιτήσω να μου δίνουνε επίδομα ψυχολογικής υποστήριξης. Σου έρχεται ας πούμε η άλλη εικοσιοκτώ χρονών κοπέλα και σου λέει ότι ο επί επτά χρόνια γκόμενός της θέλει να τη παντρευτεί. Δηλώνει ότι δεν είναι ερωτευμένη , ότι δεν της κάνει κούκου αλλά φοβάται ότι θα μείνει στο ράφι. Ψυχραιμία κολοκύθι. Τα ένσημα σου χαροπαλεύουν.

Έτσι που λες η κοπελιά , αλλά αγαπημένο μου ημερολόγιο τι κοινό μπορεί να έχω εγώ με κάποια που από το Μπέβερλι Χιλς της άρεσε – άκουσον , άκουσον- ο Στιβ? Όλα και όλα εμένα μου άρεσε ο Ντίλαν που ήταν και πολύ fuck me alternative γκόμενος. Και τώρα που είπα γκόμενος θυμήθηκα αυτόν τον ξανθό τύπο από το μέγκα που τρέχει στα λιβάδια μαζί με μία κοπελιά και το κάνουνε στις λίμνες και στα λαγκάδια. Και εντάξει μπορεί ο Σακης μας να είναι πιο ταλαντούχος από αυτόν αλλά το χτύπα με στα βράχια σα χταπόδι και το σύνδρομο follow your heart που συντροφεύει όλα τα θυλάκα γένη δε μπορεί να με αφήσει αδιάφορη.

Εντάξει βασικά τώρα πρέπει να υποστηρίξω το προηγούμενο μου πόστιον για το οποίον ευχαριστώ πάραυτα το μανταλενομανταλάκι για το τζάμπα προμόσιον και τους τριακοσίους που μπήκανε στο μπλόγκ μου μόνο από αυτό σήμερις. Και επειδή έχω και ένα ίματζ να υποστηρίξω δίνω την κατάρα μου σε όσους μπερδευτήκανε με αυτό που έγραψα να χορέψουνε μπλουζ το love hurts με τον Γιώργο Τράγκα.

Νομίζω ότι αυτό το κείμενο έχει κάνει κοιλιά. Και η δικιά μου η κοιλιά έχει μεγαλώσει τώρα τελευταία γι αυτό και εγώ αποφάσισα να νηστέψω. Για πρωί θα τρώω πέντε φέτες ψωμί με μαρμέλαδα , το μεσημέρι μακαρόνια με γαρίδες και μανιτάρια και το βράδυ θα τρώω από τα νηστίσιμα της pizza hut. Τα γεύματα θα συνοδεύουν νταμιτζάνες με κρασί και ενδιάμεσα θα τσιμπάω και σοκολατάκια από σόγια.

Και επειδή είμαι και ολίγον άρρωστη και κλείστηκα στο σπίτι από τη βαρεμάρα μου αμόλησα το σκίουρο όξω και ξέχασα ότι δεν έχει ξυπνήσει ακόμα τελείως από τη χειμερία νάρκη και έτσι τον έχασα τον ρουφιάνο. Τον βρήκα να κοιμάται μέσα στο κουτί που βάζω τις κάλτσες μου και μόλις με είδε τον έπιασε μια τρεχάλα και για να μη τα πολυλογώ τον κυνηγούσα κανά δίωρο κάνοντας θεαματικά ακροβατικά μεταμορφώνοντας με σε κορίτσι λάστιχο. Τώρα καταλαβαίνω γιατί όταν ήμουνα μικρή δε μου παίρνανε ζωάκια οι γονείς μου. Καλά βέβαια ίσως φταίει το ότι ένα Πάσχα μου είχαν πάρει από αυτά τα κίτρινα κοτοπουλάκια και εγώ το έβαζα να κοιμάται στο κρεβάτι μου ενώ το έπαιρνα αγκαλιά και μια μέρα ξύπνησα και το βρήκα στο ανάσκελο.
:-(
Αυτή η βδομάδα θα είναι πολύυυυυυυυ μεγάλη. Καλή ανάσταση να έχουμε.

Το παντοτινά δικό σου κολοκύθι.

Υγ: μπορούμε όλοι βροντοφωνάζοντας να τραγουδίσουμε το άι γουλντ ντου ένιθινγκκκκκκκκκκκκκκκκ φορ λοβ. ένιθινγκκκκκκκκκκκκκκκ φορ λόβ. Μπατ άι γοντι ντου δατ.
Υγ: Σε στίχους λέω να βάλω το a millions miles away -gallagher αλλά βαριέμαι να το ψάξω.
Υγ3:Αποστόλης Τότσικας γυμνός.

Μομέντο

2007-03-28T21:05:00.000+03:00

Αύριο το πρωί θα ξυπνήσω από τη κόρνα σου.
Θα κατέβω κάτω ξεμαλλιασμένη ,φορώντας φόρμα και στο χέρι μου θα κρατάω σοκολατάκια για να σου δώσω. Θα πάμε να πάρουμε καφέ στο χάρτινο ποτήρι και θα πάμε στη παραλία. Θα τρέχουμε πάνω κάτω , εσύ θα με τσιμπάς και εγώ θα σου κλέβω τα σοκολατάκια που σου έδωσα. Θα λαχανιάσεις τόσο πολύ και μετά θα σε κοροϊδεύω επειδή δεν αντέχεις και θα ξαπλώσουμε κάτω και τα μαλλιά σου θα ανακατευτούν με την άμμο. Θα ακούμε τα παιδάκια να φωνάζουνε και εμείς θα τραγουδάμε ακόμα πιο δυνατά για να καλύψουμε τις φωνές τους. Ύστερα θα με κρατήσεις αγκαλιά και θα μείνουμε ακίνητοι για λίγο μέχρι να μη μπορούν οι ωμοί σου να με ζεστάνουν άλλο. Τότε θα αρχίσω να γκρινιάζω ότι κρυώνω και εσύ δε θα μου δίνεις με τίποτα το παλτό σου για να με εκνευρίσεις. Θα κάνω ότι τσαντίστηκα και θα σου κρατάω μούτρα και εσύ θα γελάς και θα με εκνευρίζεις ακόμα περισσότερο. Θα πιάσεις με τα μεγάλα σου δάχτυλα το πρόσωπο μου και θα με ρίξεις ακόμα μία φορά. Θα περπατάμε δίπλα δίπλα και θα φιλιόμαστε πεταχτά και θα γελάω λέγοντας σου ότι μοιάζουμε με τα ξενέρωτα ζευγαράκια που βλέπουμε στις ταινίες. Θα με προσπεράσεις για να παίξεις με τα αδέσποτα που μας ακολουθούν και το πρόσωπο σου θα χρωματίζεται όλο και περισσότερο. Μετά θα πάμε σπίτι σου και θα με αναγκάσεις να μαγειρέψω. Εσύ θα βάλεις μουσική και εγώ θα ζηλεύω γιατί έχεις περισσότερους δίσκους από εμένα. Εγώ ύστερα θα σε αναγκάσω να φας το άνοστο φαγητό που μαγείρεψα και εσύ θα μου τονίσεις ότι μαζί σου θα μάθω να μαγειρεύω. Θα βαρύνεις και θα θες να κάτσεις στον υπολογιστή και εγώ θα βαριέμαι αφόρητα. Θα σε ενοχλώ μέχρι να σε σηκώσω για να μου μάθεις τα βήματα. Θα με πεις ατσούμπαλη και μετά θα με κοιτάξεις με εκείνο το βλέμμα που ξέρω καλά. Θα με πλησιάσεις και θα σε νιώθω να καις. Και ύστερα θα καούμε μαζί. Θα κοιμηθείς αμέσως μετά και εγώ θα έχω ταχυπαλμία. Θα σε ξυπνήσω με ένα φιλί ενώ εσύ θα με σπρώχνεις γιατί θες να κοιμηθείς και άλλο. Θα μπούμε στο αυτοκίνητο και θα σταματήσουμε για να φάμε παγωτό στο δρόμο. Θα σε πασαλείβω με τα χέρια μου και εσύ θα σιχαίνεσαι. Θα φτάσουμε στο σπίτι μου, θα κοιταχτούμε θα βγω έξω και εσύ θα με κοιτάς μέχρι να φτάσω στην είσοδο. Θα ανέβω πάνω θα βάλω το τραγούδι που άκουγα όταν σε γνώρισα και θα με πάρει ο ύπνος χαμογελώντας.
Αύριο το πρωί θα τρομάξω από τη κόρνα μου.

Two souls in one mind
Two bodies one
If it's a dream I don't wanna wake
And if not, I'll never sleep again
Threatened and helpless
That's how I feel
And though I don't know you anymore
I'm sure that I once did
( raining pleasure)

Περίεργη ατμόσφαιρα

2007-03-25T19:34:00.000+03:00

Το εσωτερικό μου τηλέφωνο χτύπησε. Κατέβηκα στο γραφείο του. Με κοίταξε έντονα με τα μαύρα του μάτια και μου είπε πόσο σημαντική είναι η δουλεία μου. Με επιβράβευσε με διακόσια ευρώ παρά πάνω και έκλεισα τη πόρτα του γραφείου του χαρούμενη.

Γύρισα σπίτι και η μαμά μου είχε έτοιμο φαγητό , κοκκινόψαρο με καρρότα στη κατσαρόλα που μου αρέσει πολύ. Χώθηκα στη αγκαλιά της και την έκανα ευτυχισμένη με τη χαρά μου. Μετά από λίγο ήρθε και ο μπαμπάς μου και φάγαμε όλοι μαζί. Μου είπαν πόσο περήφανοι είναι για τη κόρη τους.

Το βράδυ πήγα στο Γιάννη. Μου έβαλε να ακούσω ένα καινούριο τραγούδι που έγραψε και λέγαμε για ώρες τα νέα μας. Μου είπε ότι είμαι η πιο ωραία γκόμενα που είχε ποτέ και ότι κάνω τις καλύτερες πίπες.

-Γεια σου Στέλλα.
-Γεια σου Άννα.

Ο Μάκης έκανε να γυρίσει αλλά δε τα κατάφερε. Του έφτιαξα λουκάνικα τηγανιτά. Είναι γλύκας ο αδελφούλης μου όταν γουργουρίζει το στομαχάκι του.

- Γεια σου Αντώνη.

Πέταξα κάτω τη τσάντα και ξάπλωσα στο κρεβάτι με τα πόδια προς τα πάνω να ακουμπάνε στους τοίχους. Έχω αδυνατίσει τώρα τελευταία. Δε ξέρω γιατί. Έβαλα να ακούσω joy division και σκεφτόμουνα πολύ έντονα τη Σοφία.

Τι να κάνει ρε γαμώτο η Σοφία?

Πως ξεχάστηκα έτσι ρε πούστη μου. Πρέπει να πάρω δώρο για τον Αποστόλη , να βγάλω το σκύλο βόλτα και να πάρω και λεφτά από τη τράπεζα. Πότε πήγε 8 η ώρα?

- Γεια σου Άρη.
- Γεια σου Κατερίνα.

Καλά μη τολμήσεις και ξανασηκώσεις χέρι πάνω μου!

Είναι κάποιες φορές λίγο πριν κοιμηθώ που κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά και ακουμπάω τη παλάμη μου στο τοίχο. Περιμένω εκεί λες και θα έρθει κάποιος και θα τη κλείσει στα χέρια του.

Ρε συ, πέθανε ο Σωτήρης. Το ήξερες? Εντάξει μεγάλος ήτανε αλλά κρίμα.

- Είσαι τόσο γλυκιά μωράκι μου.
- Αλήθεια το λες?
- Ναι.
- Είμαι τόσο ευτυχισμένη που είσαι μαζί μου. Θέλω να το πω σε όλο τον κόσμο.

Νομίζω ότι ο Μιχάλης με κερατώνει. Θέλω να χωρίσω. Πρέπει να προετοιμάσω τα παιδιά. Να το κάνω?

- Σε χρειάζομαι Γιώργο.

Και ένα και δύο και τρία. Ψηλά το πόδι, να το νιώθουμε να τραβάει. Έλα λίγο ακόμα.

- Ρε μαλάκα πολύ καύλα δεν είναι η Μαρία.?
- Ναι ρε συ. Αλλά χοντρή δεν είναι?

Έτσι και αλλιώς η Μαρία γουστάρει τον Νίκο. Τζάμπα κόπος παιδιά.

Θέλω μωρό. Έχω φτάσει πια τα τριάντα οκτώ. Θέλω μωρό.

Κοιτάω από το παράθυρο. Δε βλέπω τα δεκάδες αυτοκίνητα που περνάνε. Βλέπω μόνο θάλασσα. Μόνο θάλασσα βλέπω. Και σκέφτομαι γιατί να είμαι εδώ.

Δε έχει πάρει τηλέφωνο από τότε. Καλύτερα. Ούτε εγώ τον πήρα. Τελείωσε, έτσι και αλλιώς δε τον σκέφτομαι πια. Πολύ καλύτερα.

- Γεια σου Βασίλη.
- Γεια σου Φώτη .

Θέλω να παραιτηθώ από αυτή τη δουλεία. Δε νομίζω ότι έχω να δώσω κάτι άλλο. Τόσα χρόνια και καμία ανταμοιβή. Θέλω να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω.

Είμαι τόσο μα τόσο ευτυχισμένη.

Ρε γαμώτο πως είναι δυνατόν να το έπαθα εγώ αυτό? Ίσως φταίει και η γκόμενα. Ρε συ σου λέω δε σηκωνότανε με τίποτα. Ντρέπομαι.

Την αγαπάω.

Φόραγε ένα ατσαλάκωτο κουστούμι. Συνέδεσε τον μπροτσέκτορα και άρχισε να μιλάει. Η παρουσίαση του καινούριου μοντέλου άρχισε με μισή ώρα καθυστέρηση. Ο Γιώργος, ο Βασίλης, η Κατερίνα, ο Αποστόλης, η Μαρία, ο Αντώνης, η Σοφία, ο Γιάννης, η Στέλλα , η Άννα, ο Φώτης, ο Νίκος, ο Άρης και εγώ ήμασταν από ώρα στη θέση μας και περιμέναμε να ξεκινήσει.

Walk in silence,
Don't turn away, in silence.
Your confusion,
My illusion,
Worn like a mask of self-hate,
Confronts and then dies.
Don't walk away.

People like you find it easy,
Naked to see,
Walking on air.
Hunting by the rivers,
Through the streets,
Every corner abandoned too soon,
Set down with due care.
Don't walk away in silence,
Don't walk away.

(joy division)

Un-hole me

2007-03-19T22:13:00.000+02:00

Εχθές το βράδυ έτρωγα έμενταλ με ψωμί και κράταγα και στο χέρι μου ένα ποτήρι κόκα κόλα. Μου αρέσει να τρώω όρθια. Γενικότερα τα πράγματα τα κάνω στο πόδι αλλά εδώ η περίπτωση ήταν ιδιάζουσα. Εκεί που έκανα μια περιστροφή γύρω από τον εαυτό μου μπερδεύεται το δάχτυλο μου και χώνεται στη τρύπα του τυριού. Δε ξέρω πως τα κατάφερα αλλά το τυρί έφυγε από τα χέρια μου και έπεσε μέσα στο ποτήρι. Η στιγμή αυτή ήταν λυπηρή. Έβλεπα το τυράκι μου να αφρίζει μέσα στη κόκα κόλα. Στην αρχή είπα να το βγάλω και να το φάω αλλά σκέφτηκα ότι δε μου αρέσει να μπερδεύω τις γεύσεις. Πέταξα το τυρί και έχυσα τη κόκα κόλα αλλά για κακή μου τύχη δεν είχα άλλο τυρί στο ψυγείο.

Πάντα είχα την απορία γιατί μερικά τυριά έχουν τρύπες. Γενικά εδώ που τα λέμε δε τα πήγαινα καλά μαζί τους. Από μία άποψη πάντα. Από την άλλη μεριά πάντα πίστευα ότι η κάθε τρύπα έχει το δικό της βουλωτήρα. Ας πούμε η χέστρα έχει το καπάκι, το μπουκάλι το φελλό, η μπανιέρα τη τάπα και πάει λέγοντας. Και ύλη ξέρει να καλύπτει τα σημεία της ένα ένα. Το χώμα ας πούμε κάνει τους σπόρους να γίνονται λουλούδια. Αν δεν υπήρχαν οι τρυπίτσες για να περνάει ο αέρας τα λουλούδια δε θα μεγαλώνανε ποτέ.
Αλλά από την άλλη υπάρχει και η περίπτωση της τρύπας στο δρόμο. Στη καλύτερη περίπτωση πέφτεις με το αυτοκίνητο και σου στραβώνει η ζάντα. Στη χειρότερη πέφτεις με τα πόδια και σου στραβώνει η φάτσα.
Εμπιστευτικά νομίζω ότι το παν είναι να έχεις το σωστό βυθόμετρο. Ακόμα καλύτερα είναι να κόβει το μάτι σου. Το βλέπεις το μέγεθος και υπολογίζεις αν σε παίρνει ή όχι ανάλογα πάντα και με τις αναρτήσεις σου .

Πεινούσα ακόμα λίγο. Άνοιξα το ντουλάπι και βρήκα κάτι κουλουράκια βουτύρου από αυτά με τη τρύπα στη μέση. Τα έβαζα στο δάχτυλο μου και τα μασούλαγα γυρνώντας τα. Έφαγα πέντε. Στην αρχή μου πέρασε από το μυαλό η ιδέα ότι μπορεί να μου πέσουν κάτω αλλά κατέληξα σε κάτι απλό. Οι τρύπες τελικά γίνονται επικίνδυνες μόνο όταν έχεις συνηθίσει το ίσιωμα.

Reincarnate, play the game
Again and again and again
(iron maiden)

7

2007-03-14T11:07:00.000+02:00

Μετά από παρότρυνση της Αντιγόνης η φίνος φιλμ παρουσιάζει:

7. Παρασκευή και 13.

Το απόλυτο θρίλερ , τρομακτικό και όσο γελοίο χρειάζεται. Το έχω συνδιασμένο με μία υπέροχη βδομάδα που είδα μαζεμένα τα πέντα πρώτα. Αξεπέραστο.

6.Closer.

Γλυκιά , αισθησιακή και μυστηριώδης, με ωραίες ερμηνείες και έναν θεογκόμενο να παίζει. Τι άλλο?

5. Blow

Περιπετειώδης και όσο παρακμιακή χρειάζεται. Όμορφο ημιαληθές θέμα και με πρωταγωνιστή τον καλύτερο κατά τη γνώμη μου ηθοποιό της γενιάς του.

4.Κουρδιστό πορτοκάλι.

Ε τι γιατί?

3. Όλα για τη μητέρα μου.
Ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης. Κιτς, διαστροφή και συγκίνηση.

2. Snatch

Ληστείες, τρέξιμο, ένταση, απατεωνιά, έντονοι ρυθμοί, σύγχρονο αίμα. Τίποτα καλύτερο.

1.Trainspotting
Δε θυμάμαι πόσες φορές την έχω δει. Θυμάμαι ξεχωριστά τα συναισθήματα που προκαλεί ένα ένα. Choose life.

Πάσα στους neofito , tanila, fukuru, numb και Switchblade Sister .

Μας έπρηξες τα παΐδια

2007-03-12T22:32:00.000+02:00

Είναι κάποιες φορές που εύχομαι να είχα τους κοιλιακούς της Ορθούλα Παπαδάκου. Όχι για κανένα άλλον λόγω αλλά πρώτον για να σπάω καρύδια ανάμεσα στις φέτες και δεύτερον για να μη πιάνομαι όταν γελάω. Επίσης θα ήθελα να είχα το βυζί της Πάμελα Αντερσον για να δίνω θανατηφόρα βυζοσκάμπιλα σε όσους με εκνευρίζουν. Εντάξει γενικά δεν εκνευρίζομαι εύκολα. Εχω συνηθίσει τους τύπους που σου μιλάνε με τις ώρες για τα κατορθώματα τους , τα δεκατριάχρονα που δε μπορούν να πάρουν ούτε καν ένα χάπι και κάνουν σεξ, ανθρώπους που ακούνε radiohead και νομίζουν ότι πρόκειται για το καινούριο αγγλόφωνο συγκρότημα του Πλιάτσικα, αυτούς που μένουν σε σχέσεις χωρίς να γουστάρονται, τις γιαγιάδες που σπρώχνουνε στις εφορείες, τις χοντρές με άνιμαλ πριντ τάγκα στη παραλία, τους τριχωτούς χαμηλοκώλιδες με εφαρμοστό σορτάκι μαγιό από καουλτσούκ που παίζουν ρακέτες στη παραλία ασορτί με τα παπαράκια τους που κουνιούνται πέρα δώθε, τους δημοφιλείς της πλάκας, τους μουρμούριδες (καλή ώρα) , τους ανεγκέφαλα ρομαντικούς , αυτούς που συνωστίζονται όπου βλέπουν μπόγιο, τους εκκεντρικούς από μαλακία, τους θρήσκους από αγνοία, τους μίζερους κουλτουριάρηδες, τους αυτοαποκαλούμενους τρέντυ , τις παρθενοπιπίτσες και άλλους πολλούς που δε μου διαφεύγουνε αλλά τους διαφεύγω από μόνη μου. Αλλά έναν τύπο ανθρώπου δε μπορώ να αντέξω με τίποτα. Είναι ο κλασικός τύπος ανθρώπου, γιούνισεξ, που σε μία ταβέρνα , εκεί που έχεις πιει δυο – τρία κρασάκια και έχεις φάει και τη μισή φρατζόλα με τη τυροκαυτερή και εκεί που σου έρχεται η πιατέλα με τα παΐδάκια απλώνει δάχτυλο και αρχίζει να πατικώνει τα παΐδια ένα ένα για να διαλέξει το καλύτερο. Είναι ο ίδιος τύπος που θα φάει τη πέτσα από το αρνί το Πάσχα, ο ίδιος που στη σαλάτα θα φάει όλη τη παρμεζάνα και θα σου αφήσει τα μαρουλόφυλλα. Ε αυτό δε μπορώ να το ανεχτώ με τίποτα. Ειδικά όταν τσιμπάει το μπριζολίδι με το πιρούνι , το ανεβάζει μέχρι το ύψος της μύτης του , το γυρίζει γύρω γύρω κοιτώντας το με το βλέμμα που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε βλέμμα ετοιμόγεννης αγελάδας και γιατρού που ετοιμάζεται να σου κάνει εμβόλιο μου έρχεται να πάρω ένα μπαλόνι με ήλιων και να του το αδειάσω αργά και βασανιστικά στο αφτί του με τη μάταιη ,βεβαίως, προσμονή να απογειωθεί και εγώ να τον δέσω με το πράσινο κορδελάκι στο χέρι μου.
Ομολογουμένος τέτοιες αντιδράσεις δε βγαίνουν σε καλό ούτε στη παραπάνω περίπτωση , ούτε όταν πιάνεις τον γκόμενο σου με τη Ζβετλάνα. Εκεί λοιπόν έρχεται η αυτοσυγκέντρωση και η ψυχραιμία που έχεις διδαχτεί στα μαθήματα γιόγκα και κορδώνεις το ανάστημα σου λέγοντας ένα απλό « Διάλεξε εσύ πρώτα, εγώ θα τσιμπήσω έναν ακόμα ντοματοκεφτέ». Στη περίπτωση της Ζβετλάνας μη χρησιμοποιήσετε τη παραπάνω ατάκα , υποψιάζομαι ότι θα είναι καταστροφική και θα γαμηθεί η ψυχολογία σας.
Κάποια πράγματα δε νοούνται να συμβαίνουν, κάποιες κατηγορίες όμως είναι αναπόφευκτες να υπάρχουν. Και εκεί είναι που θα κάνεις το χρυσό τσακ ποτ μυρίζοντας τη δουλεία από την αρχή. Ε ρε , καλά κάνω και παραγγέλνω σουβλάκι κοτόπουλο.

Τρίτη - Πέμπτη μακαρόνια
φάτε μάγκες, βγάλτε χρόνια.
Και την Κυριακή έχει κρέας
τζάμπα είναι κι ο κουρέας.

Μέχρι το λαιμό.

2007-03-04T22:57:00.000+02:00

«Νομίζω ότι έχεις μπλέξει με τα σκατά.»

«Πιθανότατα, αλλά υποψιάζομαι ότι τα σκατά που λες τα έχεις και εσύ στο μπαλκόνι σου και φυτεύεις πάνω τους μαϊντανούς.»

Ο Γιώργος μάλλον παρά ήτανε συνηθισμένος για τα γούστα μου. Θεωρητικά πάντα. Ήτανε ψηλός, όχι όμως αρκετά. Είχα μαύρα μαλλιά και άσπρο δέρμα. Είχε λίγες τρίχες στο στέρνο και ξύριζε το χνούδι γύρω από τον αφαλό. Δούλευε πολλές ώρες, αλλά όχι τόσες ώστε να το κάνουν φάινανς μάναγκερ. Και έξυπνος ήταν , αλλά όχι περισσότερο από εμένα. Περνούσαμε τα βράδια μας ευχάριστα. Έφτιαχνε κρέπες σοκολάτα και βλέπαμε ταινίες. Μετά κάναμε σεξ. Ωραίο σεξ δε μπορώ να πω. Αλλά μια γυναίκα που πλησιάζει τα τριάντα σα και μένα θέλει κάτι παραπάνω. Ίσως κάτι σαν τον Χιου Γκραντ στις ταινίες. ( πρότυπο όμορφου άντρα, σέξυ, αναγνωρισμένου, τρυφερού, γκομενιάρη αλλά πιστού , σπιρτόζου , γυμνασμένου, σκεπτόμενου, λίγο αλήτη κ.τ.λ) .

Χωρίσαμε ήσυχα και πολιτισμένα.. Και τότε ερωτεύτηκα τρελά τον Μάρκο, πέντε χρόνια μικρότερος από εμένα. Ο Μάρκος ήταν αριστερός , από τους κανονικούς αριστερούς - όχι τους δήθεν. Δούλευε ως φωτογράφος. Ασχημούλης βέβαια άλλα κατάφερε να τραβήξει τη προσοχή μου. Ε καλά και εγώ όχι ότι είμαι και καμία κουκλάρα. Πίναμε μπύρες στη παραλία και τα καλοκαίρια μαζευόμασταν παρέα και τραγουδάγαμε Θεοδωράκη. Τα καλά του Θεοδωράκη, όχι τα ξενέρωτα.

Χωρίσαμε με τον Μάρκο μετά από δύο χρόνια. Παθιασμένα. Με κλάματα , παρακάλια και υστερίες. Για δύο μήνες πηδιόμασταν στο όρθιο μέχρι να το πάρουμε απόφαση. Τέλειο σεξ δε μπορώ να πω.

TEN YEARS AFTER:

(Everywhere is freaks and hairies
Dykes and fairies, tell me where is sanity
Tax the rich, feed the poor
Till there are no rich no more)

Σήμερα είμαι παντρεμένη με τον Πέτρο. Έχουμε δύο παιδιά. Τον Αντώνη και τη Σοφία. Είναι καλοί μαθητές. Ο Αντώνης τα απογεύματα μετά τα αγγλικά πηγαίνει τένις και η Σοφία μπαλέτο.

Ο Γιώργος τελικά αναδείχθηκε. Έγινε γενικός διευθυντής στην εταιρεία του. Ο καλός του χαρακτήρας σε συνεργασία με τη πολύ δουλειά κάνανε την εξέλιξη του να μοιάζει φυσική και αναπόφευκτή. Έβγαζε αρκετά λεφτά και όταν έφευγε αργά από το γραφείο του πήγαινε μπαρς και έπινε. Γύρναγε με γυναίκες αμφιβόλου προελεύσεως. Ποτέ δε περίμενα ότι ένας άντρας μετά από εμένα θα άλλαζε έτσι τρόπο ζωής. Δε με ενοχλούσε βέβαια. Ήταν αξιόλογος και έντιμος άνθρωπός παρόλα αυτά.

Ο Μάρκος μπλέχτηκε με τα συνδικαλιστικά. Μέσα σε όλα ήταν πρόεδρος ενός συλλόγου για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μετανάστες, πρώην τοξικομανείς , ψυχικά άρρωστοι. Πάλευε για την ομαλή επανένταξη τους στη κοινωνία. Ήταν πολύ δραστήριος και κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο ανοιχτό πανεπιστήμιο. Ήθελε να είναι πιο δραστικός σε αυτό που κάνει. Σε τέσσερα χρόνια τελείωσε τη νομική.

TEN YEARS AFTER:

Ο Γιώργος άνοιξε τη πόρτα και μπήκε στο σαλόνι. Άκουσε ομιλίες στη κρεβατοκάμαρα. Κάνοντας απόλυτη ησυχία προχώρησε προς τα εκεί. Έκπληκτος είδε την Νίκη στο κρεβάτι με έναν άλλον. Ήταν γυμνοί και συζητούσαν. Η Νίκη θα έπαιρνε όσα λεφτά μπορούσε από τον Γιώργο , θα ιδρύανε μαζί μια εταιρεία και μετά με προσχεδιασμένο τρόπο θα τον απομάκρυνε. Οι δύο τους θα έφευγαν μαζί και θα ζούσαν πλουσιοπάροχα.

Ο Γιώργος θόλωσε. Πήγε στη κουζίνα , πήρε ένα μαχαίρι και κρυμμένος πίσω από τη πόρτα τους περίμενε. Μετά το φόνο τηλεφώνησε στην αστυνομία. Τον συνέλαβαν.

Ο Μάρκος Παπαγιάννης ήταν ο καλύτερος δικαστής της χώρας. Με χρόνια εμπειρία στο ποινικό δίκαιο είχε επίλεκτη θέση στο δικηγορικό σύλλογο. Αφού είχε ξεκαθαριστεί μία σκοτεινή υπόθεση βρώμικου χρήματος είχε αποκαταστήσει την υπόληψη του. Ο Μάρκος ήταν πρόεδρος του δικαστηρίου στη δίκη της διπλής δολοφονίας που διέπραξε ο Γιώργος. Άκουσε προσεκτικά τις μαρτυρίες , την τοποθέτηση του εισαγγελέα και αφού συγκέντρωσε και ανέλυσε τα δεδομένα ανακοίνωσε την απόφαση.
« Ο κατηγορούμενος Γιώργος Τριανταφυλλίδης καταδικάζετε σε θάνατο»

Συνάντησα τον μάρκο σε ένα καφέ. Είχε ομορφύνει πολύ . Δε περίμενα ποτέ ότι ο άντρας αυτός θα είχε αυτή τη κατάληξη. Τον πλησίαζα. Με αγκάλιασε σφυχτά.

-Νομίζω ότι έχεις μπλέξει με τα σκατά., του είπα.
-Πιθανότατα, αλλά υποψιάζομαι ότι τα σκατά που λες τα έχεις και εσύ στο μπαλκόνι σου και φυτεύεις πάνω τους μαϊντανούς.

Id love to change the world
But I dont know what to do
So Ill leave it up to you

Υγ: Το πιο αστείο πράγμα που άκουσα αυτή την εβδομάδα το είπε η τρίχρονη Καθολική . « Αγαπάω τον Αποστόλη και τον Χάρη. Όταν μεγαλώσω θα παντρευτώ τον Αποστόλη και όταν πεθαίνει θα παντρευτώ τον Χάρη.»

Hire purchase

2007-02-27T23:13:00.000+02:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο ,

Σήμερα η μέρα μου πέρασε πολύ ήσυχα. Το πρωί σηκώθηκα, έπλυνα τα δόντια μου έφαγα κορν φλέιξ ( αυτά με τον αρκούδο) και μετά ξεκίνησα για τα διάφορα που κάνω κάθε μέρα. Το απόγευμα που γυρνούσα στο μπροστινό αυτοκίνητο ήταν ένα κοριτσάκι στο πίσω κάθισμα, γυρισμένο με τη μάπα του προς τα εμένα. Είχε ένα τετράδιο και ζωγράφιζε ενώ ο μπαμπάς του οδηγούσε πολύ άτσαλα. Μέσα στο σπινάρισμα και στο απότομο φρένο ήταν. Ενώ επικοινωνούσα με το παιδάκι μέσο του τζαμιού, ( για έναν ανεξήγητο λόγο όλα τα παιδάκια με συμπαθούν πολύ) κρατούσα χρονόμετρο για το πότε θα ξεράσει. Μετά από ένα τέταρτο το κοριτσάκι άρχισε να σκουντάει τη μαμά του και να ωρύεται, εκείνη το έβαλε να κάτσει ίσια με το κεφάλι προς τα πάνω και έβγαλε και ένα κομμάτι τυρί φέτα και του έδωσε για να ισιώσει. ( όχι σα κάτι άλλους που έχουνε στο ντουλαπάκι κρακεράκια και μας το παίζουν έξυπνοι) . Γέλαγα μόνη μου μέχρι να φτάσω σπίτι και παρολίγον να στουκάρω και σε μία νταλίκα και όχι και τίποτα άλλο αλλά από το φρενάρισμα πήγε η καρδιά μου στη κούλουρη ( όπως Κίμων Κουλούρης γυμνός) γιατί είχα και ένα καφέ που θα μου λέρωνε τη ταπετσαρία.

Αν έβαζα ένα τίτλο στη ζωή μου αυτός χωρίς δεύτερη σκέψη θα ήταν σουρεάλ . Έχω υπάρξει πολύ τυχερή. Δεν έχω οικογενειακά προβλήματα, ούτε οικονομικά. Έχω καλή δουλειά χωρίς να προσπαθήσω καθόλου, πραγματικούς φίλους και καλό μεταβολισμό. Το μόνο μου πρόβλημα είναι η φοβία που έχω για το τι μπορεί να γίνει αν όλα αυτά χαθούν. ( για τη δουλειά δε με νοιάζει και πολύ – μπορώ να γίνω παρουσιάστρια τηλεμάρκετινγκ ή να ασχοληθώ με τη φόρτωση – εκφόρτωση κατεψυγμένων ψαριών ) .

Προχθές λοιπόν είχα πάει με τη φίλη μου τη ξανθιά στο ΙΚΕΑ . ( χαζή ξανθιά αν και τώρα δεν αφήσεις ένα μήνυμα στο κειμενάκι μου θα σε κουρέψω). Όταν γυρνάγαμε της άναψε η μηχανή. Σταματάμε στη μέση της Βάρης Κορωπίου. ( κάποιος μας έδωσε την ευχή του και περάσαμε την αττική οδό) , ανοίγουμε το καπό και από μέσα βγήκε καπνός όσος βγαίνει μόνο σε δεκάωρο ρέιβ πάρτυ ινδιάνων με μπάφους. Το ψυγείο ήταν άδειο, περπατήσαμε ένα χιλιόμετρο μέχρι να βρούμε βενζινάδικο, δεν αφήσαμε τον βενζινά να έρθει να μας βοηθήσει ( ακόμα δε ξέρω γιατί ) , το ψυγείο τελικά είχε τρυπήσει , καλέσαμε την οδική βοήθεια να έρθει, τη περιμέναμε μία ώρα, μπήκαμε μέσα στο φορτηγό ( αξιώθηκα να το ζήσω και αυτό) και μέσα σε όλα ξέχασα να αναφέρω ότι είχαμε και ένα τραπεζάκι 1, 20 x 70 το οποίο μετά κόπων και βασάνων προσπαθούσαμε να μεταφέρουμε από αυτοκίνητο σε αυτοκίνητο. Πέρασα πολύ καλά εκείνη την ημέρα. Πραγματικά αν μπορούσα θα το έκανα κάθε μέρα αγαπημένο μου ημερολόγιο. Δε βαρέθηκα ούτε λεπτό. ( έτσι και αλλιώς τα 300 € για το ψυγείο δε τα έδωσα εγώ)

Ο άνωθεν φορτηγατζής ήταν ξανθωπός και θυμήθηκα που στο γυμνάσιο μου άρεσαν οι ξανθοί. Το όνειρο μου ήταν να βρω σκανδιναβό , κάτι σα τον τύπο από τους ace of base ένα πράγμα.. Αργότερα ξεπέρασα αυτά τα ταμπού εφόσον συνειδητοποίησα ότι αυτό που μετράει σε έναν άνθρωπο είναι η μόρφωση, η καλλιέργεια, η κλάση , η προσωπικότητα , η επικοινωνία , το μυαλό και τα κοινά ενδιαφέροντα. Γι αυτό λοιπόν μετά από αυτό όλοι όσοι μου αρέσανε ξέρανε καλό σκουός.

Επίσης αναπολώντας θυμήθηκα ότι μια φορά που ήμουν στη νονά μου, μου είχε δώσει λεφτά για να πάρω 30 φακελάκια γκάρφιλντ ( για τα πουρά τύπου τανίλα που δε θυμούνται μιλάω για τα αυτοκόλλητα που συμπληρώναμε τα άλμπουμ) και από τη χαρά μου πέρασα το δρόμο χωρίς να κοιτάω και έπεσε πάνω μου ένα αυτοκίνητο. ( κόκκινο ίμπιζα ήταν). Εγώ βεβαίως δεν έπαθα τίποτα , ο οδηγός όμως και η μάνα μου που άκουσε το φρενάρισμα γλυτώσανε το εγκεφαλικό στο τσακ. Αφού λοιπόν με πήγανε οικογενειακός στο νοσοκομείο και μου κάνανε ακτινογραφίες μέχρι και στα δάχτυλα των ποδιών και αφού επιβεβαιωθήκανε ότι δεν έχω τίποτα. ( έσκουζα η δόλια ότι δε με είχε χτυπήσει αλλά κανείς δε με άκουγε) εκμεταλλευτικά το γεγονός και μετά μου αγοράσανε άλλα 30 φακελάκια γκάρφιλντ, τη μπάρμπι αμαζόνα, μία ζιπ κιλότ με ασορτί ροζ μπλουζάκι , μία καινούρια κασετίνα και μία κασσέτα της Ευρυδίκης ( « και ένας ζηλιάρης ουρανός να με ρωτάει που ξενυχτάω») .

Τώρα που είπα Ευρυδίκη θυμήθηκα τους sonic youth ( ο συνειρμός αυτός συμβαίνει μόνο σε μένα) που τους ακούγαμε το καλοκαίρι στη Κρήτη που αναμφισβήτητα ήταν οι πιο σουρεάλ διακοπές που θα μπορούσα ποτέ να περάσω όντας μαζί με τρία αδέρφια ( τα δύο από αυτά να τσακώνονται 20 ωρες το εικοσιτετράωρο) , μια κρητικοπούλα , έναν Φουντουκάκη, μια γιαγιά που έλεγε μαντινάδες, μια καμμένη ψιλικαζτού , έναν Κρητικό που ήθελε να μου βρει κοπέλι να με παντρέψει , κοκκινίλες στη πλάτη, ρακί που δε μου αρέσει, ένα γαμημένο τηλέφωνο που δε χτυπούσε, πολύ φαγητό, ένα ψάθινο καπέλο που μου το έπαιρνε ο αέρας , τη γκρίνια μου , μια ατελείωτη ανηφόρα περπάτημα και πολλά πολλά άλλα διασκεδαστηκά.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο είμαι πολύ χαρούμενη. Πρώτον γιατί ένας φίλος μου βρήκε γκόμενα και θα σταματήσει να με παρενοχλεί, δεύτερον γιατί η Ευρυδίκη θα πάει με αυτό το υπέροχο και τεραστίων διαστάσεων τραγούδι κομσί κομσά να εκπροσωπήσει τη Κύπρο, τρίτον γιατί ο Χατζηνικολάου βρήκε δουλειά, τέταρτων γιατί συμμάζεψα το δωμάτιο μου και δεν έχει πια βρακιά και κάλτσες στο πάτωμα , πέμπτων γιατί πήρα το 2 του Κωνσταντίνου Βήτα, έκτων γιατί έβγαλα τα φρύδια μου ίσια , έβδομων γιατί έγραψα ένα cd στην Ελένη και θα της το στείλω, όγδοων γιατί έφτιαξα μακαρόνια και δε κωλύσανε, ένατων γιατί τώρα ακούω το « νιώσε με, σώσε με και ότι θες το προσφέρω» που πολύ μου αρέσει και δέκατων γιατί περνάω καλά βρε αδερφέ και επιτέλους επανήλθα στη παλιά μου και ολ τάιμ κλάσικ κατάσταση. Ποια είναι αυτή?????

Risin' up, back on the street
Did my time, took my chance
Went the distance now I'm back on my feet
Just a man and his will to survive
So many times it happens too fast
You trade your passion for glory
Don't lose your grip on the dreams of the past
You must fight just to keep them alive

It's the eye of the tiger
It`s the thrill of the fight
Rising up to the challenge of our rival
And the last known survivor
Stalks his prey in the night
And he's watching us all
With the eye of the tiger

Face to face, out in the heat
Hangin' tough, stayin' hungry
They stack the odds still we take to the street
For the kill, with the skill to survive

It's the eye of the tiger
It`s the thrill of the fight
Rising up to the challenge of our rival
And the last known survivor
Stalks his prey in the night
And he's watching us all
With the eye of the tiger

Risin' up, straight to the top
Had the guts, got the glory
Went the distance, now I'm not gonna stop
Just a man and his will to survive

It's the eye of the tiger
It's the thrill of the fight
Rising up to the challenge of our rival
And the last known survivor
Stalks his prey in the night
And he's watching us all
With the eye of the tiger

Το παντοτινά δικό σου κολοκύθι.

Σαρακοστιανό μακελειό

2007-02-19T21:44:00.000+02:00

Η ιδέα είναι μια ευγενική χορηγία τους Λεξλούθορ

Κλοπ κλοπ κλοπ,
Ο Θοδωρής ο αρχηγός των καλαμαριών διστακτικά και μουλωχτά άνοιξε το αλουμίνιο της κονσέρβας και ξεπρόβαλε. Ο αέρας της κουζίνας μύριζε ξύδι και την ατμόσφαιρα έπνιγε ένας καπνός από το καμμένο μπουρέκι χταποδιού. Με αργά βήματα κατευθύνθηκε στο ψυγείο και κύλισε στην αγκαλιά της σουπιάς. Την ίδια στιγμή ο μακεδονικός χαλβάς Χαρίτωνας με γεύση βανίλια και κομμάτια στραγαλιού κοιμόταν δίπλα στη ψωμιέρα. Που να φανταζόταν ο καψερός τι γινόταν πίσω από τη πλάτη του.

Την ώρα που τα πλοκάμια του Θοδωρή συγχρονίζονταν υπερεντατικά με τα πλοκάμια της σουπιάς ο Χαρίτωνας ένιωσε μια ξαφνική κρυάδα και ξύπνησε. Άνοιξε τα μάτια του και κατευθύνθηκε προς το καλοριφέρ. Το σοκ που υπέστη ήταν ακαριαίο. Η ζέστη ήταν αφόρητη και το ταχίνι του δεν άντεξε. Σιγά σιγά άρχισε να χάνει τα στραγάλια του και μετά από μισή ώρα είχε λιώσει και είχε χυθεί στα πλακάκια.

Το γεγονός όπως ήταν αναμενόμενο μαθεύτηκε σε όλη τη κουζίνα. Πολλοί το θεώρησαν ως συνηθισμένο, η σουπιά ένιωσε στο πετσί της τη κατακραυγή , ενώ τα μπριζολίδια που ήταν και οι πιο ωραίοι γκόμενοι του χώρου άρχισαν να τη κοιτούν και να φαντασιώνονται μαζί της διάφορα.

Η ντροπή για τους μακεδονικούς χαλβάδες ήταν μεγάλη. Αυτή η ιστορία δε μπορούσε να μείνει έτσι . Έπρεπε να ξεπλυθεί και το μακελειό που θα επικρατούσε το περίμεναν όλοι. Ναι. Θα χυνόταν καυτό λάδι.

Το βράδυ οι χαλβάδες μαζέψανε όλη τους τη κρυμμένη δύναμη και έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο τους. Σκίσανε το σελοφάν τους , βγήκαν έξω και κατευθύνθηκαν προς το ψυγείο. Εντοπίσανε όλες τις ανοιχτές κονσέρβες με τα καλαμαράκια και απλωθήκανε κατά μήκος της χαράδρας. Τα καλαμαράκια σιγά σιγά άρχισαν να νιώθουν δυσφορία και το μάταια προσπαθούσαν να βρουν λίγο αέρα να αναπνεύσουν. Το τέλος τους ήταν αναπόφευκτο.

Ο Θοδωρής όμως ήταν ακόμα ζωντανός….. και το μυαλό του πιο κοφτερό από ποτέ.
Οι χαλβάδες γιόρτασαν τη νίκη τους γλεντώντας όλο το βράδυ. Κάνανε βουτιές στη πισίνα –λεμονόκουπα και τρίβανε τις πλάτες τους για απολέπιση στη κανέλα. Ερωτοτροπούσανε με τα φασολάκια πλακί και θεωρήσανε ότι η υπόθεση είχε λήξει.

Ο Θοδωρής άνοιξε όλες τις υπόλοιπες κονσέρβες με τα καλαμάρια και τους οργάνωσε να κρυφτούν καλά μέσα στο αλεύρι. Κάθισαν ακριβώς δίπλα στο τηγάνι. Το σχέδιο ήταν απλό. Όταν οι χαλβάδες πλησίαζαν θα εκτοξευόντουσαν και θα τους έριχναν μέσα στο τηγάνι.

Οι χαλβάδες αγουροξυπνημένοι και πάντα βαριεστημένοι ετοιμάστηκαν για τη καθιερωμένη συνάντηση με το ξαδερφάκι τους το φυστικοβούτηρο. Κάθισαν στη καφετέρια που ήταν στον αποροφητήρα ( είναι η πιο κλασάτη γιατί έχει ωραία θέα) και τα είπανε για καμία ώρα. Τα καλαμαράκια παρακολουθούσαν κάθε τους λέξη με τους ενσωματωμένους κοριούς που είχανε βάλει πίσω από κάτι ξεχασμένα κόκκινα αυγά που είχαν μείνει από το Πάσχα. Περίμεναν ήσυχα μέχρι να κατέβουν. Τα πάντα ήταν έτοιμα.

Ο μακεδονικός χαλβάς με γεύση ντεκαφεινέ αντιλήφθηκε το κοριό. Δε έπραξε όμως σωστά και φώναξε. Στιγμιαία τα καλαμαράκια πηδήξανε από το αλεύρι, οι χαλβάδες ξεσηκωθήκανε και η πάλη ξεκίνησε. Τηγάνια , κατσαρόλες, κουρτίνες λερώθηκαν. Η σουπιά παρακολουθούσε εκστασιασμένη το σκηνικό και μάταια προσπαθούσε να τους χωρίσει. Ο ταραμάς φοβήθηκε και κρύφτηκε στο πλυντήριο. Το αποτέλεσμα ήταν δραματικά. Τέσσερα καλαμαράκια νεκρά στο τηγάνι ( η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν όσο ξεροψημένα έπρεπε) και δύο χαλβάδες λιωμένοι πάνω στη σατέν κουρτίνα. Ο Θοδωρής ακόμα ζωντανός.

Μετά από αυτό επικράτησε ηρεμία στη κουζίνα. Ώσπου έφτασε η καθαρή Δευτέρα. Ο Θοδωρής σηκώθηκε πιο νωρίς από όλους. Πήγε στο δωμάτιο του παιδιού, πήρε έναν μαρκαδόρο και πριν ξυπνήσουν οι χαλβάδες – περπατώντας στις μύτες των πλακαμιών του- έγραψε κάτι πάνω στο σελοφάν τους.

Ημερομηνία λήξης: 15/10/06

Η μαμά ξεκίνησε να στρώνει το τραπέζι και έριξε μια τελευταία ματιά στις λιχουδιές.
Αμάν ρε Κώστα! Σου έχω πει χίλιες φορές να κοιτάζεις αν έχουν λήξει αυτά που αγοράζεις από το σούπερ μάρκετ.

Οι χαλβάδες το επόμενο πρωί βρέθηκαν νεκροί μέσα στη σκουπιδιάρα.

Πέντε άχρηστες πληροφορίες

2007-02-16T11:46:00.000+02:00

Η μαντάλο με τάγκαρε και δε μπορούσα να αντισταθώ.

1. Όταν ήμουνα μικρή μου άρεσε πολύ η Ευρυδίκη . Έχω όλες της τις κασέτες μέχρι το 95 και ακόμα θυμάμαι όλα τα τραγούδια της απ έξω. Επίσης υπάρχει ηχητικό ντοκουμέντο που τραγουδάω τα γνωστά άσματα « τρελαίνεις τη πυξίδα μου» και «μίσησε με δε με νοιάζει» με περισσή ερμηνευτικότητα και πάθος.
2. Βαριέμαι γρήγορα. Οτιδήποτε σταθερό με κουράζει και οτιδήποτε φαίνεται ως μόνιμο με αγχώνει. Από το να κάθομαι πάνω από μία ώρα σε μία καφετέρια μέχρι το να σκέφτομαι τον εαυτό μου στην ίδια δουλεία για πολλά χρόνια.
3. Είμαι κρυόκωλη και σνομπ όταν γνωρίζω καινούριους ανθρώπους. Πιθανόν να έχω πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου και από εκεί να πηγάζουν όλα αυτά. Κρατάω τα μπόσικα, φοβάμαι μη μου πάρουν τον αέρα και χειρίζομαι τις καταστάσεις με διπλωματία.
4. Έχω πλάκα και αυτοσαρκασμό. Είμαι συνήθως χαρούμενη και πολλές φορές κάνω τον καραγκιόζη για να ελαφρύνω το κλίμα. Είμαι ατσούμπαλη και σίγουρα αν ήμουν αγγλίδα θα έμοιαζα στον μίστερ Μπιν.
5, Έχω ένα σκίουρο που τον λένε Τομπρούλα που αυτή τη στιγμή είναι σε χειμερία νάρκη. Ξυπνάει κάθε 3 μέρες πίνει νερό, τρώει , χέζει και ξανακοιμάται. Του αρέσει να τρώει φυστίκια, μπανάνες , μανταρίνια και καρύδια και στις 25 Μαρτίου γίνεται 2 χρονών

Καταπιέζω τους Satya , Λέξλούθορ , Φάιτ Μπάκ, και Κατωπλαγιά να γράψουν επίσης πέντε άχρηστα πράγματα για εκείνους.

Βαλεντάιζ μι

2007-02-13T23:07:00.000+02:00

Ο Βαγγέλης καθώς ανέβαινε τη βουνοπλαγιά σκόνταψε σε μια κοτρόνα και έγλυψε με τη γλώσσα του το χώμα. Η Χρυσούλα είχε φάει πολύ και είχε πάρει δύναμη, έτσι έτρεχε πολύ πολύ γρήγορα και δεν αντιλήφθηκε τον μπροστινό της που ήταν πεσμένος κάτω. Σφύριζε και κοιτούσε ψηλά όταν έπεσε με φόρα πάνω στο σφρυγιλλό κωλαράκο του Βαγγέλη.

Ο Βάγκος βόξηξε καθώς η μάπα του έπεσε πάνω στα κλαδιά και εκείνη λερώθηκε από τα χώματα που σηκώθηκαν από τη σφοδρή σύγκρουση. Τα βλέμματα τους συναντήθηκαν στιγμιαία και στάθηκαν ακίνητοι και αμίλητοι. Έμελε αυτός τους ο έρωτας να είναι κεραυνοβόλος. Βλέποντας αστράκια ο Βαγγέλης προσπαθούσε μάταια να προσεγγίσει τη μορφονιά αλλά εκείνη προβάλλοντας σθένος και αυτοπειθαρχία αντιστεκόταν. Ήταν πολύ άσπρος για τα γούστα της και ομολογουμένος έμοιαζε και με πρόβατο. Τουρλώθηκε και έφυγε χωρίς να δώσει συνέχεια ενώ ξεστόμισε ένα απλό συγνώμη για την αναστάτωση.

Εκείνος αφού ξεσκόνισε τα πέταλα του και αφού χτένισε και τα μούσια του την κυνήγησε μέχρι τέλους. Μετά από δύο χιλιόμετρα κυνηγητού εκείνη άρχισε να του κάνει τα γλυκά μάτια και να του κουνιέται σαν αυτά τα γκλιν γκλον που κρεμάμε στα παράθυρα. Αν και οι συνθήκες δεν ήταν ιδανικές κάνανε βίαιο , αβυσσαλέο και βρώμικο σεξ με θέα τον πέλαγο. ( η γνωστή φράση επηδιόντουσαν σα τα κρι- κρι δεν είναι καθόλου μα καθόλου τυχαία).

Εκείνη τη στιγμή έπιασε τρελή βρόχα. Ο Βαγγέλης έτρεξε να κρυφτεί μέσα σε μία σπηλιά ενώ η Χρυσούλα δε χωρούσε ο Βάγγος δε σκέφτηκε ούτε για μία στιγμή να κουνήσει το κωλομέρι του για να κάτσει η καημένη. Την άφησε να στέκεται δύο ώρες κάτω από τη βροχή γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα το λαμπερό μαλλί της να γίνει τζίβες. Άρχισε να κλαίει και τότε ο Βαγγέλης πλημμυρισμένος από τύψεις άρχισε να προσπαθεί να τα ξεμπλέξει. Εκείνη καθόταν ήσυχη και τον κοίταζε ενώ χαμηλώνοντας το βλέμμα χασκογέλαγε κρυφά.

Μετά από πέντε ώρες και όταν πια είχε νυχτώσει το μαλλί της Χρυσούλας ήταν πιο λαμπερό και πιο ζωντανό από ποτέ. Τότε ο Βαγγέλης έσκυψε να τρίψει τη μουσούδα του στη δικιά της. Εκείνη του γύρισε τη πλάτη χωρίς δεύτερη σκέψη και περπατώντας με γρήγορα και χοροπηδηχτά περίμενε να ακούσει τη κουδούνα του από πίσω της.

Ένιωσε πιο ηλίθιος από ποτέ. Οι δρόμοι τους χωρίστηκαν και όταν κάθε τόσο συναντιόντουσαν στο κοπάδι δεν ανταλλάσανε καμία ματιά.

Το κοριτσάκι καθότανε στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και είχε αρχίσει να νυστάζει. Ο μπαμπάς και η μαμά της μιλάγανε ασταμάτητα και κοιτάγανε τα αξιοθέατα του χωριού. Εκείνο μύριζε τα τριαντάφυλλα που είχε κόψει από τον κήπο της γιαγιάς. Μετά τη στροφή ακούει κάτι περίεργα καμπανάκια. Λέει στο μπαμπά της να σταματήσει γιατί θέλει να κατουρήσει. Κάθεται πίσω από το θάμνο και κατεβάζει το παντελονάκι της. Ξαφνικά ένα κατσικάκι τη πλησιάζει. Του κρεμάει ένα τριαντάφυλλο δίπλα στη κουδούνα. « Θα σε λέω Βαγγέλη». « Χρόνια πολλά Βαγγέλη!»

Storming

2007-02-09T10:35:00.000+02:00

Χρονοβατώ ανάμεσα σε εκείνο το αγόρι και στο σημερινό μου αδιέξοδο. Κλείνομαι όλο και πιο πολύ στο διθυραμβικό μου τίποτα και αγωνιώ για τις μοναχικές μου ιδιότητες.
Η μηδαμινή μου δύναμη κάνει τα χέρια μου να τρέμουν όταν αποφασίζω να ξυριστώ. Ναι. Κάποια βράδια, καμιά φορά, ξυρίζομαι. Στέκομαι για λεπτά όρθιος στον καθρέπτη και κοιτάω τα γένια μου να μου φωνάζουν ότι με σιχαίνονται. Και τότε τα κόβω. Σαν να εκδικούμαι τη φύση μου για την βαρετή μου συνέχεια.
Για δευτερόλεπτα το πρόσωπο μου καθαρίζει, μαζί και το αίμα μου. Το αίμα μου που αποσυνθέτω κάθε μέρα περισσότερο σα να θέλω να το κάνω να σταματήσει να κυλάει.
Ύστερα τραβάω μαλακία για να νιώσω πως είναι η ηδονή του να κάνεις κάτι ολομόναχος. Και συνειδητοποιώ ότι η ολοκλήρωση είναι κάτι που με αφήνει παγερά αδιάφορο σε όλα της τα παραλληλεπίπεδα. Υποψιάζομαι πως το αύριο μου είναι μισό , όπως μισά φαίνονται τα χύσια μου όταν καταλήγουν στο ζαχαρί πλακάκι με τα λουλούδια.
Και τότε σκέφτομαι λουλούδια… λουλούδια που με σπρώχνουν να θυμάμαι πως κάποτε είχα όνειρα και λέξεις που μπορούσα να πω. Κάποτε είχα και εκείνη που της έγραφα γράμματα. Ήταν όμορφη με μία καστανή κοτσίδα και κάτι δυνατά πόδια που με κλείνανε μέσα τους. Τώρα έχω τους τέσσερις τοίχους δικούς μου που δείχνουν να με προστατεύουν καθώς με ενσωματώνουν στα τούβλα τους όλο και πιο βαθιά. Ο ζουρλομανδύας μου με περιμένει ακούνητος στη πλάτη της καρέκλας και βλέπω τη ζωή μου να απομακρύνεται όλο και περισσότερο.
Κοιμάμαι το πρωί όταν βλέπω τους καθημερινούς ανθρώπους να πηγαίνουν στη δουλειά τους. Και το βράδυ ξυπνάω και ταξιδεύω στη χώρα μου ενώ μαζεύω από το τραπέζι τη ζάχαρη που έχω διασκορπίσει. Ο καπνός μου με ζαλίζει και με γυρίζει σε στιγμές που μέχρι πρότινος ήταν δίπλα μου και μία μία τις απομάκρυνα διεξοδικά.
Δε θέλω τίποτα. Δε μπορώ να καταφέρω τίποτα. Ρίχνω το κεφάλι στη λεκάνη μου. Ανεβάζω τα πόδια μου ψηλά. Θεέ μου, κάνε να ξυπνήσω και να είμαι ένας άλλος.

Φιστικοπόλεμος

2007-02-01T20:50:00.000+02:00

-Είσαι σήμερα να πάμε για περπάτημα? Και μετά να φάμε φιστίκια και να πετάμε τα τσόφλια κάτω.
-Αφού δε τρως φιστίκια ρε χαζό.
-Τρώω!
-Δε τρως. Δε σε έχω δει ποτέ.
-Ψέματα σου έχω πει. Μου αρέσουν πολύ τα φιστίκια. Τα κρύβω στο μαξιλάρι μου και τα τρώω το βράδυ.
-Και γιατί δε μου το είχες πει τόσο καιρό?
-Να, γιατί ντρεπόμουνα.
-Εμένα?
-Ναι εσένα.
-Μα δεν είναι τόσο κακό.
-Δεν ήξερα πως θα το πάρεις.
-Βασικά το είχα καταλάβει.
-Από πού?
-Ένα πρωί είδα ένα πρασινωπό τσόφλι στο δόντι σου.
-Και γιατί δε μου το είπες?
-Γιατί δεν ήθελα να σε φέρω σε δύσκολη θέση.
-Μόλις με έφερες.
-Συγνώμη.
-Τουλάχιστον τώρα μπορώ να τρώω μπροστά σου.
-Τουλάχιστον τώρα μπορείς να τρως μπροστά μου.
-Έλα! Έλα! πάμε να φάμε.
-Εεεε τι κάνεις εκεί?
-Ψάχνω τις τσέπες σου. Έλα ρε. Δώστα μου!
-Μα δεν έχω μαζί μου σήμερα φιστίκια.

Dental insurance

2007-01-24T07:56:00.000+02:00

Αγαπητό ημερολόγιο,

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι έχω πρηστεί. Έχω πρηστεί τόσο πολύ που έχουν αρχίσει και σκάνε οι γωνίες μου. Συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι και τόσο καλά από την ορθογραφία μου. Προ ολίγου έγραψα τη λέξη συνειδητοποίησα σωστά με τη πρώτη. Πάταγα τον διορθωτήρα στο word και δε μου έβγαζε τη κόκκινη γραμμή. Και εγώ όταν δε βλέπω κόκκινες γραμμές αγχώνομαι. Τελικά δεν είμαι και τόσο άσχημα. Μόλις μου βγήκε η κόκκινη γραμμή στο αγχώνομαι. Οκ. Όλα καλά.

Εχθές αγαπημένο μου ημερολόγιο καθώς γύρναγα από τη δουλεία έβαλα στο ραδιόφωνο την εκκλησία της Ελλάδος για να ισιώσω. Αυτό το σύμπλεγμα το έπαθα μόλις συνειδητοποίησα ότι είμαι 23 ( πάλι λάθος το έγραψα, yeahhhhhhhhhhh) και ότι στα καλά του καθουμένου και χωρίς να το πάρω χαμπάρι έχω καταλήξει να δουλεύω 10 ώρες την ημέρα. Και μετά θυμήθηκα ότι εγώ όταν ήμουνα μικρή και τριανταφυλλένια και όχι μια κολοκύθα ήθελα να γίνω ακροβατίνα σε τσίρκο. Άλλα τελικά δεν έγινα. Και γι’ αυτό δε φταίει το ότι είμαι αθεράπευτα ατσούμπαλη αλλά το ότι δε δέχομαι να είμαι σε ένα τροχόσπιτο με 3 ελέφαντες και 10 εξωτικούς παπαγάλους. Με τις μαϊμούδες δεν έχω πρόβλημα, τις αγαπώ.

Μετά αγαπημένο μου ημερολόγιο κοίταξα στο κοντέρ του αυτοκινήτου και είδα ότι έκανα σε 3 μέρες 300 χιλιόμετρα μέσα στην Αθήνα χωρίς συγκεκριμένο λόγο και ανακάλυψα ότι ή είμαι βαρεμένη ή ότι ο Σουμάχερ είναι πολύ τυχερός που το οδηγητικό μου ταλέντο πήγε χαράμι. ( Ρε παιδιά στο Σουμάχερ βγάζει κόκκινη γραμμή- τι άχρηστο εργαλείο είναι αυτό?)

Μετά θυμήθηκα ότι όταν πήγαινα Τρίτη γυμνασίου με είχε πιάσει μια μανία με τα δόντια μου και τα έπλενα επτά φορές την ημέρα. Είχαν γίνει τόσο άσπρα που άνετα ο Αρναούτογλου ( καλή του ώρα) θα μπορούσε να με χρησιμοποιήσει για τη διαφήμιση του Αριέλ. Η επιπτώσεις της τότε μανίας μου είναι ορατές σήμερα σε αυτούς που με κοιτάνε στα δόντια και όχι στο βυζί ( τσα πρου καλέ μου γαιδαράκο) αφού λείπουν κανά δυο εκατοστά σμάλτο.

Και μετά από όλα αυτά πήγα στο σούπερ μάρκετ και πήρα ένα κουτί σοκολατάκια 200 γραμμάρια και το έφαγα σταδιακά μέσα σε δύο ώρες. Για να ξεπεράσω τις τύψεις μου και τις 1200 θερμίδες που πήρα έπιασα το μαλλί κοτσίδα και πήγα για τζόκιν αλλά στα 5 λεπτά σταμάτησα για τσιγάρο και μετά είπα να γυρίσω με το τραμ καλύτερα μη με πιάσει και ο τετρακέφαλος. ( έχω τέσσερις κέφαλους στα πόδια γι’ αυτό μου λείπει ένας κέφαλος από κάπου αλλού).

Όλη αυτή η ανασκόπηση με έκανε να θυμηθώ το πρώτο μου έρωτα. Κολοκύθι ετών 6. Αλέξανδρος ετών 13. Ο Αλέξανδρος σήμερα είναι 30 χρονών, παθολόγος και αδερφή. Όχι, όχι δε θέλω να με πάρει από κάτω αυτή μου η επιλογή για τη μετέπειτα πορεία που θα έχω.
Στην ίδια ηλικία χτύπησα τζακ ποτ όταν στη παιδική χαρά κόντεψα να πλακώσω ένα κοριτσάκι στο ξύλο επειδή είχε ένα ίδιο κουβαδάκι με το δικό μου και νόμιζα ότι μου το είχε κλέψει. Δε φταίω εγώ αγαπημένο μου ημερολόγιο, φταίει ο μπαμπάς μου που μου πήρε τόσο ωραίο κουβαδάκι.

Για να ξεπεράσω όλα αυτά είδα για εξηκοστή όγδοη φορά το trainspotting για να στανιάρω και αγάπησα ακόμα περισσότερο τον Spud , ενώ μετά από όλααα αυτά πήρα τηλέφωνο τον φίλο μου τον Αντώνη και τον άκουγα να μου λέει ιστορίες για τα μωράκια του. Το πιο χαλαρωτικό πράγμα στον κόσμο είναι να συμβουλεύεις έναν φίλο σου για το πια γκόμενα θα ήταν καλό να διαλέξει. Κάπου , κάπως , κάποτε κάποια καριόλα σα και μένα θα έκανε την ίδια δουλεία παίζοντας με το δικό μου κεφάλι.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο τώρα σε αφήνω να πάω για ύπνο γιατί αύριο είναι μια πολύ δύσκολη μέρα. Θα τα πούμε αύριο εκτός και αν κλεφτώ με τον Κούρδο που μου καθαρίζει κάθε μέρα το τζάμι στα φανάρια. Σε αγαπώ.

Το παντοτινά δικό σου κολοκύθι

ΥΓ:Μετά από πιέσεις και συνεχόμενες απειλές που δέχθηκα έχω να ομολογήσω χωρίς φόβο και πάθος ότι: Η Satya παρέα με τους 23 θα ξεδιπλώσουν το μουσικό τους ταλέντο στις 4 και 11 Φεβρουαρίου και ώρα Ελλάδος 21.30 στο Βlue cafe (Πατησιων 99 & Χαμιλτον). Εκεί θα παρακολουθήσετε ένα φαντασμαγορικό πρόγραμμα το οποίο θα συμπεριλαμβάνει και στοιχεία σόου, ταχυδαχτυλουργικά και πολλά άλλα. Το κολοκύθι θα βρίσκεται εκεί αν και εφόσον δε κλεφτεί με τον από πάνω κούρδο.
Υγ: Σόνια πέσε το παρά.

Κλεοπάτρα γιαλαντζί

2007-01-15T23:26:00.000+02:00

Ε ψιτ, εσύ παλικάρι. Εσύ που το παίζεις έξυπνος, έχεις προσπαθήσει ποτέ να τραβήξεις μια ολόισια μαύρη γραμμή πάνω από το βλέφαρο σου? Μη μου μιλάς εμένα λοιπόν για δυσκολίες γιατί είμαι και ευέξαπτη και τα παίρνω εύκολα.

Ξεκινάει τη μέρα της με δημητριακά -23% για να χάσει από το δεξί της χοιρομέρι τα κιλά των γιορτών. Τυλίγει το πολύχρωμο κασκόλ της 2 φορές με τις άκρες να κρέμονται πίσω ( πάντα έτσι το κάνει) , αφήνει άλυτα τα μποτάκια της και στις σκάλες σκίζει πάλι το καλσόν της με το φαγωμένο της νύχι.

- Έλα ρε κοπελιά. Που χάθηκες?
- Που να χάθηκα μωρέ. Με πήρανε φαντάρο στο Κιλκίς.
- Πουλάμε και πνεύμα?
- Άμα τα οικονομήσω καλά το πουλάω και αυτό.
- Θες να μου πεις κάτι?
- Ναι.
- Τι?
- Άντε γαμήσου.
- Τώρα το λες?
- Τώρα μπορώ.

Σήμερα δε θα τρακάρει γιατί έχει και καινούριο επεισόδιο singles και δε πρέπει να το χάσει. Αφήνει ίσα ίσα μια χαραμάδα ανοιχτή για να βγαίνει ο καπνός και περιμένει στη κίνηση να πάθει την αποπληξία της. Βγάζει το χτενάκι , ισιώνει τις μαύρες της αφέλειες και με χειρουργική ακρίβεια γυρίζει τις άκρες προς τα μέσα.

Ε ψιτ, εσύ κοπελιά. Εσύ που ισιώνεις το φρατζάκι, έχεις προσπαθήσει ποτέ να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις μόνη σου? Μη μου μιλάς εμένα λοιπόν για τιμές εισιτηρίων γιατί όταν εσύ πήγαινες εγώ ερχόμουνα.

Η ώρα περνάει γρήγορα. Πολύ γρήγορα και σχεδόν ευχάριστα.

Θα χτυπηθεί στο ρυθμό της μουσικής μέσα στο αυτοκίνητο ενώ θα τσιμπάει και λίγο από την ίον αμυγδάλου που έχει στο διπλανό κάθισμα. Το υπόλοιπο κομμάτι θα το ξεχάσει εκεί και το επόμενο πρωί θα το βρει λιωμένο να έχει λερώσει τη ταπετσαρία.

- Είμαι ηλίθια.
- Είσαι.
- Έτσι απλά το λες?
- Ε αφού είσαι.
- Και εσύ είσαι ο άλλος μου εαυτός. Πρέπει να με πείσεις για το αντίθετο.
- Σόρυ γλυκιά μου. Έδωσα 10 ευρώ σε ένα γυφτάκι που έπαιζε φυσαρμόνικα. Δεν έχω άλλη καλοσύνη για σήμερα.

Δίνει τα δέκα ευρώ τα οποία έχει μετανιώσει την ίδια στιγμή. Σκέφτεται να πάει να πλακώσει το γυφτάκι στα μπουνίδια και να τα πάρει πίσω άλλα έχει βάψει κόκκινο το νύχι και θα χαλάσει.

- Πάμε να φάμε σήμερα έξω?
- Δε μπορώ σήμερα. Έχω να μιλήσω για την επίθεση στην αμερικάνικη πρεσβεία με τα συντρόφια – αδέρφια.
- Μα καλά εσύ δεν αγόρασες προχθές παπούτσια 300 ευρώ?
- Ναι ρε τι θες τώρα? Είμαι εναλλακτική εγώ .

Κοιτάζεται στον καθρέφτη και κεντράρει στα σκούρα μάτια της. Έχω ωραία μάτια τελικά, σκέφτεται.

- Στο είχα πει ότι έχεις ωραία μάτια και δε με πίστευες.

Απλώνει τα πόδια της στον καναπέ και σκέφτεται τι θέλει να κάνει αύριο. «Θα βουτήξω μια ψαρόβαρκα , θα πάω με πανί μέχρι το ξερονήσι απέναντι και μετά θα κάτσω εκεί να φουσκώνω μπαλόνια, να ταΐζω τους γλάρους και να κάνω πατίνια.»

- Α τελικά είσαι όντως ηλίθια.
- Γιατί το λες αυτό?
- Πως θα κάνεις πατίνια στο ξερονήσι?
- Θα κάνω.
- Θα φας τα μούτρα σου.
- Ας τα φάω.

Σκέφτεται το χρόνο που της γελάει σα μωρό ( συγνώμη , δε μπορούσα να βρω κάτι πιο πρωτότυπο) και κάνει ασκήσεις ενδυνάμωσης του είναι από αυτές που γράφουν στα περιοδικά.

- Έλα ρε κοπελιά. Που χάθηκες?
- Που να χάθηκα μωρέ. Με πήρανε φαντάρο στο Κιλκίς.
- Πουλάμε και πνεύμα?
- Άμα τα οικονομήσω καλά το πουλάω και αυτό.
- Θες να μου πεις κάτι?
- Ναι.
- Τι?
- Σε θέλω.
- Τώρα το λες?
- Τώρα μπορώ.

Ο καιρός βροχερός , η αφέλεια στη θέση της. τα όνειρα της διατεταγμένα , η αναπνοή σταθερή και ο χτύπος της καρδιάς μόνιμα έντονος. Βγαίνει από το αυτοκίνητο και με μία βίαιη κίνηση κλείνει τη πόρτα. Χαϊδεύει το αδέσποτο και καταλαβαίνει ότι ένα πετραδάκι έχει μπει στο παπούτσι της. Ακουμπάει τον αγκώνα της στο κορμό του δέντρου και το βγάζει. Η βροχή αρχίζει να πέφτει και το χώμα να μυρίζει. Αφήνετε στη βροχή ενώ το σώμα της αγκαλιάζεται από τον κορμό. Αφότου η απόλαυση φτάνει στο τέλος κάνει να φύγει και βρίσκει μια αντίσταση. Οδηγεί το χέρι της στα μαλλιά.

Ε ψιτ, εσύ παλικάρι. Εσύ που το παίζεις έξυπνος, έχεις προσπαθήσει ποτέ να βγάλεις τσίχλα από τα μαλλιά? Μη μου μιλάς λοιπόν εμένα για πληρωμές γιατί εγώ πρόλαβα τουλάχιστον να απολαύσω.

Υγ: Εδώ δε θα βάλω τραγούδι. Αν έβαζα όμως θα έβαζα αυτό.

Sound of silence- Simon and Garfunkel

Hello darkness, my old friend,
I've come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone,
'Neath the halo of a street lamp,
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence.

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more.
People talking without speaking,
People hearing without listening,
People writing songs that voices never share
And no one dared
Disturb the sound of silence.

"Fools" said I, "You do not know
Silence like a cancer grows.
Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you."
But my words like silent raindrops fell,
And echoed
In the wells of silence.

And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning,
In the words that it was forming.
And the sign said, the words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls.
And whisper'd in the sounds of silence."

Tu Es Partout

2007-01-03T10:06:00.000+02:00

Nous nous aimions bien tendrement
Comme s'aiment tous les amants
Et puis un jour tu m'as quittee
Depuis je suis desesperee
Je te vois partout dans le ciel
Je te vois partout sur la terre
Tu es ma joie et mon soleil
Ma nuit, mes jours, mes aubes claires

Tu es partout car tu es dans mon coeur
Tu es partout car tu es mon bonheur
Toutes les choses qui sont autour de moi
Meme la vie ne represente que toi
Des fois je reve que je suis dans tes bras
Et qu'a l'oreille tu me parles tout bas
Tu dis des choses qui font fermer les yeux
Et moi je trouve ca merveilleux

Peut-etre un jour tu reviendras
Je sais que mon coeur t'attendras
Tu ne pourras pas oublier
Les jours que nous avons passes
Mes yeux te cherchent sans arret
Ecoute bien mon coeur t'appelle
Nous pourrons si bien nous aimer
Tu verras la vie sera belle...

Tu es partout car tu es dans mon coeur
Tu es partout car tu es mon bonheur
Toutes les choses qui sont autour de moi
Meme la vie ne represente que toi
Des fois je reve que je suis dans tes bras
Et qu'a l'oreille tu me parles tout bas
Tu dis des choses qui font fermer les yeux
Et moi je trouve ca merveilleux...

(Edith Piaf )

Γαϊδουρόκομπος

2006-12-27T00:09:00.000+02:00

Καθόμαστε όλοι μαζί στο καταπράσινο χαλί μας και μαζί με όλο μας το χάλι απολαμβάνουμε τη κρυστάλλινη βροχή που πέφτει βίαια στα πρόσωπα μας. Γύρω μας ξεραμένα κοτσάνια ενωμένα με σβηστά πρόσωπα που ηθελημένα προσπερνάμε.

Νυσταγμένη προσπαθώ να σηκωθώ γκρινιάζοντας για τη δύσκολη μέρα που ξημερώνει και η διπλανή μου βάζει λιπ γκλος για να τονίσει την υπαρξιακή της ανησυχία. Μικρά , τοσοδούλικα φυλλαράκια τρεμοπαίζουν στο αεράκι και στέκονται τέλεια , στημένα στα σγουρά μαλλιά ενώ εκείνος δεν έχει έρθει ακόμα κοντά αψηφώντας τις προσκλήσεις μου.

Τα αγγούρια έρχονται κατά πάνω μας ενώ μας περιγελούν συνθηματικά και μας κάνουν να αισθανόμαστε τσιμπήματα στο στήθος για τις χαμένες μας προκλήσεις. Και εκεί που καθόμαστε δροσεροί και αγέρωχοι παίζοντας στο μυαλό μας μαντολίνο έρχεται ο κύριος Στάθης με το δρεπάνι να μας κόψει για να μας κάνει σουφλέ για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι δίπλα στη μισόκιλι φίλη μου τη γαλοπούλα.

Λαχανιάζω μόνο στη σκέψη και θέλω να το βάλω στα πόδια αλλά με κόβει το λάστιχο από το καινούριο μου βρακί και κάθομαι στα αυγά μου για να μη δώσω κίνητρο. Δίπλα ακούγεται ο κύριος σπουργίτης που διαχωρίζει τα ψίχουλα του και τρώει μόνο το κανναβούρι σα μεταλλαγμένο φούξια καναρίνι.

Κρύβομαι πίσω από τον τόφαλο τον κύριο αγκινάρο και κοιτάω τον συννεφιασμένο ουρανό που μου κλείνει το μάτι. Η κύριος Στάθης κατά λάθος πατάει τα σκατά ενώ τραγουδάει με το μπάνικο αλέγκρο του στιλ….

Let me find you a filly for your proud stallion seed
to keep the old line going.
And we'll stand you abreast at the back of the woods
behind the young trees growing
To hide you from eyes that mock at your girth,
you're eighteen hands at the shoulder

And one day when the oil barons have all dripped dry
and the nights are seen to draw colder
They'll beg for your strength, your gentle power
your noble grace and your bearing
And you'll strain once again to the sound of the gulls
in the wake of the deep plough, sharing.

Heavy Horses move the land under me
Behind the plough gliding, slipping and sliding free
Now you're down to the few
And there's no work to do
The tractor's on its way.
(heavy horses – jethro tull)

Ο από πίσω το παίζει Κινέζος και όλοι μαζί ρίχνουμε όλο το φταίξιμο στο σκιάχτρο που δε κατάφερε να τρομάξει τη κυρία περιστέρα. Όου λόρντ , χέλπ ας γουιθ δις φάκινγ σιτουέσιον.

Καθώς κάθονται και κόβονται ένας ένας, τα χάπατα, εγώ κρύβομαι όλο και πιο βαθιά στο χώμα και πασαλείβομαι για να νιώσω και τη χαρά του τσαλακώματος. Τα παιδιά μου φωνάζουν ,ενώ τους φαντάζομαι λαχταριστούς να πλατσουρίζουν στο ζουμί τους. Ευχαριστιέμαι που έμαθα να ξεχωρίζω τις ιδιοσυγκρασίες και κατέρριψα όλες τις προβλέψεις μου.

Ανακουφίζομαι καθώς βλέπω τον κύριο Στάθη να απομακρύνεται και χαλαρώνω περιμένοντας. Και εκεί που κουνιέμαι για να βολευτώ λίγο καλύτερα και να απολαύσω επιτέλους αυτή τη γαμημένη μοναχική στιγμή ακούω βήματα από πίσω μου. Έρχεται και κάθεται ακριβώς από πάνω μου. Αι στο διάολο γλυκέ γαιδαράκο, πάνω μου βρήκες να κάνεις την ανάγκη σου?

Πετάει ο γάιδαρος?

Πετάει, πετάει!

Συν 1

2006-12-11T00:04:00.000+02:00

Πάλι ξεπέρασα τα ντεσιμπέλ μου. Κουκουλώνομαι κάτω από δίχτυα τρύπια κρατώντας πάντα το καλύτερο για το τέλος. Οι αντιστάσεις έχουν μπλοκάρει καθώς η είσοδος φρακάρεται με μονωτικό υλικό. Καλυμμένη πίσω από ισορροπίες, αντικρούω τον ακροβάτη μου που κάνει καραγκιοζιλίκια για να βγάλει το μεροκάματο και κάπου εκεί ξυπνάει το ξωτικό που μου λέει έλα λίγο ακόμα, λίγο ακόμα.

Είναι φορές όταν περπατάω που νιώθω ένα άγγιγμα δίπλα μου ξεχωριστό από όλα τα υπόλοιπα, που με κάνει να πιστεύω ότι το πιο όμορφο χέρι είναι αυτό που θα εφάπτεται τέλεια στο μπράτσο μου όταν πια αυτό θα έχει ωριμάσει. Σα τακούνι που σκαλώνει ανάμεσα στις πέτρες και στιγμιαία εύχεται να ήταν σπορτέξ με πολύχρωμα σχέδια.

Μετά κάθομαι και μετράω τα δικά μου πράγματα ένα ένα .Και προσπερνάω με περίτεχνο τρόπο τα δώρα και τις μυστικές συμφωνίες που έχω κάνει όπως ένας νονός της νύχτας τρώει καλαμπόκι σα παιδί στα σκοτεινά δρομάκια. Ύστερα, μην έχοντας το θάρρος να ορμίσω βουτάω πάλι τη μύτη μου στη ζάχαρη του κουραμπιέ για να στάξει η γεύση μέχρι το στόμα μου. Και τότε θυμάμαι τον καιρό που είχα ξεβάψει. Ήμουν άοσμη και άγευστη κοιτάζοντας σαστισμένη τον τροχό να κάνει τη δουλειά του.

Και σταθεροποιώ το βλέμμα μου που ποτέ δε με έχει προδώσει και ψάχνω χέρια. Και θέλω να κάνω τα χέρια δικά μου αυτή τη φορά χωρίς να εξηγήσω τους σκοπούς μου. Και να μπλεχτούν τα δάχτυλα και όλα μαζί να με κινήσουν σε ρυθμούς που μόνο διαφορετικά πόδια από τα δικά μου μπορούν να εμπνευστούν.

Ποτέ δε μου έλειψε η σταθερότητα γι αυτό πάντα την απομάκρυνα σα να ήταν ο χειρότερος εχθρός μου. Η εφευρετικότητα μου έβρισκε δικούς της τρόπους να περνάω καλά και χωρίς αυτή. Πίσω από την ασφάλεια μου έπαιζα μόνο με τα αεροπλάνα που ήθελα σα σπαστικό κωλόπαιδο που δε τρώει το φαΐ του.

Η συγκαλυμμένη επιφάνεια μου γυαλίζεται ρουθουνίζοντας λέξεις που ακούει καιρό τώρα και ταξινομεί τα χρονικά μου περιθώρια με περισσή ελαστικότητα περιμένοντας το κάτι μοναδικό.

Διακρίνω τις φλόγες που έρχονται κατά πάνω μου και χαμογελάω ξέροντας πια ότι θα με επαναφέρουν στη θερμοκρασία στην οποία έχω μάθει να ζω και γεμίζω όλη μου την αυταπάτη με νότες για να τις υποδεχτώ γεμάτη εκπλήξεις και να απολαύσω το τσουρούφλισμα μέχρι το τέλος. Γιατί έτσι ξέρω, έτσι έχω μάθει.

Τα αγαπάω τα λάθη μου. Τα αγαπάω τόσο πολύ που τα κάνω ξανά και ξανά. Αναθεωρώ σήμερα, μόνο για σήμερα μετρώντας τα ένα ένα και μετά θα γίνω πάλι μόνιμη κάτοικος του εαυτού μου για να βρω και τα υπόλοιπα. Και εκεί που λέω ότι κάτι έμαθα, πάλι μου λαμπυρίζουνε πράγματα και τρέχω προς τα εκεί. Αλλά πια με ξέρω καλά και δε σκοτίζομαι. Όσο βλέπω αντικείμενα που γυαλίζουνε, εγώ θα πέφτω με τα μούτρα.

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
Άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός.

Ηθικοπλάστικ

2006-12-04T00:09:00.000+02:00

Γεμίζει διστακτικά το ποτήρι με κόκκινο κρασί. Οδηγεί τα βήματα του στην σκουριασμένη , σιδερένια σκάλα. Ανεβαίνει στο πατάρι και κατεβάζει το παλιό κουτί. Ακουμπάει το ποτήρι στο πάτωμα και αφήνει αναπαυτικά το σώμα του στη μπεζ μοκέτα.

Το σχέδιο είναι έτοιμο σκεφτόταν καθώς φορούσε τις πράσινες μπότες του . Χαχ ο καημένος ο κηπουρός δεν έχει και πολλές ελπίδες. Έσυρε τα βήματα του στον καφέ δρόμο και οδηγώντας την άμαξα έφτασε στο καταπράσινο λιβάδι. Μέτρησε τις μαργαρίτες μία μία. Είναι τόσες πολλές! Στο μυαλό του είχε μόνο εκείνη. Είναι όμορφη. Τόσο όμορφη.

Ο δείκτης του ρολογιού τρέχει με μανία. Ακόμα πιο γρήγορα και από τα άλογα του. Έχει μαζί του το σπαθί. Του το είχε πουλήσει ένας γυρολόγος που για ένα διάστημα είχε προσλάβει στο παλάτι για αποθηκάριο. Τα μάτια του τώρα είχαν μια ανίκητη λάμψη. Τέτοια λάμψη που μόνο στα μάτια του νικητή μπορείς να δεις. Έφτασε μετά από πέντε λεπτά. Τα ειρωνικά τους χαμόγελα συναντήθηκαν δίνοντας έναν αδίστακτο χαιρετισμό. Η διαδικασία ξεκίνησε αμέσως , δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο. Το όπλο εκπυρσοκρότησε και σε δέκα λεπτά ο κηπουρός έπεφτε στο χώμα νεκρός. Νίκησε.

Πίνει μια γουλιά από το κρασί ενώ κλείνει τη τηλεόραση. Φαίνεται να τον ενοχλεί.

Κάθεται στη λίμνη και κοιτάει την αντανάκλαση του προσώπου του. Πόσο λίγο τη ξέρει τελικά. Έχει ακούσει τόσο για αυτή. Άσχημα, σχεδόν αποκρουστικά. Και όμως μόλις σκότωσε έναν άνθρωπο για να τη κάνει δική του. Έχει τη χειρότερη φήμη στο χωριό. Γυρνάει τα βράδια με τους ψαράδες ενώ το ξημέρωμα τη βρίσκει με μισοσκισμένο φόρεμα να περπατάει ξυπόλητη στα σκοτεινά δρομάκια. Οι άντρες τη φαντάζονται γυμνή στο κρεβάτι τους. Οι γυναίκες τη φθονούν. Είναι στο χωριό εδώ και δύο μήνες. Συμμετέχει σε έναν περιπλανώμενο θίασο που γυρίζει όλη τη χώρα. Είναι όλοι τους αλήτες και κακοντυμένοι. Μαζεύονται τις Κυριακές μετά τη παράσταση και μεθάνε ενώ η διασκέδαση τους συνεχίζεται χορεύοντας παραδοσιακούς χορούς.

Γυρνάει στο παλάτι του και κλείνεται στη κρεβατοκάμαρα. Σκέφτεται τη στιγμή που την πρωτοαντίκρισε. Τότε που τη θαύμασε ενώ χόρευε και τραγουδούσε πάνω στη ξύλινη σκηνή. Αμέσως κατάλαβε ότι την ήθελε δικιά του. Από τότε κάθε Πέμπτη και Σάββατο πήγαινε και την έβρισκε. Κάνανε έρωτα στα παρασκήνια ανάμεσα στις κούτες και τα ρούχα του βεστιαρίου. Ήθελε να τη κρατήσει για πάντα κοντά του αλλά το μυαλό του δε μπορούσε να σκεφτεί έναν εύκολο τρόπο. Τα βράδια γυρνούσε πάντα πίσω. Οι φρουροί ανοίγανε τα βαριά, σιδερένια κάγκελα και το πρωί τον έβρισκε να πίνει τσάι μαζί με τη βασίλισσα του στον καταπράσινο κήπο.

Πως περνάει η ώρα έτσι σκέφτεται. Πιάστηκε. Καθώς μεταφέρει το βάρος του στον αριστερό του γοφό ρίχνει το ποτήρι που αφήνει το χρώμα του πάνω στη μοκέτα. Βρέχει το πανί και αρχίζει να τρίβει με μανία . Ο λεκές απλώνεται ξεθωριάζοντας. Γαμώτο. Ήταν πανάκριβο.

Σήμερα είναι η γιορτή του σταφυλιού. Βάζει την επίσημη κάπα του και αναχωρεί. Οι ετοιμασίες έχουν αρχίσει από το προηγούμενο βράδι. Οι κάτοικοι τον καλωσορίζουν με φωνές και τραγούδια. Αναζωογονείται καθώς εκλαμβάνει την απόλυτη αναγνώριση και τον ολοκληρωτικό θαυμασμό. Μοιράζει ο ίδιος τα καθιερωμένα πουγκιά στους φτωχούς. Βλέπει τα ταλαιπωρημένα πρόσωπα τους να εμπλουτίζονται με ευγνωμοσύνη. Λίγο πριν είχε αποκεφαλίσει δύο πρώην ρακένδυτους υπηκόους του. Το πλήθος παραλύει. Τα ποτήρια γεμίζουν, τα βλέμματα πετάνε σπίθες , καλάθια γεμάτα λιχουδιές και χοροί που αφήνουν τις αισθήσεις ελεύθερες.

Το τηλέφωνο χτυπάει επίμονα. Το αγνοεί καθώς βυθίζει το κορμί του όλο και περισσότερο. Κοιτάζει τα χέρια του. Το πράσινο πλαστικό έχει ξεβάψει πάνω τους.

Μη κλαις μικρή μου κουκλίτσα της έλεγε ενώ εκείνη έπεφτε ημίγυμνη στον χαρακωμένο δρόμο. Τη μάζεψε στοργικά στη παλάμη του και την έκλεισε σφικτά. Τόσο σφικτά που τα ιδρωμένα του χέρια δεν άντεχαν άλλο. Την άφησε εκεί που τη βρήκε. Στο πλακόστρωτο σοκάκι μαζί με αυτόν.

¨Δε μπορείς να έρθεις μαζί μου¨ της είπε. ¨Ο μόνος τρόπος για να με βλέπεις είναι να με υπηρετείς.¨
¨Δε μπορώ να το ανεχτώ αυτό. Όχι πια.¨
¨Δε κατάλαβες καλά. Δεν έχεις επιλογή¨
Τη χαστούκισε και με δύναμη την έριξε στο τοίχο. Εκείνη τον κοίταξε περιφρονητικά και έφυγε τρέχοντας. Όχι , δεν είχε τη δύναμη να τη κυνηγήσει. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που την είδε.

Το επόμενο πρωί η βασίλισσα έκανε το καθιερωμένο περίπατο μαζί με το μικρό της γιο στο κήπο. Η υγρασία έκανε τα μαλλιά του να δείχνουν τόσο απροστάτευτα. Επεξεργαζόταν με τα μάτια του κάθε τι που η φύση απλόχερα του χάριζε. Ασφαλισμένος και εξασφαλισμένος λέρωνε με χώμα τα καινούρια του παπούτσια. Ξαφνικά ένας εκκωφαντικός θόρυβος ακούστηκε.

Ντρινννννννννν . Έχει περάσει μία ώρα που έχει ανοιχτό το θερμοσίφωνα. Όχι, όχι. Δε μπορώ τώρα, σε λίγο, ψιθύρισε.

Ο μασκοφόρος εισέβαλε μέσα στο φαινομενικά αγέρωχο φρούριο. Το άλογο του όργωσε το χώρο αποφεύγοντας διεξοδικά τα πυρά. Μέχρι οι σωματοφύλακες να αντιδράσουν ήταν είδη πολύ αργά. Ο μελαχρινός άντρας άρπαξε τον μικρό και χάθηκαν μαζί αφήνοντας ένα σύννεφο από σκόνη.

Σηκώνεται και κλείνει το θερμοσίφωνα. Μπαίνει στη μπανιέρα και αφήνετε κάτω από το καυτό νερό. Η μουσική ακούγεται χαμηλά από το δωμάτιο. Βγαίνει γρήγορα έξω, σκουπίζεται άγαρμπα και ξανακάθεται στη θέση του.

Πόσο μικροί μοιάζουν τώρα. Δάχτυλα σε μία ιστορία απολύτως χειραγωγημένη. Ο βασιλιάς έχει μεγαλώσει πια. Το πρόσωπο του δείχνει μελαγχολικό και κουρασμένο. Η λύπη δεν έφυγε ποτέ από το πρόσωπο του όλα αυτά τα χρόνια. Το ταξίδι του ήταν δύσκολο άλλα δεν ήθελε να κοιμηθεί. Το μεσημέρι ξεφεύγει ύπουλα από τους αυλικούς του και πηγαίνει να γνωρίσει μόνος του το σχεδόν αφιλόξενο λιβάδι. Ο αέρας οδηγεί τα βήματα του σε ένα μικρό αγρόκτημα. Βλέπει εκείνη. Πόσα χρόνια άραγε να έχουν περάσει? Είναι όμορφη. Τόσο όμορφη. Μαζεύει τα ασπρόρουχα της ενώ μια αντρική φωνή σιγοτραγουδάει. Ο βασιλιάς κρύβεται για να μην τον αναγνωρίσει. Η φωνή αποκτά πρόσωπο. Ο όμορφος νέος της δίνει ένα καλάθι ενώ τη φιλάει απαλά στο μάγουλο. Η φυσιογνωμία του φαίνεται να του είναι παράλογα οικεία. Είναι όμορφος. Τόσο όμορφος.
Δε πλησίασε παραπάνω. Γύρισε τη πλάτη του και με γοργά βήματα πήρε το δρόμο του γυρισμού. Κατηφής και μόνος από εδώ και πέρα είχε μόνο μια εικόνα στο μυαλό του. Τη πριγκιπική όψη εκείνου του νεαρού.

Αρκετά. Φτάνει τώρα. Δένει τη γραβάτα του και κοιτάζεται στο καθρέπτη. Δυναμώνει τη μουσική και τραγουδάει. Sweet child in time, you'll see the line,
The line that's drawn between the good and the bad. Αποσυναρμολογεί τον κόσμο. Τακτοποιεί το κουτί και το κρύβει διστακτικά κάτω από το κρεβάτι.

Αρκετά. Φτάνει τώρα. Η ώρα είναι περασμένη. Κλείνω το ραδιόφωνο και ξαπλώνω. Τσου ,ούτε να το σκέφτεσαι. Τα δικά μου πλέι μομπίλ δε στα δίνω με τίποτα.

Σωβρακοφανέλα

2006-11-21T09:05:00.000+02:00

Κάποια πράγματα απλά δε γίνονται. Κάποια άλλα δε γίνονται. Αυτή είναι μια μεγάλη φιλοσοφία που μόλις ξεστόμησα αλλά το πράμα δεν είναι τόσο απλό σας λέω. Εχθές έστειλα μέιλ σε μία μπλόγκερ. Σε άντρες δε στέλνω γιατί φοβαμαι τον αιμοσταγή δολοφόνο με το πτυοσκάπανο. Με τα πολλά έστειλα στη ΜΙΣΙΡΛΟΥ και της ζητούσα λίτρα για την απαγωγή 5 φυστικόδεντρων. Και εκείνη δε, μου απάντησε. Δεν έχω δικαίωμα να αποκαλύψω το περιεχόμενο του εμαιλ της γι αυτό θα σιωπήσω για πάντα. Με τα πολλά καταλήξαμε σε ένα φοβερό και κοσμοϊστορικό γεγονός. Ναι λοιπόν , είμαστε ξαδέλφες. Και πρώτες ξαδέλφες βεβαίως βεβαίως. Δηλαδής ο μπαμπάς μου με τον μπαμπά της είναι αδέρφια. (αν θυμάμαι καλά βεβαίως βεβαίως). Με τα πολλά επειδή είμαστε και αργόστροφο σόι μας πήρε λίγη ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε το ίδιο επίθετο αλλά ο θεός μεγάλος είναι και τη βρήκαμε την άκρη.

Με τη μισιρλού – ξαδέλφη έχουμε γαμώ τις σχέσεις. Βρισκόμαστε σε γάμους, βαφτίσια και κηδείες και είναι η μόνη που καταλαβαίνει τη βαρεμάρα μου. Επίσης επειδή όλα αυτά τα κοινωνικά γεγονότα γίνονται πάντα κοντά στην οικία της και ποτέ στη δική μου εκείνη τη κοπανάει πάντα πρώτη και εγώ μένω σα τη καλαμιά στο κάμπο μαζί με την αθηναϊκή κομπανία να σπάω πιάτα και να φιλάω όλο το αιμοσταγές σόι. Και τώρα που άρχισα θα πω και άλλα. Τα καλοκαίρια στο χωριό που ήμουνα παιδούλα αυτή και οι άλλες ξαδέλφες ποτέ δε με παίζανε και αυτό είχε ως συνέπεια να γίνω σνομπ και αντικοινωνική και όλο αυτό να μου έχει δημιουργήσει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα τα οποία τώρα είναι εμφανή. Επίσης στα βαφτίσια του ανιψιού της, δηλαδή στα βαφτίσια του γιου του αδερφού της, δηλαδή στα βαφτίσια του γιου του ξαδέρφου μου έφαγε όλο το δεξί χοιρομέρι γιατί εμένα δε μου αρέσει. Αλλά εκείνη δεν έπρεπε να το φάει . Μια φορά επίσης είχε φέρει ένα αναπτήρα που ξεπεταγόταν από μέσα ένα πουλί, όχι μπεκάτσα – από το άλλο ντε, και το έβαζε στη μύτη της γιαγιάς μας και εκείνη πάθαινε υστερία. Τώρα αυτή θα κάνει ότι δε θυμάται τίποτα αλλά ολά αυτά έχουν χαραχθεί ανεξίτηλα στο παιδικό και αθώο μυαλουδάκι μου.

Πάραυτα επειδή πολύ έχω σοκαριστεί από το γεγονός δηλώνω ευθαρσώς ότι επειδή τα έχω δει όλα αν ξαφνικά ανακαλύψω ότι ο fight back είναι πρώην γκόμενος εγώ θα μεταναστεύσω στη Κούβα και θα κάθομαι ολημερής να καπνίζω πούρο κάνοντας ημικικλυκές κινήσεις πάνω στην αιώρα.

Εμείς δεν είμαστε σόι, είμαστε δυναστεία ολόκληρη. Και επειδή βγάζουμε και καλό κρασί έχουμε βγει έτσι κουνημένοι από τη φύση μας.
Αυτά τα ολίγα είχα να δηλώσω και όπως καταλάβαμε ο τίτλος είναι άσχετος για εφέ. Πάω να δω τόλμη και γοητεία που έχω γράψει στο βίντεο.

Υγ: Όποιος από αυτούς που κυκλοφορούν σε αυτό το μπλογκ και με γνωρίζει προσωπικά νομίζει ότι του θυμίζω τη θεία του την Ευτέρπη παρακαλείται την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε να έχει μαζί του πιστοποιητικό γέννησης. Άνθρωποι είμαστε, μην έχουμε και άλλα.

Απλή τύχη

2006-11-15T00:18:00.000+02:00

Υποχρεούσαι να φοράς γόβες για να αναδεικνύεις τα όμορφα πόδια σου σκεφτόταν καθώς επεξεργαζόταν το κονσίλερ όπως ένα χρονιάρικο αγοράκι αρχίζει να πασπατεύει τη φύση του. Η δικιά της φύση ήταν πάντα να περνάει σα σίφουνας και μετά να αναγκάζεται να θρονιάζεται σα κότα που κλωσάει τα αυγά της. Το κοτέτσι σχεδιασμένο από αυτή , με χρώματα ανακατεμένα από εκείνη. Καθόταν με τις ώρες και ανακάτευε τα χρώματα. Έβγαζε πρωτότυπους χρωματισμούς που μετά πάντα ξέχναγε και ποτέ μα ποτέ δε κατάφερνε να φτιάξει ξανά την ίδια απόχρωση.

Να μη ξεχάσω να γυαλίσω τα παπούτσια μου αύριο σκεφτόταν καθώς έκανε πρόβα κολλημένος στο πάουερ πόιντ του. Μηχανικά σκεπτόμενος ζορίζεται να εντάξει τη προσωπικότητα του μέσα στη ζωή τού. Είναι από αυτούς που φοβούνται τις μηχανές, τα σκυλιά , τη δέσμευση και τη σκιά του. Αλλά είναι μέσα σε όλα. Αποστειρώνεται ολικά και προχωράει στο επόμενο βήμα παθαίνοντας αναφυλαξία σε καθετί στέρεο.

Η πουτάνα η μοίρα τους ένωσε για ένα βράδυ δίπλα από κάτι θαμπές λάμπες κοντά στο λιμάνι. Η απόλυτη χημική ένωση διασπάστηκε έντεχνα από τα παιχνίδια και έληξε άδοξα από τις μυρμιγιασμένες τους απόψεις. Μόνο με τα βογκητά της απόλαυσης τους αποχαιρετίστηκαν αφού απέτυχαν να βρουν γλυκόηχα αντίο.

Ανίκανοι και οι δύο να φερμάρουν τα σχοινιά ακονίζουν τα μαχαίρια τους ο καθένας για τη πάρτη του. Συναντιούνται ελάχιστες φορές μέσα σε κάτι ανούσιες βαριεστημένες λέξεις . Η ζωή τους τα φέρνει βολικά. Τόσο βολικά που πασχίζουν να αποδείξουν τα κερδισμένα. Μαζεύουν τις αποδείξεις σα συνταξιούχοι εφοριακοί κάνοντας συλλογή αριθμών και πράξεων.

Τον είδε κάπου μέσα στα Χριστούγεννα τυχαία στο Σύνταγμα. Ήταν αγκαζέ με μία γκόμενα που του ταίριαζε πιο πολύ από αυτήν, πιο έξυπνη από αυτή και με καλύτερο κώλο από τον δικό της. Εκείνη πήγαινε να συναντήσει τον Κώστα που τον κέρδιζε στα σημεία με τρεις πόντους μεγαλύτερο πουλί. Φυσικά και δε μιλήσανε, έτσι γίνεται σε όλες τις καθώς πρέπει ιστορίες. Κοιταχτήκανε πεταχτά, χαμηλώσανε το βλέμμα και κρύψανε άψογα τη θέληση τους για ανελέητο πήδημα στις σκάλες της βουλής με τη βροχή να χτυκιάζει τα πρόσωπα τους.

Δεν υπάρχουν τελικά και πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς για να σώσει τον εαυτό του. Πέραν από το να ράψει ένα καλό κουστούμι – ταγιέρ και να κάτσει να δει ντοκιμαντέρ στο bbc. Ίσως πάλι η σωτηρία του να είναι και πιο εύκολη υπόθεση και από τη σωτηρία της καρέτα καρέτα. Αυτό σκέφτηκε και αποφάσισε να πάει να τη βρει. Εκείνη φορώντας πιζάμες έτρωγε ακατάπαυτα σοκολατάκια με πικραμύγδαλο για να εξαλείψει τις αντιθέσεις της. Ήταν δύο ξεκλειδώματα υπόθεση να βρεθούν μαζί. Εύκολα, ζεστά και υποχθόνια. Και ήταν δύο κλειδώματα υπόθεση να ξαναγυρίσουν στη φωλιά τους. Όχι. Δεν είχαμε ούτε κλάματα, ούτε μεγάλα πάθη, ούτε λόγια αγάπης, ούτε μιζέριες και τυμπανοκρουσίες. Μόνο ατόφια , αγνή και απροκάλυπτη έλξη. Σα την έλξη που νιώθει το ψαλίδι βλέποντας δύο μακριές κοτσίδες να κουνιούνται όλο χάρη μπροστά του.

Παρόλες τις δυσωδίες και δυσοσμίες αυτή τον βρήκε τον τρόπο. Πήγε σε ένα πετ σοπ από αυτά που στοιβάζουν τις ψυχές σαν ντολμάδάκια στα ράφια του σούπερ μάρκετ. Αφού γυρόφερνε αρκετά σταμάτησε το βλέμμα της σε ένα μικρό, ρόζ , χοντρουλό γουρουνάκι. Το βούτηξε από τον σβέρκο, του φόρεσε πράσινα σοσονάκια και το πήρε σπίτι της. Και ζούσε μαζί του. Όμορφα, χαρούμενα και συντροφικά.

Εκείνος δεν είχε αφήσει και πολλά περιθώρια. Μουντζούρωνε αριθμούς σε χαρτιά και μάταια προσπαθούσε να επαληθεύσει τις προσθέσεις. Η μόνη του σωτηρία ήταν να μεγαλοποιεί τα πράγματα. Τη μέρα, τις επιτυχίες, τα όνειρα, τους έρωτες, τα πάντα. Μόνο αυτή δε μπορούσε να μεγαλοποιήσει. Και το μόνο που ήθελε πια από εκείνη ήταν το γουρούνι της.

Έτσι περνούσε τα βράδια του καταστρώνοντας σχέδια κλοπής και φυγάδευσης του ζουμερού τετράποδου. Παρακολουθούσε το σπίτι της φορώντας στολή παραλλαγής και κλαδιά στο κεφάλι ενώ κρυβόταν πίσω από θάμνους. Το βράδυ πηδούσε στην αυλή της και το ταΐζε για να κερδίσει την εύνοια του. Για στιγμές η μαλαγανιά του τον έκανε να είναι ο νικητής της παρτίδας. Και γυρνούσε σπίτι αναζωογονημένος από την αποδοχή που του έδωσε ένα γουρούνι.

Μετά από μήνες και μια μέρα που εκείνη έλειπε αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα. Πάρκαρε το φορτηγάκι , πήρε τα εργαλεία , τέσσερα κοτόπουλα και ένα σάκο κοπριά και μπούκαρε. Τα βλέμματα που ανταλλάξανε ήταν λάγνα και αποφασιστικά. Του άπλωσε το χέρι μα εκείνο δεν ενέδιδε. Τότε το άρπαξε και με βία προσπάθησε να το βάλει στο σάκο. Με ανεκδιήγητο συγχρονισμό το γουρούνι αντιστάθηκε, βγήκε από το τσουβάλι και με δύο κινήσεις των πίσω ποδιών τον γέμισε λάσπες. Ο συναγερμός άρχισε να χτυπάει και το έβαλε στα πόδια για τελευταία φορά.

Δεν έμαθε ποτέ ποιος μπήκε σπίτι της εκείνη την ημέρα. Μετά από μήνες έδωσε το γουρούνι σε ένα φιλικό σπίτι γιατί εκείνη δεν είχε πια χρόνο και όρεξη να το συντηρήσει. Όλα συνέχισαν να υπάρχουν. Ομαλά και γενικευμένα. Όταν μια μέρα πήγε να αλλάξει τα λάδια του αυτοκινήτου του είδε τον παλιό του αγαπημένο. Η νεοσύστατη μάρκα λιπαντικών με σήμα το γουρούνι. Τα καινούρια του αφεντικά βρήκαν τρόπο να το κάνουν διάσημο. Το παιδί γέμισε την αντλία, ζήτησε τα λεφτά και καθάρισε το ντεπόζιτο. Εκείνος κρυφά, μουλωχτά και με απερίγραπτη τσαχπινιά βούτηξε το δυλιτρο μπουκάλι και το έκρυψε στο πορτ – μπαγκαζ. Με ένα αυτοκόλλητο από το στόμιο μέχρι τον πάτο. Μέχρι τον πάτο. Αυτοκόλλητο με σήμα το γουρούνι. Απλή τύχη.

Η ζωή έχει τραγικά αστείους τρόπους να συνεχίζει τις ιστορίες της. Τα πασπαλισμένα τέλη δεν χωρούν στην μονοδιάστατη συνέχεια της. Εκείνη συνέχιζε να ανακατεύει τα χρώματα, εκείνος να κάνει πρόβες μπροστά στο καθρέπτη και το γουρούνι μάταια προσπαθούσε να προσαρμοστεί. Όλα τελικά είναι απλή τύχη.

Είμαι πολύ χαρούμενη. Έγινα τσιζ κέικ.

2006-11-08T15:58:00.000+02:00

Παρακαλείσθε να κοιτάξετε τη παρακάτω συνταγή. Υποθέτω ότι είναι ότι πιο αιδιαστικό μπορεί να υπάρξει. Με έχουν κάνει πίτα, με έχουν γεμίσει με κιμά, με έχουν αδειάσει για να μου βάλουν τον κιμά, με πασαλείβουν με τζατζίκια και τυροκαφτερές, με κάνανε κεφτέ. Τώρα και σε νέα έκδοση τσιζ κέικ.
Ευχαριστώ

Μερίδες: 10

Υλικά:
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΟ
-1 κούπα Μπισκότα πρι μπερ
-1/4 κούπας Ζάχαρη
-1/3 κούπας Βούτυρο
-1/3 κούπας Κάσιους
ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΜΙΣΗ
-600 γρ. Κίτρινο κολοκύθι
-250 γρ. Κριμ τσιζ
-1/2 κούπας Μέλι
-1/4 κουταλάκι Μοσχοκάρυδο
-1 κουταλάκι Κανέλα
-1/4 κουταλάκι Γαρίφαλο
-3 Αυγό(ά)
-3 κουταλιές Αλεύρι
-σαντιγη
-1/2 κιλό Ρικότα

Τρόπος παρασκευής

Βουτυρώστε καλά μια στρογγυλή κουμπωτή φόρμα με διάμετρο 24 εκ. Ανακατέψτε τα μπισκότα με τη ζάχαρη, τα κάσιους και το βούτυρο και στρώστε το μίγμα πατώντας με τις παλάμες σας, έτσι ώστε να καλυφθεί ο πάτος της φόρμας. Βάλτε τη φόρμα στο ψυγείο, ώσπου να ετοιμάσετε τη γέμιση. Βάλτε το κολοκύθι στα μικροκύματα 2' ή αχνίστε το σε λίγο νερό, ώσπου να μαλακώσει. Αλέστε το, να γίνει πουρές. Χτυπήστε στη δυνατή ταχύτητα του μίξερ το κριμ τσιζ με τη ρικότα 3', να γίνει λείο μίγμα. Προσθέστε το κολοκύθι, το μέλι και τα μυρωδικά. Χτυπήστε τα 2', να ενσωματωθούν μέσα στο μίγμα του τυριού. Συνεχίζοντας το χτύπημα, ρίξτε ένα ένα τ' αυγά προσθέτοντας 1 κουταλιά αλεύρι ύστερα από κάθε αυγό. Αδειάστε το μίγμα μέσα στη φόρμα και ψήστε το στους 150 βαθμούς, 1 ώρα και 40'. Αφήστε το να κρυώσει μέσα στο φούρνο. Βάλτε το στο ψυγείο κι αφήστε το έως την επομένη.

Για να το σερβίρετε, ξεκουμπώστε τη φόρμα και βγάλτε το τσιζ κέικ σε πιατέλα. Γαρνίρετε το γλύκισμα με ροζέτες σαντιγί και πασπαλίστε με λίγη κανέλα. Αν θέλετε τοποθετήστε στο κέντρο 2 ξυλάκια κανέλας. Συνοδέψτε το με έξτρα σαντιγί.

(τέτοιο τέλος θέλει bold αποσδήποτε)

υγ: Για να πιάσω περισσότερο κόσμο λέω μετά τις συνταγές να αρχίσω να βάζω ζώδια , γυμναστική και γιατί όχι και δώρα κοινού.

Burn

2006-11-06T13:31:00.000+02:00

Γιατί καμιά φορά το φέτος είναι καλύτερα από το πέρσι και ας κλείνουμε τα μάτια μας. Ότι κάηκε κάηκε.

"Don't look don't look" the shadows breathe
Whispering me away from you
"Don't wake at night to watch her sleep
You know that you will always lose
This trembling adored
Tousled bird mad girl... "
But every night I burn
Every night I call your name
Every night I burn
Every night I fall again
.
"Oh don't talk of love" the shadows purr
Murmuring me away from you
"Don't talk of worlds that never were
The end is all that's ever true
There's nothing you can ever say
Nothing you can ever do... "
Still every night I burn
Every night I scream your name
Every night I burn
Every night the dream's the same
Every night I burn
Waiting for my only friend
Every night I burn
Waiting for the world to end
.
"Just paint your face" the shadows smile
Slipping me away from you
"Oh it doesn't matter how you hide
Find you if we're wanting to
So slide back down and close your eyes
Sleep a while you must be tired... "
But every night I burn
Every night I call your name
Every night I burn
Every night I fall again
Every night I burn
Scream the animal scream
Every night I burn
Dream the crow black dream
Every night I burn
Scream the animal scream
Every night I burn
Dream the crow black dream
.
Dream the crow black dream...
Dream the crow black dream...
Dream the crow black dream...
Dream the crow black dream...
(The cure)

Ο τρομοκράτης, το κούρεμα και η τραχανόπιτα. (σίκουελ)

2006-11-02T00:34:00.000+02:00

Πρόλογος:
Εχθές το βράδυ είδα ένα εφιαλτικό όνειρο. Ήμουνα λέει σε μία λίμνη από αυτές που δείχνουν οι ταινίες κάθε Κυριακή μεσημέρι. Βαρκάρω πάνω σε ένα καΐκάκι που το ονόμαζα γόνδολα και ψάρευα παπούτσια με μία απόχη. Και εκεί που είχα συμπληρώσει όλη τη χρωματική γκάμα μου και είχα τακτοποιήσει όλα τα παπουτσάκια μου στο πίσω μέρος του ψαροκάικου , ξάφνου, σκάγανε κροκόδειλοι και αντί να φάνε εμένα τα χαζοβιόλικα ζώα τρώγανε τα παπούτσια. Και εκτός του ότι θυμήθηκα τη ολ τάιμ κλάσικ ταινία με το γιγάντιο καλαμάρι , θυμήθηκα και εκείνο το πατούμενο που είχα χρυσοπληρώσει και σε δύο βδομάδες μου είχε σκιστεί η κίτρινη ραφή στο πλάι και μετά δεν είχα πώς να πάω για καφέ τη Κυριακή το μεσημέρι. Και για να μη τα πολυλογώ όλη αυτή η παράνοια με οδήγησε στο να θυμηθώ αυτόν τον μακρυμάλλη θεογκόμενο που έβλεπα στον ύπνο μου όταν ήμουνα παιδούλα στις φούριες μου ( αν δεν ήθελα να ρίξω το λογοτεχνικό μου επίπεδο θα έλεγα κάβλες μου). Και αν υποθέσουμε ότι το λουκουμάκι ήταν τότε γύρω στα τριάντα τώρα κοντεύει να σαρανταρίσει. Αράζω λοιπόν στον καναπέ βλέποντας σαρβάιβορ Τουρκία – Ελλάδα γιατί σαν Ελληνίδα που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να τη πάθω και εγώ την υστερία που οι μουστακαλήδες μας φάγανε λάχανο στην αποστολή και κερδίσανε μια πίτσα με μπέικον, μανιτάρια και αβοκάντο, σφίγγω τα μάτια για να μπορέσω να κοιμηθώ και επειδή η επιθυμία πάντα νικάει κοιμάμαι σα πουλάκι.

Το όνειρο σήμερα:

Πληκτρολογεί το τετραψήφιο με τα ακροδάχτυλα του να ψειριάζουν. Καθώς περιμένει γυρνάει λοξά πίσω του και βλέπει τα ξανθά μαλλιά της να τελειώνουν εκεί ακριβώς που αρχίζει η βάτα από το σακάκι της. Παίρνει τον φάκελο, ρίχνει μια ματιά στην απόδειξη για να δει το υπόλοιπο , ρίχνει και άλλη μία στη γάμπα της από πίσω και προχωράει. Πατάει το κουμπάκι , ανοίγει τη πόρτα και κάθεται αναπαυτικά στο κάθισμα από δέρμα ουρακοτάνγκου. Βάζει ντέρτι φμ και κλείνει ερμητικά τα παράθυρα μη τον πάρει χαμπάρι και κανά μάτι. Έχει είδη νυχτώσει και δείχνει αφηρημένος. Περνάει τα φανάρια της λεωφόρου, στρίβει αριστερά και εκεί που του μένει μόνο το γκλιν- γκλον για να μπει στο γκαράζ του βλέπει κάτι φώτα να έρχονται κατά πάνω του.

Όχι τα φώτα δεν ήταν διαστημόπλοιο με ούφο. Ήταν η ξάνθια, ναι αυτή με την ωραία γάμπα, που πριν από 5 δευτερόλεπτα θυμήθηκε ότι είχε λερώσει το πατάκι με σοκολάτα αμυγδάλου. Ε, και επειδή κάποιος καραγκιόζης είχε τη φαεινή ιδέα να βάλει το φρένο και το γκάζι δίπλα δίπλα συν του ότι η ξανθιά δεν είχε και το μυαλό του Ναπολέοντα να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα έγινε το μπάμ και πάρε κάτω τα ψυγεία από το τζίπ.
« Ρε ηλίθια , δε βλέπεις μπροστά σου?» , « Όχι ρε πούστη μου με το ζώο που βρέθηκε μπροστά μου». Και μετά από όλα αυτά τα χαριτωμένα και με το μάτι του να βγάζει σπίθες σαν αυτές που έβγαζε η λερναία ύδρα έπαθε η ξανθιά πανικό και έβαλε τα κλάματα. Αντί να ανάψει ένα κερί στη εκκλησία της Γουαδελούπης για τη τύχη που είχε να τρακάρει με αυτό το παλικάρι που είναι βγαλμένο από τις διαφημίσεις τη πιάσανε και τα ζουμία.

-Εκείνη τη στιγμή άλλαξα πλευρό γιατί συγχύστηκα από την αχαριστία των ανθρώπων και έχασα κάποια επεισόδια. Ξαναέκανα την επαφή μου μετά από τέσσερα ωριαία γιατί εμένα τα όνειρα μου πάνε και με ρυθμό Παπακαλιάτη. –

Τους βρήκα λοιπόν να πηδιούνται στη κουζίνα του , δίπλα ακριβώς από τον βραστήρα σε πλήρη συγχρονισμό με τον ήχο του ψυγείου. Μετά το πέρας του επτάλεπτου , ο χρόνος μας πιέζει δε θέλω σχόλια, αυτή ντύνεται και προχωράει στη κρεβατοκάμαρα. Πάνω στα μπορντό σεντόνια βρίσκει το μονόμετρο και επειδή όταν βρίσκεις τέτοιον άντρα τον σβερκώνεις για να μη σου φύγει πέφτει κατάχαμα από τη ζαλούρα της ευτυχίας και όλα δείχνουν να παίρνουν τον δρόμο τους.

-Συμβούλιο σαρβάιβορ, οι δικοί μας έχουν μείνει με τα σώβρακα, πρέπει να ξυπνήσω να δω τι θα γίνει-

Ξύπνησε πιο νωρίς από εκείνη. Δεν την ενόχλησε. Έφαγε πέντε φέτες κέικ, έβαλε το τσακιστό του παντελόνι και φεύγοντας έδωσε και είκοσι ευρώ στον Αλβανό που καθάριζε τη πισίνα. Είχε τα νεύρα του από εχθές που η ξανθιά του είπε ότι το βράδυ θα έρθουν σπίτι ο Λιβανέζος πατέρας της, η νευρωτική πρώην φωτομοντέλο μάνα της και ο γκέι αδερφός της. Μέσα σε όλα τον ανάγκασε να πάει και στο σούπερ μάρκετ για να αγοράσει κινέζικο μπάρμπα Στάθης . Πριν όμως από όλη αυτή τη βραδινή σιέστα έχει να κουμαντάρει τον απαίσιο σεκιούριτι, το ξεκωλάκι στη ρεσεψιόν, τον κομμουνιστή διευθυντή οικονομικών και πολλούς πολλούς υπαλληλίσκους που απεργούν οι καραγκιόζηδες σε κάθε ευκαιρία. Έχει και να πάρει και δύο συνεντεύξεις για τη καινούρια θέση και το μεγαλύτερο χτύπημα είναι ότι ο ένας είναι πρώην πρεζάκι που έχει το θράσος να βρεθεί στο δρόμο του και ο άλλος αξιόλογος ναι μεν αλλά πολύ σοκολατί και έχουμε και πάρε δώσε με κοσμο.

-Τέλος σαρβάιβορ- ο Τούρκος τη πέφτει στη δικιά μας. Πρέπει να φωνάξω για να την αποτρέψω από το μεγάλο της λάθος.

Φτάνει στο σπίτι νωρίς ενώ η ξανθιά έκανε μπάνιο με βότανα, λεβάντες και κεριά στο άρωμα του σάπιου μήλου. Ψάχνει τη φωτογραφία του γάμου του και αφού ανακατεύεται με τα πουλόβερ, τη φανέλα από το ποδόσφαιρο, κάτι αφίσες μαλλίαδων , βιβλία από διάφορους άσχετους παλιομοδίτες ρομαντικούς βρίσκει ένα χαρτί που μοιάζει με απολυτήριο. Και είναι απολυτήριο. Απολυτήριο της γυναίκας τους από το πιο ιν φρενοκομείο της Ευρώπης στο οποίο σου προσφέρουνε όλα τα κομφόρ και τις ανέσεις. Και εκεί λοιπόν που μετράει τις συμφορές που μπορεί να σου προκαλέσει ένα μηχάνημα ανάληψης μετράει και το χρόνο που του απομένει για να απαλλαγεί από την τρελή, τον αγρίκο πατέρα της ,την νευρωτική μάνα της και από εκείνη την αδερφάρα που του σερβίρανε ως κουνιάδο.

Ο Αλβανός ακόμα να καθαρίσει αυτή τη γαμοπισίνα που δε χρησιμοποιεί κανείς. Έχει νυχτώσει για τα καλά και αυτός εκεί γυροφέρνει. Αν δεν ήταν Αλβανός θα ήταν σίγουρος ότι του πηδάει τη γυναίκα αλλά αυτή έχει και ένα α γούστο. Γούστο δε λες τίποτα. Είναι πολύ τυχερός που η μοίρα την έστειλε στα σκαλοπάτια του όταν είχε κόψει αυτή την απαίσια κοτσίδα. Και είχε προλάβει να βγάλει και τις γαλότσες και την χιλιοφορεμένη πράσινη φόρα. Ξεφυσάει κάνοντας αυτή τη σκέψη και ξαναφουσκώνει σκεπτόμενος τη παλαβή ζουρλογυναίκα του να του επιτίθεται με κατσαριδοκτόνο , να τον τεμαχίζει και να τον αποθηκεύει δίπλα στο βούτυρο.

- δεν έχει άλλο σαρβάιβορ άλλα πρέπει να διακόψω για να πάω στην επόμενη σκηνή-

Το βραδινό γεύμα λοιπόν είναι ένα φιάσκο. Το περνάει με έναν ανατολίτη αμόρφωτο μπάρμπα, μια τρελόγρια, έναν κακάσχημο ανώμαλο και τη καλόβολη κουκλάρα γυναίκα του αμφιβόλου πλέον προελεύσεως. Σήμερα έχει όλα τα λεφτά του αραδιασμένα μπροστά στα μάτια του. Σαν να έχει απλώσει τραχανά κάτω από τον ήλιο για να ξεραθεί. Λεφτά, κοινωνική καταξίωση και ομορφιά. Πολύ ομορφιά. Συνειδητοποιεί ότι μισεί. Έπρεπε να μισήσει. Μισεί τους κατώτερους, μισεί τους απρόβλεπτους, μισεί τους ηλίθιους, μισεί τους άξεστους, μισεί τους γύφτους, μισεί τους βρωμιάρηδες, μισεί τους διαφορετικούς, μισεί της βαφές, μισεί το βάθος, μισεί το υπόβαθρο, μισεί το παρελθόν του, μισεί. Έπρεπε να μισήσει.

-δεν έχει άλλο σαρβάιβορ λέμε-

Τα φώτα του κήπου κλείνουν. Έχει το τρελόχαρτο στα χέρια του και το μόνο που θέλει είναι να το βάλει στα πόδια. Αλλά δε μπορεί. Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό τη συγκεκριμένη περίοδο. Ανοίγει το ψυγείο να φάει λίγο τραχανόπιτα που του έχει στείλει η μάνα του από το χωρίο. Δε μπορεί τώρα να τα χαλάσει όλα. Οι σκέψεις του διακόπτονται από την εικόνα μιας σκιάς πίσω από τη κουρτίνα. Είναι ο Αλβανός που τον παρακολουθεί. Αρχίζει να υποψιάζεται. Κάνει πως δε τον είδε και κρύβεται. Τότε τον βλέπει να μπαίνει δειλά δειλά και να ανεβαίνει στο υπνοδωμάτιο. Δε έχει το κουράγιο να συνεχίσει. Δε μπορεί να αντικρίσει ένα τέτοιο θέαμα. Πάει να κάνει ένα τσιγάρο στον κήπο. Βλέπει ένα χαρτί . Το παίρνει στα χέρια του και το διαβάζει. « θα σε περιμένω μόλις κοιμηθεί». Το σκίζει εκνευρισμένος και αρχίζει να περπατάει. Ακούει θόρυβο πίσω από τα φύλα. Βλέπει τα συμπεθέρια του να μιλούν συνωμοτικά. «Σήμερα τα ξημερώματα θα το κάνουμε», «πρέπει να βγει από τη μέση». Στο γρασίδι κείτεται ένα φτυάρι έτοιμο για χρήση…
Ευτυχώς τα κατάλαβε όλα και τώρα πια ξέρει. Κλείνει τη βαριά εξώπορτα και φεύγει από το σπίτι του. Θα γλυτώσει.

-ακολουθεί πολιτική διαφήμιση-
-τι? Οκ είμαι δυο βδομάδες πίσω, σόρυ-

Το βράδυ κύλησε ήσυχα. Η γυναίκα του είχε πιει 8 λεξοτανίλ και κοιμόταν σα μπεκάτσα. Ο Αλβανός πηδιότανε όλο το βράδυ με τον κουνιάδο του στις επίχρυσες τουαλέτες. Ο πεθερός του ετοιμαζόταν ψυχολογικά για την αφαίρεση της κρεατοελιάς που είχε ανάμεσα στα σκέλια του. Η πεθερά του φύτευε όλο το βράδυ ζουμπούλια για να βρει τον από χρόνια χαμένο της εαυτό. Εκείνος ήταν κλεισμένος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου τρώγοντας ταψιά με τραχανόπιτα οργανώνοντας την επόμενη του κίνηση. Θα γλυτώσει?

Επίλογος :
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πάω στο κρεβάτι μου. Πατάω το κουμπάκι να κλείσω τη τηλεόραση. Πλένω μηχανικά τα δόντια μου και λίγο πριν ξαπλώσω ρίχνω μια ματιά στη παπουτσοθήκη. Ευτυχώς, είναι ακόμα εκεί.

Τα λέμε.

2006-10-24T08:04:00.000+03:00

Σήμερα μου ήρθε η γεύση από το παγωτό φιστίκι. Αυτό με το μπαγιάτικο χωνάκι που τρεχάτες πηγαίναμε να αγοράσουμε στο πρώτο κουδούνι. Και μετά μου ήρθαν εικόνες από τα νυχτωμένα απογεύματα. Τότε που το ύψος μας δε ξεπερνούσε το ένα σαράντα και κάναμε δήθεν ότι φοβόμασταν όταν γυρνάγαμε από το σχολείο. Και τότε που είχανε συνέλευση οι γονείς και παίζαμε κλέφτες και αστυνόμους. Θυμάσαι? Και γυρνούσαμε πάντα με το ίδιο τρόπο. Με το αυτοκίνητο που σήμερα οδηγώ. Και σου άρεσε να κάθεσαι πάντα στο βαθούλωμα. Και τώρα σου αρέσει! Κάθεσαι ακόμα εκεί , πίσω, γιατί οι καπνιστές πάντα θέλουν να καταλαμβάνουν τη θέση του συνοδηγού. Και τη Κάντι Κάντι θυμάμαι. Αυτή την έκανες εσύ και εγώ πάντα ήμουνα η Άννη. Θυμάσαι τα Σάββατα που παίζαμε με εκείνα τα χοντρουλά πλαστικά παιδάκια και εκείνες τις ξενέρωτες καχεκτικές ξανθίες κούκλες με τα τροχόσπιτα και με τα πολυτελή σαλέ.? Παραπονιόσουνα ότι μόλις έστηνα τα σπίτια βαριόμουνα και ήθελα να παίξουμε κάτι άλλο. Και τώρα γι αυτό παραπονιέσαι ακόμα. Μόνο που τώρα τα τροχόσπιτα και τα σαλέ είναι αληθινά.
Και τώρα κοιτάω τα γόνατα μου που έχουνε ακόμα το σημάδι από το επεισοδιακό πέσιμο που είχα από το δικό σου ποδήλατο. Ναι, τα φρένα του ήταν χαλασμένα αν και ποτέ δε το παραδέχτηκες!
Και πιο μετά θυμάμαι. Τότε που μετράγαμε τις τρίχες που βγάζαμε μία μία για να δούμε πια μεγαλώνει πιο γρήγορα. Και τις ατελείωτες ώρες που μιλάγαμε στη γωνία για αγόρια. Το πόδι σου που ήταν μόνιμα σπασμένο και εγώ έγραφα αφιέρωση πάντα στη καλύτερη θέση του γύψου.

Και τα όνειρα θυμάμαι. Τότε που πιστεύαμε ότι μόλις πάμε δεκαοχτώ θα πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Τους ουρανούς που κοιτάγαμε και σκεφτόμασταν ήλιους και φωτεινά αστέρια. Θυμάμαι και το σκυλί σου κουτάβι και τα ατελείωτα απογεύματα που παίζαμε μαζί του. Και τώρα το βλέπω να γαυγίζει από μακριά όταν ακούει τον ήχο του αυτοκινήτου μου. Με κορόιδευες για την φοβία μου για τις αρρώστιες και εγώ για το πώς κοιμόσουνα πάντα στον καναπέ όταν βλέπαμε τηλεόραση. Και τους πρώτους έρωτες θυμάμαι. Τα κοιτάγματα που αναφέραμε η μία στην άλλη πριν καν συμβούν. Όταν κάπνισα πρώτη φορά ντρεπόμουνα να στο πω. Τώρα δυσανασχετείς όταν ο καπνός μου έρχεται πάνω σου γιατί τα μαλλιά σου θα μυρίζουν τσιγαρίλα. Θυμάσαι το σοκολατιένο σαλάμι μου τσακίζαμε ολόκληρο μέσα σε μία νύχτα? Ακούγαμε μουσική από τα cd που μου ζητούσες να σου γράφω και δεν έκανα. Και τώρα ζητάς αλλά μάλλον έχεις καταλάβει πια ότι βαριέμαι να το κάνω.

Θυμάμαι και τις βάσεις των πανελληνίων. Μαζί τις είδαμε και αυτές. Και μας χώρισαν για λίγο ζώντας όμως πάντα παράλληλα. Και το τηλέφωνο ήταν πάντα εκεί για τις αναφορές μας και το εικονικό άγγιγμα στον ώμο που πάντα χρειαζόμασταν. Και τους μεγάλους έρωτες θυμάμαι που αντικατέστησαν τους πρώτους. Από εκείνους που ξορκίζουμε ακόμα ελπίζοντας τώρα πια στους αληθινούς.

Και δε μπορώ να σκεφτώ κάποιον που να με ξέρει περισσότερο. Και ξέρεις ότι είσαι ο μόνος άνθρωπος που δε με εκνευρίζει όταν με λέει κακομαθημένο μοναχοπαίδι. Και ο μόνος που με ένα βλέμμα μπορώ να καταλάβω τη σκέφτεται.

Πολλά θυμάμαι. Τόσα πολλά που στροβιλίζουν όλα μαζί στο μυαλό μου και με κάνουν να μπερδεύω το παρόν με τις αναμνήσεις. Και νιώθω και είμαι τυχερή για όλα αυτά τα δεκαοχτώ χρόνια που σε ξέρω. Και εύχομαι τώρα που χωριζόμαστε, δε ξέρω για πόσο, οι επιλογές μας να είναι ικανές να μας γεμίζουν με τα ίδια συναισθήματα που είχαμε και τότε που παίζαμε κυνηγητό στη πλατεία. Και επειδή ξέρεις καλύτερα από τον καθένα πόσο σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς δε έχω να σου πω πολλά. Τα λέμε…

Ευκολία

2006-10-10T01:07:00.000+03:00

Τα μαλλιά πέφτουνε στα μάτια μου . Καθώς προσπαθώ να τους κάνω χώρο βρίσκω ευκαιρία να τρίψω τον αμφιβληστροειδή μου . Ανοίγω ταυτόχρονα τα φώτα και το ψυγείο. Το κλείνω πάλι μηχανικά και γυρίζω το βλέμμα μου απότομα πίσω. Είναι εκεί. Κάθεται μόνος του ανάμεσα σε μία δικιά του- δανεισμένη κίτρινη λίμνη που αναζωογονεί τις αισθήσεις του και τον κάνει ακόμα πιο απολαυστικό. Αυτή την ώρα δείχνει πιο πράσινος από ποτέ. Είμαι νυσταγμένη και τρομερά κουρασμένη αλλά το μεγάλο μου ταλέντο δε με αφήνει ποτέ. Ξεχωρίζω διεξοδικά τα χρώματα. Όλα τα χρώματα. Ξέρω όλες τις αποχρώσεις του πρασίνου και την ονοματολογία τους. Εκείνος φαίνεται ήσυχος , δείχνει να κάθεται αναπαυτικά και να απολαμβάνει τα λιγοστά μοναχικά λεπτά του. Έχει και αυτός καταλάβει ότι φτάνει το τέλος. Δε δείχνει προβληματισμένος αν και γνωρίζει ότι οι στιγμές του σιγά σιγά ολοκληρώνονται. Δε λέω κουβέντα. Για μία στιγμή τον κοιτάω προκλητικά αλλά η σκέψη αυτή φεύγει αμέσως από το μυαλό μου. Χαμογελάω ξέροντας το σκοπό της ύπαρξης του. Μεγάλωσε έχοντας τη πλήρη προστασία .Του χαρίστηκε κάλυψη και άφθονο λίπασμα. Ο ήλιος τον φλέρταρε πάντα σε μέρη όμορφα με ένα τέλος όμως προκαθορισμένο από την αρχή. Αυτή τη φορά δεν είχε κάποιον μαζί του και φαινόταν να τον ενοχλεί. Στέκετε αγέρωχος δίχως να με κοιτάει περιμένοντας την απόφαση μου. Εκείνη μέσα στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που μου δίνονται αλλάζει πολλές φορές.

Τελικά δεν έχω όρεξη. Ο ήχος της βροχής μου προκαλεί την επιθυμία να βγω έξω. Ανοίγω την πόρτα και μη έχοντας τα κατάλληλα παπούτσια γεμίζω λάσπες. Λέω να πάω να δω τον κήπο που πήγαινα μικρή. Όλη αυτή η πρασινάδα ανακατεμένη με τον ήχο της βροχής θα είναι σίγουρα διεγερτική για τη ψυχολογία μου. Φτάνω και πηδάω τα κάγκελα για να μπω μέσα. Δε το πιστεύω ότι είναι αυτός εκεί. Έχω να τον δω καιρό. Δε μου δίνει καμία σημασία. Κάθεται και ρουφάει τη βροχή σταγόνα σταγόνα. Είναι ήδη ώριμος αλλά μάλλον θέλει να μεγαλώσει και άλλο. Γεννήθηκε ελεύθερος και μοναχικός. Δε του ορίσανε ποτέ τίποτα. Δε του υποσχέθηκε ποτέ κανείς τίποτα. Είναι πράσινος και αυτός. Γυαλίζει ακόμα περισσότερο καθώς οι στάλες τον διασχίζουν. Τον πλησιάζω και προσπαθώ να τον αγγίξω. Μένει ακίνητος. Μόνο ο αέρας ταρακουνά λίγο τα τριχωτά του σημεία. Τώρα πια έχω γεμίσει λάσπες. Ο κήπος είναι απέραντος και αυτός εκεί μόνος του. Νιώθω την υφή του αλλά διστάζω. Τον αφήνω στη ίδια θέση που τον βρήκα και φεύγω.

Είναι και οι δύο μπρόκολα. Το ένα σε περιμένει στο πιάτο με λάδι και λεμόνι. Η φυσική γεύση του άλλου ξέρεις από την αρχή ότι θα σε ανταμείψει για τον κόπο σου. Η απόφαση είναι δύσκολη. Και αν αυτοί που λένε ότι η προσπάθεια μετράει έχουν δίκιο τότε ένα πράγμα είναι μόνο σίγουρο. Ότι αυτοί , ξέρουν τουλάχιστον να απολαμβάνουν τις γεύσεις.

Ο τέταρτος όροφος

2006-09-19T00:31:00.000+03:00

Η κορυφή του κεφαλιού του είναι άρτια μπερδεμένη με το σιδερένιο πλέγμα. Πιέζει όλο και πιο επίμονα σα να προσπαθεί να περάσει ανάμεσα από τις τρύπες των ακανόνιστων διαμέτρων. Ο διαβήτης του τρεμάμενος πια αγκομαχά να σχεδιάσει τις ακτίνες του. Εκείνος προτιμά να βλέπει κάποιες άλλες , λίγο πιο φωτεινές να αγγίζουν το βρώμικο άσπρο πλακάκι καθώς περνάνε μέσα από τα ελεύθερα λιγοστά εκατοστά που ο ίδιος έχει αφήσει.
Μαύρος, βρώμικος και ακατέργαστος σβήνει τις στιγμές του καθώς κοιτάει το καφέ υγρό σιγά σιγά να φουσκώνει πάνω από τη καυτή εστία. Προσπαθεί να μετρήσει τις φυσαλίδες ενώ εκείνες έχουν αρχίσει να υποχωρούν μεταμφιεζόμενες σε μία σκούρα κρούστα που επιπλέει στην επιφάνεια.
Τα βαθουλωμένα και τόσο περίτεχνα ενωμένα μαξιλάρια τον προσκαλούν να αφήσει το ταλαιπωρημένο κορμί του πάνω τους. Οι αγκώνες του τσούζουν θέλοντας να επαναστατήσουν για τη βίαιη εφαρμογή τους πάνω στα παλαιωμένα άκρα. Καίνε οι χορδές του καθώς τα χείλη του προσπαθούν να επεξεργαστούν τα ερεθίσματα που δέχονται από τη καυτή λάσπη που τα αγγίζει. Κλείνει τα μάτια για να γευτεί στο έπαρκο όλο το μεγαλείο που του προσφέρεται. Χαροπαλεύει με όλες του τις αισθήσεις ενώ προσπαθεί να εξηγήσει αυτό που η πιο απλή μαθηματική πράξη μπορεί εύκολα να σου αποδείξει. Προσθέτει τους αριθμούς του, πολλαπλασιάζει τα δευτερόλεπτα του, διαιρεί τις κατάρες του , διαγράφει τα υπόλοιπα του και μηδενίζει τους εκθέτες του.
Πατάει το κουμπί και νιώθει να ξεχειλίζει από τρυφερά αγριοκοιτάγματα , ηδονικές υποσχέσεις και βεβιασμένα τελειώματα….
May God bless and keep you always,
May your wishes all come true,
May you always do for others
And let others do for you.
May you build a ladder to the stars
And climb on every rung,
May you stay forever young,
Forever young, forever young,
May you stay forever young.

Σχεδόν είναι έτοιμος να αφεθει στην αγκαλιά του πιο ματαιόδοξου και τεμπέλη θεού. Η φυσαλίδα δεν ήταν ικανή να τον κρατήσει ενεργό ούτε καν για τα πρώτα απολαυστικά λεπτά. Ασφαλίζει τα μάτια, χαμογελάει με την συνηθισμένη χαλαρή αριστερή του κλίση και κοιμάται…

(Μένει μόνος του στο τρίτο πάτωμα μιας νεόχτιστης πολυκατοικίας. Δεν έχει πολλές παρτίδες με τους υπόλοιπους ενοίκους. Οι συναντήσεις τους ξεκινάνε με τη ψυχρή καλημέρα και κάποιες μέρες εμπλουτίζονται από μίζερες λέξεις στις συνελεύσεις. Έχει συνηθίσει τη μοναξιά του, έχει συνηθίσει ακόμα και αυτά τα τρομακτικά μοναχικά βράδια που κάνουν τους ποιητές του σήμερα να γράφουν λόγια και τραγούδια. Τις τελευταίες μέρες υπάρχει μια διαρκής κίνηση στο δρόμο του. Κάποιος μετακομίζει στον τέταρτο , στο διαμέρισμα του αξιωματικού που πήρε μετάθεση στη Κοζάνη. Δεν ξέρει ακόμα αν είναι άντρας ή γυναίκα. Οικογένεια , εργένης με σκύλο, ανεξάρτητη καριερίστα , φοιτητής , χωρισμένη με παιδί ή αναρχοαυτόνομος νεαρός. Δε θα ασχοληθεί παραπάνω. Οι μέρες πέρασαν. Οι φασαριόζηκες μεταφορές που του χαλάγανε τον ύπνο τελείωσαν και η ζωή του συνεχίζεται)

Τα χρώματα του παίζουν περίεργα σήμερα, δεν εντοπίζουν τίποτα παραπάνω από αυτό που ζητάει ο οργανισμός για την επιβίωση. Τα τελευταία βράδια κάθεται και αφουγκράζεται τους ήχους . Τους αφομοιώνει έναν έναν και τους μετατρέπει σε μελωδίες. Ζωηρά βήματα πάνω στο ξύλινο πάτωμα, κλειδιά που ανοίγουνε βαριές πόρτες, ανάσες άλλοτε μοναχικές , άλλοτε συγχρονισμένες. Κάτι τέτοιες ώρες κάθεται αναπαυτικά και κοιτάει το ταβάνι προσπαθώντας να ανακαλύψει τι βρίσκεται από πάνω του. Προσπαθεί να ακούσει έστω τη χροιά της φωνής αλλά δε καταφέρνει ούτε αυτό. Μέσα στη μονότονη μοναξιά του υπάρχει αυτή η ανάσα που του δίνει πάλι πίσω όλα αυτά που έχει χάσει. Η ανάσα αυτή , ενός προσώπου που ποτέ δεν έχει δει δίνει το εισιτήριο για το ταξίδι της ζωής του που φοβότανε να ξεκινήσει…

( Έχει περάσει ένας μήνας από την άφιξη του καινούριου ενοίκου. Έχει ακούσει γυναικεία φωνή. Δεν έχουν ακόμα συναντηθεί και δεν έχει ιδέα ακόμα γι’ αυτή. Είναι η παρέα του κάθε βράδυ. Νιώθει ζωντανός μόνο και μόνο επειδή την ακούει να ζει τόσο κοντά του. Πάνω που είχε συνηθίσει και αγαπήσει τη μοναξιά του ήρθε ένα άτομο για να τον κάνει να νιώσει ξανά το αίμα του καυτό στις φλέβες του που για καιρό είχαν σκουριάσει. Μετά από τόσο καιρό θέλησε κάτι. Ένα μόνο άτομο μπορεί να τον απαλλάξει από αυτή του τη βασανιστική ονείροξη…)

Ένα εκκωφαντικό κελαΐδισμα τον ξυπνάει. Το βαρύ του κεφάλι έχει γίνει ένα με το μαξιλάρι και αρνήτε να υποκύψει στις εντολές του. Οι γυμνασμένες του γάμπες αρχίζουν πάλι να ανακυκλώνουν μέσα στις φλέβες το αίμα του. Στηρίζεται τώρα με τους αγκώνες λίγο πάνω από τα γόνατα. Αφήνει πίσω του τα μαξιλάρια ενώ όλες του οι αισθήσεις βρίσκονται ακόμα σε καταστολή. Προχωράει βλέποντας την απόσταση του να μικραίνει και να γίνεται όλο και πιο ασφυκτική. Ανοίγει το φως και τη βρύση. Οι λάμπες φθορίου αφήνουν γαλάζιες αποχρώσεις στο μπλε περίβλημα. Κάθεται ακίνητος για δευτερόλεπτα και κοιτάει το νερό να πέφτει ορμητικά σα να φοβάται να νιώσει στο πετσί του τη ξαφνική αλλαγή της θερμοκρασίας. Χώνεται βαθιά μέσα στο οβάλ μπλε πλακάκι και καλύπτει με νερό κάθε γωνία του προσώπου του. Τεντώνει απότομα το κεφάλι του και κοιτάζει ευθεία στα μάτια τον αντικατοπτρισμό του. Τα ανακατωμένα μαλλιά του και τα αξύριστα μάγουλα του κρύβουν βαθιά τα έντονα καφέ του μάτια.

(Σήμερα αποφάσισε να το κάνει. Θα πάει να τη γνωρίσει. Είναι έτοιμος και τόσο πεπεισμένος ότι εκείνη είναι η μονή που μπορεί να του δώσει τη δύναμη που καιρό τώρα ψάχνει. Γεμίζει τον θώρακα του από οξυγόνο , βρίσκει την ένταση που χρειάζεται και ετοιμάζεται…)

Πέφτει απότομα πάνω στην ωχρή ντουλάπα και το εκκωφαντικό γτουπ του υπενθυμίζει την αποστολή του. Ισορροπεί πάνω στα στρογγυλευμένα δάχτυλα του καθώς ανεβάζει το καβάλο και ολοκληρώνει τη προσπάθεια λίγο πάνω από τον αφαλό. Το άσπρο πουκάμισο κρύβει τα κόκαλα της λεκάνης του ενώ ξεχασμένες μυρωδιές αρχίζουν πάλι να χοροπηδάνε σα ξωτικά. Τα κάτασπρα δόντια του ταιριάζουν τέλεια με την ηλιοκαμένη του επιδερμίδα. Είναι όμορφος , πραγματικά όμορφος. Τα άκρα του στόματος του τρέμουν ενώ τα χείλη του προσπαθούν να δροσίσουν την ξηρασία τους. Οι πρώτες γοητευτικές του ρυτίδες του υπενθυμίζουν όλα τα υπέροχα σαββατοκύριακα που έχει περάσει. Χτυπώντας ρυθμικά τα δάχτυλα του πάνω στο τραπεζάκι γεμίζει το κοντολαίμικο ποτήρι με χρυσή σκόνη μέχρι τη μέση. Τα συνηθισμένα σωθικά του σε τέτοια ερεθίσματα δεν ικανοποιούνται. Ξαναγεμίζει, αυτή τη φόρα μέχρι το στόμιο. Συγχρόνως φέρνει στο στόμα του το τυλιγμένο χαρτί. Γεύεται μία από τις ελάχιστες ηδονές του λίγο πριν ξεκινήσει. Κολλάει τη πλάτη του στο τοίχο, χαλαρώνει τους μυς του και απολαμβάνει την απόλυτη ελευθερία του.
Κοιτάει τη σάλα του παλατιού του. Το άσπρο πανωφόρι του τραπεζιού έχει καφέ κηλίδες από το άγαρμπο ξύπνημα του. Κοινότυπες φυλλάδες σέρνονται δίπλα, ενώ οι ζωγραφιές του έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Η θήκη του φαγητού του με ένα ξεραμένο κομμάτι κρέας ακριβώς μπροστά από το άψυχο τετράγωνο κουτί. Το σάλι του αναπαυτικού επίπλου πεσμένο κάτω και στο μωσαϊκό ακατάστατα διαφανή τετραγωνισμένα πλαστικά που φυλάνε νότες. Τα μπεζ ριχτάρια δίπλα στη τζαμαρία σε συνδυασμό με το σκοτεινό τοπίο τονίζουν τα έντονα χρώματα. Στον κύλινδρο μωβ και σκληρά κοτσάνια λίγο πριν την έξοδο.
Βάζει τα κλειδιά στη τσέπη, κλείνει τη πόρτα πίσω του και βγαίνει στο διάδρομο. Καλεί το ασανσέρ την ίδια ώρα που αποφασίζει να ανέβει με τα πόδια. Χάνεται στα πιο γνώριμα σε εκείνων σημεία. Νιώθει να ζαλίζεται . Αρχίζει να υποψιάζεται. Φτάνει έξω από τη πόρτα. Ακούει πάλι ρυθμικά τους ήχους που παρακολουθούσε τόσο καιρό. Έχουν πια γίνει δικοί του . Χτυπάει το κουδούνι και ανυπόμονα περιμένει. Περιμένει. Αρχίζει να καταλαβαίνει. Το χέρι του διασχίζει τη διαδρομή από τη σκισμένη τσέπη μέχρι τη κλειδαριά. Ανοίγει. Μπαίνει μέσα. Είναι όλα γνωστά και είναι μόνος του. Ακαταστασία. Το κάλυμα του καναπέ στο πάτωμα. Το τραπεζομάντιλο λερωμένο από χυμένο καφέ, στοίβες από εφημερίδες και cd, μισοφαγωμένα φαγητά μπροστά από τη κλειστή τηλεόραση, οι μπεζ κουρτίνες ταιριάζουν άψογα με τους μπορντό τοίχους και στο βάζο δίπλα στη πόρτα αποξηραμένα λουλούδια από μία παλιά γκόμενα.
Η συντροφιά τώρα πια έγινε δική του. Ότι ζητούσε ήταν εδώ πάντα και ποτέ δε τον είχε αφήσει. Η δύναμη είναι η μεγαλύτερη ουτοπία. Χαμογελάει σα να ήξερε πάντα. Γιατί τελικά η μεγαλύτερη δυσκολία δεν είναι να βρεις μια ανάσα, είναι το να ταυτιστείς απόλυτα μαζί της. Και τώρα πια κατάλαβε ότι ο μόνος τρόπος για να το καταφέρει αυτό είναι πρώτα να μάθει να αναπνέει σωστά.

May your feet always be swift,
May you have a strong foundation
When the winds of changes shift.
May your heart always be joyful,
May your song always be sung,
May you stay forever young,
Forever young, forever young,
May you stay forever young.

Μου το έκοψες στη μέση.

2006-09-13T12:05:00.001+03:00

Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που η αναισθησία τους χτυπάει κόκκινο και κάνει τα νεύρα να παίζουν μαντολίνο. Λίγα πράγματα με ταρακουνάνε και λίγα είναι αυτά που μπορούν να με βγάλουν από τον κόσμο που έχει κατασκευάσει το κεφάλι μου. Είμαι έτοιμη να σου αποκαλύψω τον τρόπο που μπορείς να με εκδικηθείς. Αν σου έχω φάει τη θέση στο λεωφορείο, τον γκόμενο ή το φαΐ. Αν σε έχω παρατήσει μέσα στο κρύο με τιγρέ φανελάκι, αν με έχεις πάρει τηλέφωνο και δε το έχω σηκώσει, αν σε κοροϊδεύω φάτσα φόρα ή πίσω από τη πλάτη σου ( ναι , το κάνω και αυτό), αν με θεωρείς φίδι κολοβό , αδίστακτη και αιμοβόρα, κάτσε αναπαυτικά στη καρέκλα σου και σκάσε χαμόγελο αστραφτερό γιατί σήμερα είναι η μέρα σου. Το λέω εμπιστευτικά και μόνο σε σένα και αν σε πιάσω να το ξερνάς πουθενά να ξέρεις την έχεις βάψει.

Η Μαρία: 2 ποιντς
Τη Μαρία είχα να τη δω πολύ καιρό. Ήταν στη Κρήτη και θα ερχόταν για μία βδομάδα. Την είχα πεθυμήσει. Αποφάσισα να τις χαρίσω ένα σαββατοκύριακο. Ακύρωσα τα πάντα και έγραψα τους πάντες για να είμαι με τη Μαρία. Θα πηγαίναμε στην Ύδρα να γκομενίσουμε, να γελάσουμε και να θυμηθούμε τα παλιά. Τρελό κέφι η δικιά σου. Είχα να το κάνω πολύ καιρό αυτό. Δύο μέρες πριν μου ανακοινώνει ότι το Σάββατο παντρεύεται η ξαδέρφη της κουνιάδας της μαμάς της και είναι απαραίτητο να παρεβρεθεί και αυτή στο γάμο.
Όλο το σαββατοκύριακο έσπαγα καρύδια από τα νεύρα μου.

Η μαμά μου: 4 πόιντς
Δέκα παρά τέταρτο σκάει τηλέφωνο:
- Εεεεεελα καρδούλα μου.
- Έλα μαμά.
- Θες όταν τελειώσεις τη δουλεία να πάμε για ψώνια. Θέλω να σου πάρω και ένα δώρο.
- Φυσικά!!!! Θέλω πολύ να περάσουμε μαζί ένα απόγευμα!

Τέσσερις και μισή σκάει ανησυχητικό τηλέφωνο:
- Ευάκι μου τελικά δε μπορώ. Να το κάνουμε μια άλλη φόρα. Θα πάω να παίξω Μπιρίμπα.
- ΕΧΩ ΚΑΝΟΝΙΣΕΙ ΟΛΟ ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΟΥ ΛΕΣ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ?
Τέλος τηλεφωνήματος. Της το έχω κλείσει στα μούτρα.

Ο Γιάννης : 6 ποιντς
Έπρεπε να μείνω Χαλκίδα ένα βράδυ. Την επόμενη 7 το πρωί είχα δουλεία. Καταχαρούμενος ο Γιάννης που θα με φιλοξενήσει με ρώτησε και τι φαγητό θέλω να μου μαγειρέψει, τι σεντόνια θέλω να μου στρώσει, τι έχω όρεξη να κάνουμε το βράδυ , μέχρι και να ξυπνήσει πουρνό πουρνό προθυμοποιήθηκε για να με πάει στη δουλεία μου.
Εκεί λοιπόν που είχα καταβολευτεί με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει ότι τελικά θα είναι Αθήνα.
Το επόμενο πρωί ξύπνησα στις τέσσερις.

Ο Γιώργος: 8 πόιντς
Προχθές το βράδυ είχαμε κοριτσίστικη βραδιά. Βλέπαμε 48 επεισόδια του sex and the city , διαβάζαμε κοσμοπόλιταν και βάφαμε τα νύχια μας. Και εκεί που βρισκόμουνα στο μεγαλύτερο δίλημμα της ζωής μου ( κόκκινο νύχι ή όχι) με παίρνει τηλέφωνο ο Γιώργος. Ο Γιώργος είναι φαντάρος στον Έβρο και είχε έρθει για τέσσερις μέρες. Η ώρα ήταν 12 και μέσα σε ένα πανικό μου λέει «χώρισα, δεν είμαι καλά» . Κατά βάθος είμαι πού καλός άνθρωπος. Εκεί λοιπόν που φόραγα την άσπρη μου τη φόρμα, το πράσινο ριγέ μπλουζάκι μου και τις λαχανί παντόφλες μου τα μαζεύω και πάω να τον συναντήσω…
Ο χωρισμός ήταν ένα μπινελίκι που του έριξε επειδή όταν γύρισε δεν τη συνάντησε την ίδια μέρα.
Όπως όλοι πολύ καλά καταλάβατε έφυγα στη μέση που η τύπισσα αποφάσιζε να γίνει μονογαμική και από το τιμόνι μου χάλασε και το νύχι.

O Μπάμπης: 10 πόιντς.
Μεγάλο κόλλημα ο Μπάμπης. Κόλλημα του λυκείου. Δύο χρόνια έρωτας. Βγαίναμε ένα χρόνο. Δεν είχαμε τίποτα σοβαρό και κανείς δεν είχε πρόβλημα. Όλοι καλά και όλοι ευχαριστημένοι μέχρι που ο Μπάμπης μου σκάει το παραμύθι για σχέση. Για μένα σχέση σε ηλικία κάτω τον 18 δεν υφίσταται. Μη σας πω και πάνω των 18. Συνεχίσαμε στο έτσι και πάνω που είμαι έτοιμη να αλλάξω γνώμη τα φτιάχνει με την Ειρήνη. Ακόμα να το ξεπεράσω.

Εγώ: 12 πόιντς
Ήμουνα στη Πλάκα. Μια καλοκαιρινή υπέροχη βράδια. Είχα τη καλύτερη παρέα και πέρναγα υπέροχα. Από τις λίγες φορές που έχω νιώσει πως είμαι τη κατάλληλη στιγμή, στο κατάλληλο μέρος , με τα κατάλληλα άτομα. Εκεί που περπατούσα περνάμε έξω από μία κρεπερί και θυμάμαι ότι πριν φύγω από το σπίτι είχα φτιάξει τηγανιτά αυγά. Τα είχα φτιάξει στο μάτι της κουζίνας. Το δεύτερο αριστερά. Το είχα κλείσει? Δε θυμόμουν την κίνηση. Λες να γίνουμε μπουρλότο? Μήπως πρέπει να γυρίσω να δω? Ήμουν σίγουρη. Τελικά γύρισα. Το μάτι ήταν κλειστό.

Την έβαψα. Δεν έπρεπε να το πω. Αλλά τώρα που στο είπα θα είμαι υποψιασμένη ότι ξέρεις και το κάνεις επίτηδες. :-)