Χουχουλίασματα.

Τι όμορφες που είναι κάποιες μέρες. Όπως οι μέρες που βγάζεις από το ντουλάπι τη πράσινη ζακέτα σου. Μυρίζει ναφθαλίνη και σου θυμίζει διαφημίσεις με ανθρωπάκια με μεγάλα δόντια. Και ξυπνάς το πρωί με τη μύτη σου να προεξέχει από το χοντρουλό σου παπλωματάκι. Δίπλα σου μία κούπα γεμάτη- τόσο γεμάτη κούπα δεν έχεις ξαναδεί- και μία εικόνα που σου γαργαλάει τις πατούσες με τις δικές της. Μια εικόνα που σου είναι τόσο γνώριμη ενώ σε ταΐζει ζεστό κέικ σοκολάτας. Το μαλλί σου ανακατεμένο , είναι το πιο καλοχτενισμένο μαλλί που είχε ποτέ. Και το χαμόγελο σου είναι το πιο αληθινό από όλα που σου έχουν μέχρι τώρα παραγγείλει. Θα ήθελες λίγο μπέιλις για τον καφέ σου αλλά το σώμα σου αρνείται να σηκωθεί να πάει να σου πάρει. Η εικόνα δίπλα σου σε πειράζει καθώς σε τσιμπάει παιδιάστικα και εσύ παραπονιέσαι για το πόσο εύκολα κάνεις μελανιές. Είναι Δευτέρα- ίσως και Κυριακή, τώρα δε σε νοιάζει- όλες οι μέρες είναι ωραίες. Στο χρωστούσε από το καλοκαίρι που έφευγες τρέχοντας λίγο πριν η ώρα πάει τέσσερις από την ίδια εικόνα που είχες δίπλα σου. Ε ψιτ! Πάλι η μύτη σου είναι κόκκινη.

And after all the violence and double talk

There's just a song in all the trouble and the strife

You do the walk, you do the walk of life...